Wednesday, December 23, 2009

ಹಂದಿಗೇ ಸ್ವೈನ್ ಫ಼್ಲೂ-ನಾ?

ಇಪ್ಪತ್ತು ರೂಪಾಯಿ ನೋಟಿನ ಪ್ರಭಾವ - ಇಷ್ಟು ದಿನ ಇಲ್ಲಿ - speak-to-nature-ಗಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಆಗಲಿಲ್ಲ. ;-)

ಈಗ ಇಂಥದ್ದೊಂದು ಸುದ್ದಿಯೊಂದಿಗೆ ಕ್ಷಿತಿಜದೆಡೆಗಿನ ಪಯಣವನ್ನು ಪುನರಾರಂಭಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಂದ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಬರುವ ಕಾಯಿಲೆಯ ಅನುಸಾರವಾಗಿ ಆ ಕಾಯಿಲೆಗೆ ಹೆಸರನ್ನಿಡುತ್ತೇವೆ. ಕೋಳಿ ಜ್ವರ, ಹಂದಿ ಜ್ವರ, ಅಮೀಬಿಕ್ ಡೀಸೆಂಟ್ರಿ - ಹೀಗೆ. ಇವತ್ತಿನ ಪೇಪರಿನಲ್ಲಿ ಓದಿದ ಸುದ್ದಿಯು ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿದೆ.

ಥಾಯ್ಲೆಂಡಿನಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯರಿಂದ ಹಂದಿಗೆ ಹಂದಿ ಜ್ವರವು ಸಾಂಕ್ರಾಮಿಕವಾಗಿ ಹರಡಿದೆಯಂತೆ!! ವಿವರಣೆಗಳು ಇಲ್ಲಿದೆ.

ವಿಷಯ ಟೈಮ್ಸ್ ಆಫ್ ಇಂಡಿಯಾದಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವುದಾದ್ದರಿಂದ ನಂಬುವುದು ಬಿಡುವುದು ಓದುಗನಿಗೆ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದು. ಆದರೆ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗದೇ ಇರುವುದು ಏನೂ ಇಲ್ಲವೆಂಬುದನ್ನು ಮಾತ್ರ ಮರೆಯಬಾರದು!

-ಅ
23.12.2009
9.30AM

Wednesday, September 16, 2009

ಮೌಂಟ್ ಎವೆರೆಸ್ಟ್ ಪರ್ವತವನ್ನು ಯಾಕೆ ಹತ್ತಬೇಕು?

ಪರ್ವತಾರೋಹಿಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಕನಸಾಗಿ, ಗುರಿಯಾಗಿ, ಪೂಜ್ಯವಾಗಿ - ಸ್ವರ್ಗಾರೋಹಣವೋ ಎಂಬ ಭಾವನೆಯನ್ನುಂಟು ಮಾಡುವ ಮೌಂಟ್ ಎವೆರೆಸ್ಟ್ ನ ಅಸ್ತಿತ್ವವೇ ಸಾಕು ಭೂಮಿಯು ಸುಂದರವೆನ್ನಲು. ಎವೆರೆಸ್ಟ್ ಹತ್ತುವವರ ಬಗ್ಗೆ ದೂರದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗ ಯಾವಾಗ ಬಂದರೂ ನೋಡದೆ ಇರಲು ನನ್ನಿಂದ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರುಗಳ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ನಾನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ನೋಡುವುದಷ್ಟೆ ಸಧ್ಯಕ್ಕೆ ನನಗಿರುವ ಸೌಭಾಗ್ಯ. ನನ್ನನ್ನು ಎಂದು ಬರಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೋ ಸ್ವರ್ಗ?

ನನ್ನ ಕೆಲ ಗೆಳೆಯರು ಕೇಳಿದ್ದಾರೆ - "ಅಲ್ಲ, ನೀನು ಟ್ರೆಕ್ಕಿಂಗ್ ಎಲ್ಲ ಯಾಕೆ ಮಾಡ್ತೀಯ?" ಅಂತ. ಏನು ಹೇಳಲಿ? "ಏನಾದ್ರೂ ಮಾಡ್ಬೇಕಲ್ಲ, ಕೈಕಾಲು ಸುಮ್ಮನೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲವಲ್ಲ, ಅದಕ್ಕೆ!" ಅಂದು ಸುಮ್ಮನಾಗುತ್ತೇನೆ. ಅನೇಕರಿಗೆ ಚಾರಣ ಮಾಡುವುದು ಎಂದರೆ "ಮಜ" ಮಾಡುವುದು ಎಂದು. "ಸುಮ್ನೆ ಟ್ರೆಕ್ಕಿಂಗ್ (ಜೊತೆಗೊಂದು ಜೋಡಿಪದ - ಗಿಕ್ಕಿಂಗ್) ಮಾಡ್ಕೊಂಡು ಟೈಮ್ ವೇಸ್ಟ್ ಮಾಡ್ತೀಯ ನೀನು" ಎಂದೂ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ ನನ್ನ ’ಹಿತೈಷಿ’ಗಳು. ಅವರಿಗೆ ಧನ್ಯವಾದಗಳು. "ಹಬ್ಬ ಇಲ್ಲ ಹರಿದಿನ ಇಲ್ಲ, ಹೋಗ್ಬಿಡ್ತಾನೆ ಟ್ರೆಕ್ಕಿಂಗ್‍ಗೆ, ಸ್ವಲ್ಪಾನೂ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಿಲ್ಲ!" ಎಂದು ’ಹಿರಿಯರು’ ಬಯ್ದಿದ್ದಾರೆ. ಅವರಿಗೂ ಧನ್ಯವಾದಗಳು.

ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ನಾವು ಚಾರಣಿಗರು ಚಾರಣ ಮಾಡುವುದಾದರೂ ಏಕೆ?

ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರದೊಂದು ಕಾರಣ ಇರಬಹುದು. ಪ್ರಕೃತಿಪ್ರೇಮವೊಂದು ಮಾತ್ರ ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಿ ಇರುವ ಎಲ್ಲ ಚಾರಣಿಗರಿಗೂ ನನ್ನದೊಂದು ನಮನ. :-)

ಮತ್ತೆ ಎವೆರೆಸ್ಟ್ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬರೋಣ. ಜಾರ್ಜ್ ಮ್ಯಾಲರಿ ಎಂಬಾತ ಆಂಡ್ರ್ಯೂ ಇರ್ವಿನ್ ಎಂಬುವವನ ಜೊತೆಗೆ 1924ರಲ್ಲಿ ಎವೆರೆಸ್ಟ್ ಏರಲು ಹೊರಟು ನಾಪತ್ತೆಯಾಗಿದ್ದುದು, ಮತ್ತೆ ಎಪ್ಪತ್ತೈದು ವರ್ಷಗಳ ಅನಂತರ, ಅಂದರೆ 1999ರಲ್ಲಿ ಶಿಖರದಿಂದ ಅನತಿದೂರದಲ್ಲೇ ಅವರಿಬ್ಬರ ಶವಗಳೂ ಪತ್ತೆಯಾದುದು, ಚಾರಣಿಗರೆಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿರುವ ವಿಷಯವಷ್ಟೆ? ಅವರುಗಳು ಶಿಖರವನ್ನು ಏರಿದ್ದರೋ, ಏರುವ ಮುನ್ನವೇ ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟರೋ ಅಥವಾ ಶಿಖರವನ್ನು ಮುಟ್ಟಿ ಕೆಳಗೆ ಇಳಿಯುವಾಗ ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟರೋ ಇನ್ನೂ ತಿಳಿಯದ ವಿಷಯ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಎವೆರೆಸ್ಟ್ ಪರ್ವತಾರೋಹಣವನ್ನು ಪ್ರಪ್ರಥಮವಾಗಿ ಕೈಗೊಂಡ ಕೀರ್ತಿ ಇವರಿಬ್ಬರದು.



ಆತನನ್ನು ಯಾರೋ ಕೇಳಿದ್ದರಂತೆ - "ನೀವು ಎವೆರೆಸ್ಟ್ ಪರ್ವತವನ್ನು ಏಕೆ ಏರಬೇಕೆಂದಿದ್ದೀರಿ?"

ಅದಕ್ಕವರ ಥಟ್ಟನೆಯ ಉತ್ತರ - "ಯಾಕೆಂದರೆ ಅದು ಇದೆ!"

"Why do you want to climb Mt. Everest?"
"Because it's there!"

ಎವೆರೆಸ್ಟ್ ಬಗೆಗಿನ ಕೆಲವರ ಒಂದಷ್ಟು "ಹೇಳಿಕೆ"ಗಳು ಇಲ್ಲಿವೆ. http://www.mnteverest.net/quote.html.

-ಅ
16.09.2009
3.45PM

Wednesday, August 19, 2009

ಪರಾವಲಂಬಿ ಟಾಪ್ ೮

ಜಿಗಣೆ

ಜಿಗಣೆಯೆಂದ ತತ್‍ಕ್ಷಣ ನನಗೆ ನೆನಪಾಗುವುದು ಬ್ರಹ್ಮಗಿರಿ. ಶ್ರೀಕಾಂತನಂತೂ ಬ್ರಹ್ಮಗಿರಿಯ ಜಿಗಣೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹಾಡನ್ನೇ ಬರೆದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ.

ಜಿಗಣೆಯೆಂದೊಡನೆಯೇ ರಕ್ತ ಹೀರುವ ಕ್ಷುದ್ರ ಜೀವಿಯ ಚಿತ್ರವು ಕಣ್ಮುಂದೆ ಬರುವಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಜಿಗಣೆಯ ಹೆಸರನ್ನು ಬಳಸುತ್ತೇವೆ. ಯಾರಾದರೂ ಪೀಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ನಕ್ಷತ್ರಿಕನಿಗೆ ಬಿಟ್ಟರೆ ಜಿಗಣೆಗೇ ಹೋಲಿಸುವುದು. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಗಮನಿಸಬೇಕಾದ್ದು ಒಂದು ಅಂಶವಿದೆ. ಎಲ್ಲ ಜಿಗಣೆಗಳೂ ರಕ್ತ ಹೀರುವುದಿಲ್ಲ. ರಕ್ತವನ್ನುಂಡು ಬದುಕುವ ಜಿಗಣೆಗಳು ಒಂದು ಬಗೆಯವಷ್ಟೆ. ಕೆಲವು ಜಿಗಣೆಗಳು ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಹುಳುಗಳನ್ನು ತಿಂದು ಬದುಕುತ್ತವೆ! ನಮ್ಮ ಮಣ್ಣು ಹುಳುಗಳಿಗೆ ಹತ್ತಿರದ ಸಂಬಂಧಿ ಈ ಜಿಗಣೆ.




ಜಿಗಣೆಗಳನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಂಡಾಗ ಬೀಚಿಯವರ ಈ ’ಅಂದನಾ ತಿಂಮ’ವೊಂದು ಕೂಡ ನೆನಪಾಗುತ್ತೆ - ಬ್ರಹ್ಮಗಿರಿಯ ಚಾರಣದ ಜೊತೆಗೆ.

ಹೆಂಣು ಕಂಡೊಡನೆ ಹಲ್ಲ ಕಿರಿಯುವಿ ಏಕೆ?
ಹೆಂಣೊಂದು ಹುಂಣು, ಗಂಡು ಗಂಡಾಂತರ |
ಕಂಣ ತೆರೆ ಎಲೆ ಮೂರ್ಖ! ಲಿಂಗಾತೀತವು ಆತ್ಮ
ಬಂಣ ಬಗೆಬಗೆ ಉಂಟು, ಬಿಳಿ ಒಂದೆ ತಿಂಮ ||

ಆತ್ಮ - ಲಿಂಗ - ಮಣ್ಣು ಮಸಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಇಲ್ಲಿ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಬೇಡ. ಆದರೆ ಈ ಜಿಗಣೆಗಳು ತತ್ತ್ವಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರ ಆತ್ಮದಂತೆ ಲಿಂಗಾತೀತವಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ದೇಹದ ಪರಿಧಿಯೊಳಗೇ ಲಿಂಗಾತೀತವು. ಜಿಗಣೆಗಳು ಗಂಡೂ ಹೌದು, ಹೆಣ್ಣೂ ಹೌದು. ಕೆಲ ಕಾಲ ಗಂಡಾಗಿರುತ್ತವೆ, ಮತ್ತೆ ಕೆಲ ಕಾಲ ಹೆಣ್ಣಾಗಿರುತ್ತವೆ! ಇಂಥ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಹರ್ಮಾಫ್ರೊಡೈಟ್ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ.

ಗಂಡಾಗಲೀ ಹೆಣ್ಣಾಗಲೀ - ಇಲ್ಲಿ ನಾವು ನೋಡುತ್ತಿರುವ ಜಿಗಣೆಗೆ ರಕ್ತ ಹೀರುವುದು ಕರ್ಮ. ಹಾಗೆ ರಕ್ತ ಹಿರಲು ಇದರ ದೇಹದ ಎರಡು ಕೊನೆಯಲ್ಲೂ ಒಂದೊಂದು ಹೀರುಕೊಳವೆ (sucker) ಇರುತ್ತೆ. ಎರಡು ಹೀರುಕೊಳವೆಗಳನ್ನೂ ಆತಿಥೇಯ ಪ್ರಾಣಿಯ ಚರ್ಮದ ಮೇಲೆ ಊರಿ, ಗೋಂದು ಹಾಕಿ ಅಂಟಿಸಿದಂತೆ ಅಂಟಿಸುತ್ತೆ. ಯಾವುದರಿಂದ ಬೇಕಾದರೂ ಹೀರಬಲ್ಲ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಇದೆ. ಅಂಟಿಕೊಂಡ ನಂತರ ರಕ್ತಸ್ರಾವವು ನಿಲ್ಲದಂತೆ ಹಿಸ್ಟಮೀನ್‍ಗಳನ್ನು, ಹಿರುಡಿನ್‍ಗಳನ್ನು ಮತ್ತು Anti-coagulant ಗಳನ್ನೂ ತನ್ನ ಬಾಯಿಯಿಂದ ಹೊರಹಾಕುತ್ತೆ. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಜಿಗಣೆ ಕಚ್ಚಿ ಬಿಟ್ಟ ನಂತರ ಬಹಳ ಹೊತ್ತು ರಕ್ತ ಸ್ರಾವವಾಗುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತೆ. ರಕ್ತ ಹೀರುತ್ತ ಹೀರುತ್ತ ಜಿಗಣೆಯ ದೇಹವು ಊದುವುದನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದೇವಷ್ಟೆ? ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬ ಹೀರಿ ಧರಮ್ ಸಿಂಗ್‍ನಂತಾಗಿ ತಾನಾಗಿ ತಾನೇ ಬಿಟ್ಟುಬಿಡುತ್ತೆ. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಜಿಗಣೆ ಕಚ್ಚಿದ ನಂತರ ಎಷ್ಟೊಂದು ರಕ್ತ ಹೋದಂತೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ, ಆದರೆ ಅದು ತಪ್ಪು. ಬಹಳ ಕಡಿಮೆ ರಕ್ತ ಹೋಗುವುದು. ಜೊತೆಗೆ, ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಕಾಯಿಲೆಗಳು ಜಿಗಣೆಯಿಂದ ಹರಡುವುದಿಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ ಜಿಗಣೆಯ ಈ ರಕ್ತಹೀರುವಿಕೆಯು ಪ್ರಾಚೀನ ಔಷಧಕ್ರಮದಲ್ಲಿಯೂ ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದರು, ಈಗಲೂ ಬಳಸುತ್ತಾರೆ.



ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅಲರ್ಜಿಯಾಗಬಹುದು - ನವೆಯುಂಟಾಗುವಂತೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಜಿಗಣೆಯು ಸ್ರವಿಸುವ ಹಿರುಡಿನ್. ನನಗೆ ಈ ಅಲರ್ಜಿಯಿದೆ. ಜಿಗಣೆಯ ಕಡಿತಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡರೆ ಚಾರಣ ಮುಗಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದ ನಂತರ ಒಂದು ತಿಂಗಳು ಕೈಕಾಲು ತುರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ನನ್ನ ಹವ್ಯಾಸ.

ಅತಿಯಾಗಿ ಮಳೆಯುಂಟಾಗುವ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಕಾಣಸಿಗುವುದರಿಂದ ಬೆಂಗಳೂರಿಗರು ಜಿಗಣೆಗಳನ್ನು ನೋಡಲು ಸಾಕಷ್ಟು ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡಬೇಕಾದೀತು. ಉಪ್ಪಿಲ್ಲದ ನೀರಿನಲ್ಲಿ, ಕೆಸರು ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ - ಕಾಣಿಸುವ ಜಿಗಣೆಗಳನ್ನು ಮಾಲಿನ್ಯ ಸೂಚಕವಾಗಿಯೂ ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತಾರೆ ಪರಿಸರತಜ್ಞರು. ಯಾವ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಜಿಗಣೆಗಳು ಹೆಚ್ಚು ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆಯೋ ಆ ಕಾಡು ಅತ್ಯಂತ ಕಡಿಮೆ ಮಾಲಿನ್ಯಕ್ಕೊಳಗಾಗಿದೆಯೆಂದು.




ಮಳೆಯಾಗದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಬರಗಾಲದಲ್ಲಿ, ಬೇಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ, ಜಿಗಣೆಗಳು ಅಜ್ಞಾತವಾಸಕ್ಕೆ (hibernation) ಹೊರಟು ಹೋಗುತ್ತವೆ - ಮಣ್ಣೊಳಗೆ. ತನ್ನ ದೇಹದ ತೂಕವು ಶೇ. ತೊಂಭತ್ತರಷ್ಟು ಇಳಿದರೂ ಜೀವಂತವಾಗಿರಬಲ್ಲದು. ನಂತರ, ಮತ್ತೆ ಮಳೆಯಾದಾಗ, ಮೇಲೆ ಬರುತ್ತೆ - ಯಾವುದಾದರೂ ಪ್ರಾಣಿಯು ನಡೆದಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅದರ ಮೇಲೆ ಹತ್ತುಬಿಟ್ಟು ಹಬ್ಬದೂಟ ಮಾಡಲು. ಸೊಳ್ಳೆಗಳಂತೆಯೇ ಇವೂ ಸಹ ಉಷ್ಣವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಿ ಯಾವುದಾದರೂ ಪ್ರಾಣಿಯನ್ನು ಹತ್ತುವುದು. ಅಂದರೆ ನನ್ನಿಂದ ಹೊರಹೊಮ್ಮುವ ಉಷ್ಣವನ್ನು (ಇಂಗಾಲದ ಡೈ ಆಕ್ಸೈಡ್ ಸಹ ಕಾರಣ ಇದಕ್ಕೆ) ಕಂಡು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಆ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಚಲಿಸುತ್ತ ಬಂದು ನನ್ನನ್ನು ಏರುತ್ತೆ. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಒಂದು ವೇಳೆ ಇಬ್ಬರು ತಮ್ಮ ಕಾಲನ್ನು ಜಿಗಣೆಗೆ ತೋರಿಸಿದರೆ, ಯಾರದಾದರೂ ಒಬ್ಬರ ಮೇಲೆ ಹತ್ತುತ್ತೆ ಅಷ್ಟೆ - ಯಾರಿಂದ ಹೆಚ್ಚು ಉಷ್ಣವು ಹೊರಹೊಮ್ಮುತ್ತಿರುತ್ತೋ ಅವರ ಮೇಲೆ!

-ಅ
06.09.2009
9.30PM

Saturday, August 15, 2009

ಪರಾವಲಂಬಿ ಟಾಪ್ ೯

ಹೇನು

"ತಲೆಗೆ ತಾಕಿತೊ ತಲೆ...
ಹೇನುಗಳಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿತು ಹೊಸ ನೆಲೆ..." (ಹೀಗೆಂದು ದೂರದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಜಾಹೀರಾತು ಬರುತ್ತಿತ್ತು)

ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ! ಕೂದಲು ಎಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡಿರುತ್ತೇವೋ ಅಲ್ಲೆಲ್ಲ ಹೇನುಗಳು ವಾಸಿಸಬಲ್ಲುದು ಎಂಬುದನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡಿರಬೇಕು. Pubic Louse ಕೂಡ ಇದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅನೇಕರು ತಿಳಿದಿಲ್ಲ.

ಈಗ ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಮನುಷ್ಯನ ತಲೆ ಕೂದಲಿನಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಹೇನಿನ ಬಗ್ಗೆ ನೋಡೋಣ.



ಅಲ್ಪಾಯುಷಿಯಾದ ಹೇನುಗಳು ಒಂದು ವಾರದೊಳಕ್ಕೆ ’ವಯಸ್ಕ’ ಆಗಿಬಿಡುತ್ತೆ. ಒಂದು ತಿಂಗಳಷ್ಟೇ ಬದುಕ ಬಲ್ಲ ಹೇನು ದಿನಕ್ಕೆ ಹತ್ತರಿಂದ ಹನ್ನೆರಡು ಮೊಟ್ಟೆಯನ್ನಿಡಬಲ್ಲದು. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಹೇನುಗಳ ಮೊಟೇಗೆ ಸೀರು ಅಥವಾ ಸೀರುಂಡೆ ಎಂದೂ ಕರೆಯುತ್ತೇವೆ. (ಸಿಕ್ದೋರ‍್ಗೆ ಸೀರುಂಡೆ ಎಂಬ ನುಡಿಗಟ್ಟು ಯಾರಿಗೆ ತಾನೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ!). ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಹೆಂಗಸರು ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಅಧಿಕವಾಗಿ ಕೂದಲು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಲುವಾಗಿ ಗಂಡಸರಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಂಗಸರಲ್ಲೇ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಣಸಿಗುವುದು. ಹೇನುಗಳಿಗೆ ಸುರಕ್ಷಿತವಾದ ವಾಸಸ್ಥಳವನ್ನು ಒದಗಿಸಿಕೊಡುವುದೇ ಕೂದಲು. ಹಾಗಾಗಿ ಕೂದಲು ಹೆಚ್ಚು ಬೆಳೆಯುವ ಪ್ರಾಣಿಗಳಲ್ಲಿ ಹೇನುಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಕೋತಿಗಳ ಹೇನು ಹೆಕ್ಕುವಿಕೆಯನ್ನು ನಾವೆಲ್ಲರೂ ನೋಡಿದ್ದೇವಷ್ಟೆ?



ಹೇನುಗಳಿಂದ ರೋಗಗಳೇನೂ ಬರುವುದಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ತಲೆ ಕೆರೆತವೇ ದೊಡ್ಡ ರೋಗದಂತಿರುತ್ತೆ. ರಕ್ತ ಮಾತ್ರವನ್ನೇ ಅವಲಂಬಿಸಿ ಬದುಕುವ ಹೇನುಗಳು ಚಿಕ್ಕ ಮಕ್ಕಳಿಂದ ಹಿಡಿದು ಮುದುಕಿಯರವರೆಗೂ ತಲೆ ಕೆಡಿಸುವ, ತಲೆ ಕೆರಿಸುವ ಶತ್ರು ಹೇನು. ಸಲೀಸಾಗಿ ಗುರುತಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾದರೂ ಬೇಟೆಯಾಡಲು ಸ್ವಲ್ಪ ಅಭ್ಯಾಸವು ಇರಲೇ ಬೇಕು. ಕೋತಿಗಳ ಹಾಗೆ ಹೇನನ್ನು ನಾವು ತಿನ್ನುವ ಹಾಗಿಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ ಉಗುರಿನ ಮೇಲಿಟ್ಟು ಅಪ್ಪಚ್ಚಿ ಮಾಡುವುದನ್ನು ರೂಢಿಸಿಕೊಂಡಿರುತ್ತೇವೆ. ಒಳ್ಳೆಯ ತೈಲದ ಬಳಕೆ, ಸೀಗೆ ಕಾಯಿ ಪುಡಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಮಾಡುವ ಸ್ನಾನ, ಕೂದಲನ್ನು ಶುಚಿಯಾಗಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದು, ಶುಚಿಯಾದ ಬಾಚಣಿಗೆಯ ಬಳಕೆ - ಇವುಗಳಿಂದ ಹೇನುಗಳ ಬರುವಿಕೆಯನ್ನು ತಡೆಯಬಹುದು.

.....................................................................................

ಮುಂದಿನ ಸಲ, ನನ್ನ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿರುವ ಟಾಪ್ ಎಂಟನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗೋಣ.

-ಅ
15.08.2009
11PM

Monday, August 03, 2009

ಪರಾವಲಂಬಿ ಟಾಪ್ ೧೦

'ಪರಾವಲಂಬಿ' ಎನ್ನುವ ಪದದ ವಿಸ್ತಾರವು ಹೆಚ್ಚಾಯಿತೇನೋ. ಇಂಗ್ಲೀಷಿನಲ್ಲಿ ಸುಲಭವಾಗಿ Parasites ಎನ್ನಬಹುದು. ನಮ್ಮ ಶತ್ರುಗಳು! ನಮಗೆ ಅವುಗಳ ಕಂಡರೆ ಎಷ್ಟು ದ್ವೇಷವೋ ನಮ್ಮನ್ನು ಕಂಡರೆ ಅದರ ಹತ್ತರಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿ. ಹೇಗಿದೆ ವಿಪರ್ಯಾಸ!

ಒಂದಿಷ್ಟು ಪ್ಯಾರಾಸೈಟುಗಳ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳೋಣ. ಹಾಗೇ ನನ್ನ ಪ್ರಕಾರದ "ಕೌಂಟ್ ಡೌನ್" ಇಲ್ಲಿದೆ.

ವಿ.ಸೂ. - ಮನುಷ್ಯನ ಮೇಲೆ ’ಅವಲಂಬಿ’ಯಾಗಿರುವ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಾಶಸ್ತ್ಯ ಈ ’ಕೌಂಟ್ ಡೌನ್’ನಲ್ಲಿ!

.....................................................................................

--> ಟಾಪ್ ೧೦ - ತಿಗಣೆ

ನಾನೂ ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿಯೂ ಮಡಿಕೇರಿಯಿಂದ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ರಾತ್ರಿಯಿಡೀ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ನಿದ್ದೆ ಕೆಡಿಸಿದ್ದವು. ನನಗೆ ಮಾತ್ರವೇ ಕೈ ಕಾಲು ನವೆಯೆಂದು ಭಾವಿಸಿದ್ದೆ ಮೊದಮೊದಲು. ನಂತರ ಅವಳೂ ಕೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದುದನ್ನು ನೋಡಿ, "mostly ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಆಹಾರ ಏನೋ ಅಲರ್ಜಿ ಆಗಿರಬೇಕು" ಎಂದು ದೊಡ್ಡ ಆಲೋಪತಿ ಡಾಕ್ಟರಂತೆ ಹೇಳಿಕೆ ಕೊಟ್ಟೆ. ಮತ್ತೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಾದ ಮೇಲೆ ನವೆ ತಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಆಗದೇ ಇದ್ದಾಗ ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕ ಎಲ್ಲ ತಿರುಗಿದಾಗ ಗೊತ್ತಾಯಿತು ಇರುವವರೆಲ್ಲರೂ ಕೆರೆದುಕೊಂಡು ಆನಂದ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ರಾಜಹಂಸವು ಹುಣಸೂರಿನ ಬಳಿ "ಹತ್ ನಿಮಿಷ ಟೈಮಿದೆ ನೋಡಿ" ಎಂದು ನಿಲ್ಲಿಸಿತು. ಕೆಳಗಿಳಿದು ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ನೋಡಿಕೊಂಡರೆ ಮುಖದ ಮೇಲೆ, ಕುತ್ತಿಗೆ ಮೇಲೆ, ಕೈ ಕಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ಗಂಧೆಗಳು! ನನ್ನ ಅಂಗಿಯ ಮೇಲೆ ಜಿರಲೆಯ ಮರಿಯಂತೆ ಕಂಡ ತಿಗಣೆಯನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ಹೊಸಕಿ ಹಾಕಿದೆ. ರಕ್ತವು ಚಿಮ್ಮಿತು. ಎಳನೀರು ಮಾರುವವನು ತಿಗಣೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಆಮೂಲಾಗ್ರ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿದ. ರೇಖಾಳ ಬಟ್ಟೆಯ ಮೇಲಿದ್ದ ತಿಗಣೆಗಳ ಬೇಟೆಯನ್ನು ನಾನಾಡಿದೆ, ನನ್ನ ಅಂಗಿಯ ಮೇಲಿನ ತಿಗಣೆಗಳ ಬೇಟೆಯನ್ನು ಅವಳು ಆಡಿದಳು. ಸುಮಾರು ಹತ್ತು ತಿಗಣೆಗಳು ನನ್ನ ಅಂಗಿಯ ಮೇಲೆ ಅವಳಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿತು.

ನಿಶಾಚಾರಿ ಜೀವಿಯಾದ ತಿಗಣೆಯು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಹಾಸಿಗೆಯನ್ನು ಬಯಸುತ್ತೆ. ರಾಜಹಂಸವನ್ನೂ ಬಯಸುತ್ತೆಂದು ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಸೀಮೆಯೆಣ್ಣೆಯನ್ನು ತಿಗಣೆ ಬಾರದಂತೆ ಸಿಂಪಡಿಸುತ್ತಾರೆಂದು ಕಂಡಕ್ಟರು ಹೇಳಿದ್ದ. "ದೀಪ ಹಾಕ್ಬಿಡ್ತೀವಿ, ಮೇಲೆ ಬರಲ್ಲ ತಿಗಣೆಗಳು, ಸೀಟಿನ ಒಳಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡು ಬಿಡುತ್ತವೆ" ಎಂದು ಕಂಡಕ್ಟರು ಹೇಳಿದರೂ ನಮಗೆ ನಮ್ಮ ಸೀಟಿಗೆ ಹೋಗಲು ಧೈರ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಹುಣಸೂರಿನಿಂದ ಬೆಂಗಳೂರಿನವರೆಗೂ ಡ್ರೈವರ್ ಪಕ್ಕದ ಕ್ಯಾಬಿನ್ ಸೀಟಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಪಯಣಿಸಿದ್ದೆವು. ತಿಗಣೆಗಳು ಕಚ್ಚಿದಾಗ ಆಗುವ ಗಂಧೆಗಳೂ ಹೆಚ್ಚೂಕಮ್ಮಿ ಜೇಡಗಳು ಕಚ್ಚುವಾಗ (ಕೆಲವು ಜೇಡಗಳು ಕಚ್ಚುತ್ತವೆ, ಮತ್ತು ಅದರಿಂದ ಅಲರ್ಜಿಯಾಗುತ್ತವೆ) ಆಗುವಂತೆಯೇ ಆಗುತ್ತೆ. ಆದರೆ ತಿಗಣೆಗಳಿಂದ ರೋಗ ಹರಡುವ ಪುರಾವೆ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ತಿಗಣೆ ತನ್ನ ಪಾಡಿಗೆ ಒಂದಷ್ಟು ರಕ್ತ ಕುಡಿದು ಹೋಗುತ್ತೆ. Of course, ನವೆಯುಂಟು ಮಾಡುವುದು. ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ತೊಂದರೆಯೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ಮೈ ಮೇಲೆ ತಿಗಣೆಯೊಂದು ಕಂಡು ಬಂದರೇ ಸಾಕು, ಎಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಆತಂಕ ಕಿರಿಕಿರಿ! ಆದರೆ ಬಹು ದೊಡ್ಡ ಸಮಸ್ಯೆಯೆಂದರೆ ಒಂದು ತಿಗಣೆಯು ತನ್ನ ಜೀವಮಾನದಲ್ಲಿ ಐನೂರಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಮೊಟ್ಟೆಯಿಡಬಲ್ಲುದು.

ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ತಿಗಣೆಗಳು ತೇವಾಂಶವಿರುವ ಹಾಸಿಗೆಯ, ಹೊದಿಕೆಗಳ, ಬಟ್ಟೆಗಳಲ್ಲಲ್ಲದೆ ತನ್ನ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ರಕ್ತವುಳ್ಳ ಪ್ರಾಣಿಯಿರುವ ಯಾವುದೇ ಸಂದಿಗೊಂದಿಗಳಲ್ಲಿ ಬೇಕಾದರೂ ವಾಸಿಸಬಹುದು. ಡಿ.ಡಿ.ಟಿ. ಸಿಂಪಡಿಸುವುದರಿಂದ ತಿಗಣೆಗಳು ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ. (ಡಿ.ಡಿ.ಟಿ.ಯು ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಮ್ಮ ನಾಶಕ್ಕೂ ಕಾರಣವಾದೀತು).



....................................................................................

ಮುಂದಿನ ಸಲ ನನ್ನ ಪ್ರಕಾರದ ಟಾಪ್ ೯ ನ್ನು ನೋಡೋಣ.

-ಅ
03.08.2009
8.30PM

Wednesday, July 15, 2009

ಶಕ್ತಿ

ಹಿರಿಯರೊಬ್ಬರು ಸರ್. ಎಂ. ವಿ.ಯವರನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದರಂತೆ "ನಮ್ಮ ಜೋಗದ ಸೊಬಗು ಎಷ್ಟು ಸೊಗಸಾಗಿದೆ ಅಲ್ಲವೆ, ಎಂ.ವಿ.?" ಸರ್. ಎಂ.ವಿ.ಯವರು ಜೋಗದ ಜಲಧಾರೆಯನ್ನು ಅದೇ ಮೊದಲು ನೋಡಿದ್ದು. ಅಲ್ಲಿ ಆಗ ಬೇಲಿಯಿರಲಿಲ್ಲ, ಅಣೆಕಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ, ಏನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಶರಾವತಿಯು ಯಾರ ಅಡಚಣೆಯೂ ಇಲ್ಲದೆ ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲಿನಿಂದ ಧಾರಾಕಾರವಾಗಿ ಧುಮ್ಮಿಕ್ಕುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡ ಸರ್.ಎಂ.ವಿ.ಯವರು ಬಹಳ ಕಾಲ ಮೌನವಾಗಿದ್ದು ನಂತರ ಉತ್ತರಿಸಿದರಂತೆ, "ಎಂಥಾ ದುರಂತ, ಎಷ್ಟೊಂದು ಶಕ್ತಿ ವ್ಯರ್ಥವಾಗುತ್ತಿದೆಯಲ್ಲ!!" ಎಂದರಂತೆ!

ನಮ್ಮ ಹನುಮಂತನಗರದ ವಲಯದಲ್ಲಿ ದಿನಕ್ಕೆ ಎರಡು ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ಕರೆಂಟಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಶಾಲೆಯ ವಲಯದಲ್ಲಿ ದಿನಕ್ಕೆ ಎರಡು ಗಂಟೆಗಳ ಜೊತೆಗೆ ವಾರಕ್ಕೆ ಎರಡು ದಿನ, ಸಂಪೂರ್ಣ ದಿನವೂ ಕರೆಂಟಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿ ಬುಧವಾರ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿ ಭಾನುವಾರ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎಂಟರಿಂದ ಸಂಜೆ ಐದರವರೆಗೆ ಪವರ್ ಕಟ್!

ಹೇಳಿ ಕೇಳಿ ನಾನು ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಅಧ್ಯಾಪಕ. ಕರೆಂಟಿಲ್ಲದೆ ಏನಪ್ಪ ಗತಿ ಎಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ನನ್ನ ಮೇಲಧಿಕಾರಿಯ ಸಲಹೆ, "ಅರುಣ್ ಯು,ಪಿ.ಎಸ್. ಇದ್ದರೂ ಲ್ಯಾಬನ್ನು ನೀವು ಉಪಯೋಗಿಸುವುದೇ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ ನೀವು? ಅದು ಎರಡು ಗಂಟೆ ಬ್ಯಾಕಪ್ ಕೊಡುತ್ತೆ! ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನಾವು ಎಷ್ಟೊಂದು ಖರ್ಚು ಮಾಡಿದ್ದೇವೆ! ಉಪಯೋಗಿಸಿಪ್ಪಾ!" ಎಂದು. ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ತಡೆಯದು. ಹನ್ನೆರಡು ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ಛಾರ್ಜ್ ಮಾಡಿದ ಯುಪಿಯೆಸ್ಸು ಬರೀ ಎರಡು ಗಂಟೆ ಅಷ್ಟೇ ಬ್ಯಾಕಪ್ ಕೊಡುವುದಾದರೆ ಅದು ಕೇವಲ ’ತುರ್ತು’ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲವೆ ಬಳಸಬೇಕಾದದ್ದು? ಎಂಬುದು ನನ್ನ ವಾದ. ಅಂತಿಮವಾಗಿ ನಾನೇ ತೀರ್ಮಾನ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಾದ್ದರಿಂದ ಪ್ರತಿ ಬುಧವಾರವೂ ಬರೀ ಥಿಯರಿ ಪಾಠ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಕೈಗೊಂಡಿದ್ದೇನೆ.



ಎಷ್ಟೋ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಯುಪಿಯೆಸ್ಸನ್ನು ಬಳಸಿ ಕರೆಂಟಿಲ್ಲದಿರುವಾಗ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ದೀಪವುರಿಸುವ ಸಂಭ್ರಮದಲ್ಲಿರುವವರನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಬೇಸರವಾಗುವುದಲ್ಲವೆ? ಅನೇಕರ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಎಮರ್ಜೆನ್ಸಿ ದೀಪವು ಪೂರ್ತಿ ಒಂದು ಗಂಟೆ ಉರಿಯುತ್ತಿರುತ್ತೆ. ಆ ದೀಪದಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳೇನು ಓದುತ್ತಿರುವುದಿಲ್ಲ, ಹಿರಿಯರೇನು ಸಾಧನೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದಿಲ್ಲ, ಬರೀ ಹರಟೆ ಹೊಡೆಯಲೋ ಅಥವಾ ಕರೆಂಟು ಹೋದಾಗ, ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಮಾಡಲು ಬೇರೆ ಕೆಲಸವಿಲ್ಲದೆ ಕುರುಕು ಮುರುಕನ್ನು ಮೆಲ್ಲಲೋ ಎಮರ್ಜೆನ್ಸಿ ಲ್ಯಾಂಪು ಬೇಕಾಗಿರುತ್ತೆ ಅನೇಕರಿಗೆ. ಮೇಣದ ಬತ್ತಿ ದೀಪವು ಹರಟೆ ಹೊಡೆಯಲು ಬೆಳಕನ್ನು ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲವೇನೋ.

ಚಾರಣಗಳಲ್ಲಿ ಅದೆಷ್ಟು ಜನಕ್ಕೆ ಟಾರ್ಚಿನ ಮಹತ್ವವು ಗೊತ್ತಿರುವುದಿಲ್ಲವೊ! ಗೊತ್ತಿರುವುದಿಲ್ಲವೆಂದು ಹೇಳುವುದು ತಪ್ಪಾಗುತ್ತೆ. ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಿದೆ ಇರುತ್ತಾರೆ. ವಿದ್ಯಾವಂತರೇ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಕಸ ಬಿಸಾಡುವುದಿಲ್ಲವೆ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ? ಅವರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿರುವುದಿಲ್ಲವೆ, ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ಕು ಕೆಟ್ಟದ್ದು ಎಂದು? ಡಾಕ್ಟರುಗಳೇ ಸಿಗರೇಟು ಸೇದುವುದಿಲ್ಲವೆ? ಕತ್ತಲ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಟಾರ್ಚು ಎಷ್ಟು ಮುಖ್ಯವೋ ಚಂದ್ರನ ಬೆಳಕೂ ಅಷ್ಟೇ ಮುಖ್ಯ. ಆದಷ್ಟೂ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಸ್ವಾಭಾವಿಕ ಬೆಳಕಿಗೆ ಒಗ್ಗಿಸಿಕೊಂಡಿರಬೇಕೆಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿದಿರಬೇಕು. ಸ್ವಲ್ಪ ಕತ್ತಲಾದರೂ ಟಾರ್ಚನ್ನು ಆನ್ ಮಾಡುವುದು ಒಳಿತಲ್ಲ - ಎರಡು ಕಾರಣಗಳಿಂದ - ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣುಗಳು ಟಾರ್ಚಿನ ಬೆಳಕಿಗೆ ಒಗ್ಗಲು, ಸ್ವಾಭಾವಿಕ ಬೆಳಕಿಗೆ ದೂರವಾಗುತ್ತೆ ಮತ್ತು ಟಾರ್ಚಿನ ಶಕ್ತಿಯು ’ತುರ್ತು’ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೆ ಇಲ್ಲದಂತಾಗುತ್ತೆ. ಇದು ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲವೆಂದಲ್ಲ, ಆದರೆ ನಾವು ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಿರುವುದಿಲ್ಲ, ಚಿಂತನೆ ಮಾಡಿರುವುದಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಮೊದಲ ಚಾರಣದಲ್ಲೇ ಶ್ರೀ ಸಿದ್ಧಲಿಂಗ ಸ್ವಾಮಿಯವರು ಮತ್ತು ಕ್ಯಾಪ್ಟನ್ ಶ್ರೀನಿವಾಸ್ ಅವರು ಟಾರ್ಚಿನ ಮಹತ್ವವನ್ನು ನಮ್ಮ ಗುಂಪಿಗೆ ತಿಳಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದ ಸಲುವಾಗಿ ಅವರಿಗೆ ಎಷ್ಟು ನಮನ ಸಲ್ಲಿಸಿದರೂ ಸ್ವಲ್ಪವೇ.

ಸೌರಶಕ್ತಿಯನ್ನು ’ಸರಿಯಾಗಿ’ ಬಳಸುವಂತೆ ಇನ್ನೂ ಆಗಿಲ್ಲವೆಂಬುದು ಇನ್ನೊಂದು ದುರ್ದೈವ. ಸರ್.ಎಂ.ವಿ.ಯವರಿಗೆ ಜೋಗದ ಜಲಧಾರೆಯ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಂಡೇ ಹಾಗೆ ಅನ್ನಿಸಿರುವಾಗ ಇನ್ನು ಸೌರಶಕ್ತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಏನನ್ನಿಸಿರಬೇಡ. ನಾನು ಸರ್.ಎಂ.ವಿ.ಯವರ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಓದಿಲ್ಲದ ಕಾರಣ, ಅವರು ಈ ಬಗ್ಗೆ ಏನಾದರೂ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆಯೇ ಎಂಬುದನ್ನು ಅರಿಯೆ. ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಖಂಡಿತ ಆಸಕ್ತಿಯಿದೆ. ಓದಿದ ನಂತರ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತೆ. ಇರಲಿ. ಅಂದು ಜೋಗದ ಜಲಧಾರೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ’ವ್ಯರ್ಥ’ವಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಶಕ್ತಿಯು ಇಂದು ವಿದ್ಯುತ್ತಾಗಿ ಪರಿವರ್ತನೆ ಹೊಂದಿ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯರ್ಥವಾಗುತ್ತಿದೆಯಷ್ಟೆ?

ಜೋಗದ ಜಲಧಾರೆಯಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯುತ್ ಸ್ಥಾವರವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಲು ಯೋಜನೆ ಬಂದಾಗ ಆ ಕಾಲದ ಅನೇಕ ಪರಿಸರವಾದಿಗಳು, ಜೋಗಪ್ರೇಮಿಗಳು ಅದನ್ನು ಪ್ರತಿಭಟಿಸಿದರು. ನೊಂದುಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಮೂಗೂರು ಮಲ್ಲಪ್ಪನವರಂತೂ ತಮ್ಮ ಪ್ರಖ್ಯಾತ ಕವನದಲ್ಲಿ (ಮಾನವನಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದ್ ಮೇಲೆ ಏನೇನ್ ಕಂಡಿ) ’ತಾನು ಬಿದ್ರೇನ್ ಆದೀತೇಳು ತಾಯಿಗೆ ಬೆಳಕ!’ ಎಂದು ವ್ಯಂಗ್ಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಜೋಗವನ್ನು ಹೊಗಳುತ್ತ ನೋವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ್ದರು. ಅಂತಹ ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟು ನಮಗಾಗಿ ಪ್ರಕೃತಿಯು ಕೊಡುತ್ತಿರುವ ಬೆಳಕನ್ನು ವೃಥಾ ಹಾಳು ಮಾಡುವುದು ನ್ಯಾಯವಲ್ಲವೆಂಬುದನ್ನು ಕಲಿಯೋಣ. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹೇಳಿಕೊಡೋಣ. ಹಾಳು ಮಾಡುತ್ತಿರುವವರಿಗೆ ಪಾಠ ಕಲಿಸೋಣ.

"ನೀನೊಬ್ಬ ದೀಪ ಆರಿಸಿಬಿಟ್ಟರೆ ದೇಶದ ವಿದ್ಯುಚ್ಛಕ್ತಿ ಉಳಿತಾಯ ಆಗಿಬಿಡುತ್ತಾ?" ಎಂದು ಕೇಳುವವರ ಈ ಸಂಕುಚಿತ ಮನೋಭಾವನೆ ನಿರ್ನಾಮವಾಗಲೆಂದು ಹಾರೈಸುತ್ತೇನೆ.

-ಅ
15.07.2009
9.30PM

Wednesday, July 08, 2009

ಆ ಮರ - ಪು.ತಿ.ನ.

ಕೊಚ್ಚೆ ರೊಚ್ಚೆಯನು ಕೆಳಗಡೆ ಕುಡಿವೆ
ಮೇಗಡೆ ಬಾನೊಳು ಹೂ ಬಿಡುವೆ
ಅಡಿಯ ಬುಡದೊಳಗೆ ಮಲವನುಣ್ಣುವೆ
ಮೇಗಡೆ ತನಿವಣ್ಗಳ ಕೊಡುವೆ.

ಚೈತ್ರದಿ ಜಗ ಸುಡುತಿರೆ ನೆಲವೊಣಗಿ
ರಸ ಚಿಮ್ಮುವೆ ಚಿಗುರೆಲೆ ತಳೆದು
ಬೇಸಗೆ ಬಿರುಬಿಸಿಲಿಗೆ ಜಡೆಯೊಡ್ಡಿ
ತಣ್ಣನೆ ನೆಳಲನು ಕೆಳಗೊಗೆವೆ.

ಚಳಿಗಾಲದಿ ಮಂಜಿಗೆ ಮೈ ತೆರೆಯುತ
ಬೆತ್ತಲೆ ನಿಲ್ಲುವೆ ಎಲೆ ಕೊಡವಿ
ಆಷಾಢದ ಬಿರುಗಾಳಿ ಪಿಶಾಚಿಗೊ
ಎಲೆಯನೊಂದನೂ ಕೈಬಿಡೆನು.

ಮಲಿನೆಯಲ್ಲ ನಾ ಅಶುಚಿಯೂ ಅಲ್ಲ
ನನಗೆಂದೇ ನಾ ಬದುಕಿಲ್ಲ
ನನ್ನಿಂದಲಿ ಕೆಡಕಾರಿಗೂ ಇಲ್ಲ
ಯಾರುಪಕಾರವು ನನಗಿಲ್ಲ.

ಬೇಕಾದಗೆ ಬೇಕಾದುದನೀವೆ
ಕೊಡುಕೊಡುತ್ತಲೇ ನಾ ಸಾವೆ
ಸತ್ತರು ನಾರದ ಸುಗಂಧಿ ನಾನು
ಸತ್ತರೆ ನಾರುವ ಹೆಣ ನೀನು.



-ಅ
08.07.2009
9PM

Wednesday, June 24, 2009

ಶಿಸ್ತು

ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಶಿಸ್ತಿನ ಪಾಠವೇನೋ ಹೇಳಿಕೊಡುತ್ತೇವೆ. ಎನ್.ಸಿ.ಸಿ.ಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡಿದ್ದರಂತೂ ಹುಡುಗರನ್ನು ಹಣ್ಣುಗಾಯಿ ನೀರುಗಾಯಿ ಮಾಡುವುದು ಸರ್ವೇ ಸಾಮಾನ್ಯ. ಶಿಸ್ತಿನ ಪಾಠವನ್ನು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹೇಳಿಕೊಡಬೇಕೆಂದರೆ "ಒದೆ" ಕೂಡ ಬೇಕೇ ಬೇಕು ಎಂದು ನಮಗೆಲ್ಲ ಅನುಭವವಾಗಿದೆಯಷ್ಟೆ?

ಇರುವೆಗಳಿಗೆ ಈ ಶಿಸ್ತಿನ ಪಾಠ ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟವರು ಯಾರು? ಎಂದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನಿಗೂ ಅನ್ನಿಸಿಯೇ ಇರುತ್ತೆ. ಗೀಜಗವನ್ನು (Weaver bird), ಟುವ್ವಿ ಹಕ್ಕಿಯನ್ನು (Tailor Bird) ನೋಡಿದಾಗಲೂ ಅನ್ನಿಸಿಯೇ ಇರುತ್ತೆ. ಇದಲ್ಲದೆ ಸಂಜೆಯಾಯಿತೆಂದರೆ ಮನೆಯ ಟೆರೇಸಿನ ಮೇಲೆ ನಿಂತಾಗ ಪಶ್ಚಿಮದ ಸೂರ್ಯನ ಕಡೆಗೆ ಗುಂಪಾಗಿ ಸಾಗುವ ಹಕ್ಕಿಗಳನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಈ "V" ಆಕಾರದ ಶಿಸ್ತು ಪಕ್ಷಿಗಳಿಗೆ ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟದ್ದು ಯಾರು ಎಂದು ಅನ್ನಿಸದೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ.



ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ’ಹಂಸ’ವೆಂಬ ಕಾಲ್ಪನಿಕ ಹಕ್ಕಿಯಂತೆ ಕಾಣುವ ಹಕ್ಕಿಗಳು (Goose) - ಕೊಕ್ಕರೆಯೆನ್ನೋಣ - ಈ V ಆಕಾರವನ್ನು ಯಥಾವತ್ ಅನುಸರಿಸುತ್ತಾದರೂ ಬೇರೆ ಎಲ್ಲ ಹಕ್ಕಿಗಳೂ ಗುಂಪಾಗಿ ಹಾರುವಾಗ ಇದೇ ಶಿಸ್ತನ್ನು ಪರಿಪಾಲಿಸುವುದು ಗಮನಾರ್ಹ. ಹೀಗೆ ಹಾರುವಾಗ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಹಾರುವುದರ ಮುಕ್ಕಾಲುಪಾಲು ಹೆಚ್ಚು ಎತ್ತರ ಮತ್ತು ವೇಗವನ್ನು ಮುಟ್ಟುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯಬಲ್ಲದು ಪಕ್ಷಿಗಳು.

ಅಲ್ಲದೆ, ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಪಕ್ಷಿಗಳ ತಂಡದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ನಾಯಕ ಕೂಡ ಇರುತ್ತಾನೆ. ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ದೂರ ದೂರ ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡುವಾಗ ಮುಂದಿರುವ ನಾಯಕನಿಗೆ ಆಯಾಸವಾಗುವುದು ಸಹಜವಾದ್ದರಿಂದ ಸರದಿಯ ಪ್ರಕಾರ ನಾಯಕನ ಬದಲಾವಣೆ ಕೂಡ ಆಗುತ್ತೆ. ಗುಂಪಿನ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನಿಗೂ ಅವಕಾಶವು ಸಿಕ್ಕೇ ಸಿಗುತ್ತೆ!

ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಶಿಸ್ತನ್ನು ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹೇಳಿಕೊಡುವಾಗ punishment ಕೊಡುವ ಮುನ್ನ ಈ ಪಕ್ಷಿಗಳನ್ನು ತೋರಿಸುವ ಕಷ್ಟವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬಾರದೇಕೆ?

-ಅ
24.06.2009
3PM

Friday, June 19, 2009

ಗ್ರೀನ್ ಪ್ರಿಂಟ್

ಉತ್ತಮವಾದ ಕೆಲಸ - ಗೆಳೆಯ ಶರತ್ ಮತ್ತು ತಂಡದಿಂದ.

ನಮ್ಮ ಶಾಲೆಯ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಇದರ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಕೊಡುವ ಭಾಗ್ಯ ನನ್ನದಾಗಿದೆ.

http://printgreener.com/


ಒಳಿತಾಗಲಿ.

-ಅ
19.06.2009
11.30AM

Thursday, June 11, 2009

ಮಳೆ ಮತ್ತು ನಮ್ಮೂರು

ಬೆಂಗಳೂರಿನ ನಿನ್ನೆಯ ಮಳೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಖಾಸಗಿ ಚಾನೆಲ್ಲುಗಳು ಅನೇಕವು "ತೋರಿಸಿದ" ರೀತಿಯನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಬೆಂಗಳೂರು ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗಾಗಲೇ ಜಲಸಮಾಧಿಯಾಗಿರಬೇಕಿತ್ತು.

ಆದರೂ ಮಳೆ ಬಹಳ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು.

ನಾನು ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು ಎನ್ನುತ್ತೇನೆ, ಬಿ.ಟಿ.ಎಮ್ ಲೇಔಟಿನ ಕಖಗ ಅವರು "ದರಿದ್ರ ಮಳೆ" ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ, ಕೋರಮಂಗಲದ ಚಛಜ ಅವರು "ಸುಡುಗಾಡು ಬೆಂಗಳೂರು" ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ.

ವಿಧಿವಶಾತ್, ಬೆಂಗಳೂರು ಹೇಗೆ ’ಬೆಳೆದು’ಬಿಟ್ಟಿದೆಯೆಂದರೆ ನಾವುಗಳು ಒಂದು ಮಳೆಯನ್ನು ಸಹ ಸಂತಸದಿಂದ ಅನುಭವಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದಷ್ಟು! ಇಲ್ಲಿನ ಕೆರೆಗಳು, ಗುಡ್ಡಗಳು, ಕುರುಚಲು ಕಾಡುಗಳು, ಹೊಲ ಗದ್ದೆಗಳು - ಎಲ್ಲವೂ ಸಹ ಲೇಔಟುಗಳಾಗಿಯೋ, ವಿದೇಶೀ ಕಂಪೆನಿಗಳಾಗಿಯೋ ಕಟ್ಟಡಗಳಾಗಿಯೋ ಬದಲಾಗಿ ’ಅಭಿವೃದ್ಧಿ’ಗೊಂಡು ಕೆಲ ಕಾಲ ಸಂದಿದೆ. ಮರಗಳು ನಾಪತ್ತೆಯಾಗುತ್ತಲೇ ಇದೆ. ಲಾಲ್‍ಬಾಗಿನಲ್ಲಿ ಮರ ಕಡಿಯುವ ವಿಷಯ ಬಹಿರಂಗವಾಯಿತು, ಗಲಾಟೆ ಮಾಡಿ ಅದನ್ನು ತಡೆ ಹಾಕಲೂ ಆಯಿತು. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಆ ಬೆಂಗಳೂರು ಈ ಬೆಂಗಳೂರಾಗಲು ಈಗಾಗಲೇ ಲಾಲಬಾಗಿನ ಹತ್ತರಷ್ಟು ಮರಗಳನ್ನು ಬಲಿ ಕೊಟ್ಟಾಗಿದೆ.

ಯೆಡಿಯೂರು ಕೆರೆಯನ್ನು ನಾನು ಬಾಲ್ಯದಿಂದಲೂ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಇಂದು ದಿನದಿನಕ್ಕೂ ಕ್ಷೀಣಿಸುತ್ತ ಸಣ್ಣ ಈಜುಕೊಳದಂತಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಬನಶಂಕರಿ ಬಿ.ಡಿ.ಎ. ಕಾಂಪ್ಲೆಕ್ಸಿನಿಂದ ಕತ್ತರಿಗುಪ್ಪೆಯವರೆಗೂ ಆವರಿಸಿದ್ದ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಕೆರೆಯಾಗಿದ್ದ ಚೆನ್ನಮ್ಮನಕೆರೆಯು ಕಸದ ಪಾಲಾಗಿ ಹತ್ತಾರು ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದಿವೆ. ಅದರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಹೊಸಕೆರೆಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಯಾವ ಕೆರೆಯಿತ್ತೆಂಬುದೇ ಮರೆತುಹೋಗಿದೆ. ಕೆಂಪಾಂಬುಧಿ ಕೆರೆಯು ರಾಜ್‍ಕುಮಾರ್ ಪಾರ್ಕಾಗಿದೆ, ಧರ್ಮಾಂಬುಧಿ ಕೆರೆಯು ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್ ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣವಾಗಿದೆ. ತಾವರೆಕೆರೆಯಲ್ಲಿ ತಾವರೆಯು ಕಾಣಿಸುವಷ್ಟು ಜಾಗವಿಲ್ಲದಂತಾಗಿದೆ. ಅಲಸೂರು ಕೆರೆಯು overflow ಆಗಿರುವ ಟ್ಯಾಂಕಿನಂತಾಗಿದೆ. ಬಸವನಗುಡಿಯಲ್ಲಿ ಜನ್ಮ ತಾಳಿ ಬೆಂಗಳೂರೆಲ್ಲ ಪಯಣಿಸಿ ಕೆಂಗೇರಿ ಮುಖಾಂತರ ಹಾದು ಅರ್ಕಾವತಿಯನ್ನು ಸೇರುತ್ತಿದ್ದ ವೃಷಭಾವತಿಯ ಪಾಡು ಈಗ ಏನಾಗಿದೆಯೆಂಬುದನ್ನು ಹೇಳಬೇಕಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮೂರು ಕೇವಲ ’ಉದ್ಯಾನ’ನಗರಿಯಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ಉದ್ಯಾನಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಸ್ಮಾರಕಗಳಿವೆ (ಈಗಲೂ ಇವೆ), ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಕೆರೆಗಳಿದ್ದವು! City of lakes ಎಂದೂ ಸಹ ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದರು ಎಂದು ಹಿರಿಯರಿಂದ ನಾನು ಅದೆಷ್ಟು ಸಲ ಕೇಳಿದ್ದೇನೋ!! ನನಗಂತೂ ಲಾಲ್‍ಬಾಗ್ ಕೆರೆ ಮತ್ತು ಹೆಬ್ಬಾಳ ಕೆರೆಯೆರಡನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಇನ್ಯಾವುದನ್ನೂ ’ಕೆರೆ’ ಎಂದು ಕರೆಯಲೇ ಬೇಸರವಾಗುತ್ತೆ. ಹೊಸಕೋಟೆಯ ಆರುನೂರು ಎಕರೆಯ ಕೆರೆಯು ಬಟ್ಟಾಬಯಲಾಗಿರುವುದು ದುರಂತವಷ್ಟೆ?

ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಿದ್ದ ಮಳೆ ನೀರೆಲ್ಲ ಎಲ್ಲಿ ಹೋಗಬೇಕು? ಪ್ರಕೃತಿಯು ಇಲ್ಲಿದ್ದ ಕೆರೆಗಳು, ನದಿಗಳು(ಯು), ಕಾಡುಗಳು - ಅಲ್ಲಿಗೇ ನೀರು ತುಂಬಿಸುತ್ತೆ. ಈಗ ಆ ಜಾಗದಲ್ಲೆಲ್ಲ ಮನೆಗಳೋ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟುಗಳು ಕಟ್ಟಡಗಳು ಬಂದಿರುವುದರಿಂದ ಅವನ್ನೇ ತುಂಬಿಸುತ್ತೆ.

ಮಾಧ್ಯಮದ ಚಾನೆಲ್ಲೊಂದು ಬಿ.ಬಿ.ಎಂ.ಪಿ.ಯನ್ನು ವಿಪರೀತವಾಗಿ ಟೀಕಿಸುತ್ತಿತ್ತು. "ಸರಿಯಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡೊಲ್ಲ, ಮಳೆ ನೀರು ಮನೆಗೆಲ್ಲ ಬರುತ್ತಿದೆ, ಡ್ರೈನೇಜು ಸೋರುತ್ತಿದೆ..." ಇತ್ಯಾದಿಗಳೊಂದಿಗೆ. ಇವೆಲ್ಲದರ ಹೊಣೆ ನಮ್ಮ ಮೇಲೂ ಸಾಕಷ್ಟು ಇದೆ. ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ, ಮೋರಿಗಳಲ್ಲಿ, ಕಸ ಬಿಸಾಡುವಾಗ ಬಿ.ಬಿ.ಎಂ.ಪಿ. ನೆನಪಾಗುವುದಿಲ್ಲವೇ ನಮಗೆ? Of course, ಇಲ್ಲಿ ಪಾಲಿಕೆಯವರ ಕರ್ತವ್ಯವೇನಿದೆಯೋ ಅದನ್ನು ಅವರು ಮಾಡದೇ ಇದ್ದುದಕ್ಕೆ ಕ್ಷಮೆಯೇನು ಕೊಡಬೇಕಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನೂ ನಾವು ಅರಿತಿದ್ದರೆ ಒಳಿತು. ದೂರುವುದು ನಂತರದ ಕೆಲಸವಾಗಿರಲಿ.

ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಮಳೆಯ ಅಗತ್ಯವಿದೆ!

-ಅ
11.06.2009
2.30PM

Thursday, May 28, 2009

ಸಂದೇಹ

--> ಹಾವಾಡಿಗರಿಂದ ಹಾವುಗಳ ಸಂತತಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆಯೇ?

--> ಕರಡಿಗಳನ್ನು ಮನೆ ಮನೆಗಳಿಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ತಾಯತ ಮಾಡಿಕೊಡುವವರಿಂದ ಕರಡಿಗಳು ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆಯೇ?

--> ದೇವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಕಾಸು ಕೊಟ್ಟರೆ ಆಶೀರ್ವಾದ ಮಾಡುವ ಆನೆಗಳಿಂದ ಆನೆಗಳು endangered ಆಗುವುದೇ?

--> ಬಿದಿರು ಕಳಲೆಯ ಸಾರು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ತಿನ್ನುವ, ಸೌದೆಗಾಗಿ ಮರದ ರೆಂಬೆಗಳನ್ನು ಕಡಿಯುವ ಕಾಡಿನ ಹಳ್ಳಿಯ ಜನರಿಂದ ಅರಣ್ಯನಾಶವಾಗುವುದೇ?

--> ಮೃಗಾಲಯಗಳಲ್ಲಿ ಆಲ್ಬೈನೋ ಹುಲಿಗಳು (ಬಿಳಿ ಹುಲಿ) ಪ್ರವಾಸಿಗರನ್ನು ಆಕರ್ಶಿಸಿ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿದೆಯೇ?

--> 'ಪರಿಸರವಾದಿ'ಗಳಿಂದ ಪರಿಸರವು ರಕ್ಷಣೆಯಾಗುತ್ತಿದೆಯೇ?

--> ಬಿಸಿಲು ಮಳೆ ಚಳಿ ಗಾಳಿಗಳು ಮೀಟಿಯರಾಲಜಿ ಇಲಾಖೆಯವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿವೆಯೇ?

--> 'ದಯೆಯೇ ಧರ್ಮದ ಮೂಲವಯ್ಯ' - ಪ್ರಾಣಿದಯಾಸಂಘದವರಿಂದ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಮೇಲೆ ದಯೆಯುಂಟಾಗುತ್ತಿದೆಯೇ?

--> ಅರಣ್ಯ ಇಲಾಖೆಯವರ ದೆಸೆಯಿಂದ ಅರಣ್ಯವು ಅರಣ್ಯವಾಗಿಯೇ ಉಳಿದಿದೆಯೇ?

--> ಬೀದಿ ನಾಯಿಗಳಿಂದ ಭಯೋತ್ಪಾದನೆ ಹುಟ್ಟುವುದೇ? ಅವು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಕೊಲೆಗಾರರೇ?

--> ಕಾಗೆಯಿಂದ ನಮಗೆ ಕೆಟ್ಟದ್ದೋ, ನಮ್ಮಿಂದ ಕಾಗೆಗೆ ಕೆಟ್ಟದ್ದೋ?

--> ಚಾರಣಿಗರೆಲ್ಲರೂ, ಛಾಯಾಚಿತ್ರಕಾರರೆಲ್ಲರೂ, ಪರಿಸರವಾದಿಗಳೆಲ್ಲರೂ, ಸಾಹಸಿಗಳೆಲ್ಲರೂ, ಜೀವಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರೆಲ್ಲರೂ, ಕವಿಗಳೆಲ್ಲರೂ ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವವರೇ?

--> ಮಾನವ ಜನ್ಮ ನಿಜಕ್ಕೂ ದೊಡ್ಡದೋ? ಮರಕ್ಕಿಂತಲೂ...

-ಅ
28.05.2009
7PM

Thursday, May 07, 2009

ಅಪ್ಪನ ಕಥೆ - ಭಾಗ ೭

ಈವರೆಗಿನ ಅಪ್ಪನ ಕಥೆಗಳು ಇಂತಿವೆ.

ಅಪ್ಪನ ಕಥೆ - ಭಾಗ ೬
ಅಪ್ಪನ ಕಥೆ - ಭಾಗ ೫
ಅಪ್ಪನ ಕಥೆ - ಭಾಗ ೪

.......................................................................................



ಇದು ಕರ್ನಾಟಕ. ಹುಲಿಗಳಿರುವ (?) ಕಾಡುಗಳಿವೆ ಇಲ್ಲಿ. ಹಾಗಾಗಿ ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ. ಈಗ ನಾನು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂದೆನೆಂಬುದು ಮುಖ್ಯವಾದ ವಿಷಯವಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಿಂದಲೋ ವಲಸೆ ಬಂದೆನೆಂದೇ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳೋಣ.

ನಮ್ಮಪ್ಪ ಹೋಗ್ಬಿಟ್ಟ. :-(

ಭಾರಿ ಜಗಳವಾಯಿತು. ಬೇರೆ ಗುಂಪಿನ ಒಡೆಯ ನಮ್ಮ ಗುಂಪಿಗೆ ಬಂದದ್ದೇ ಬಂದದ್ದು! ದೊಡ್ಡ ಕದನ..

ನನಗೆ ಇಬ್ಬರು ತಂಗಿಯರು ಒಬ್ಬ ಅಣ್ಣ! ನಾಲ್ವರೂ ಅಪ್ಪನ ಮುಖದ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ಮುದ್ದಿಸುತ್ತ ಇದ್ದಾಗ ಅಪ್ಪ "ಪುರ್... ಪುರ್..." ಎನ್ನುತ್ತ ನಮ್ಮ ಮುಖವನ್ನು ತನ್ನ ಮುಖದಿಂದ ಸವರುತ್ತಿದ್ದ. ಆ ಸ್ಪರ್ಶ ಮರೆಯಾಲುಗುವುದೇ? ಅಪ್ಪನ ಧ್ವನಿ ಎಷ್ಟು ಮೃದು!! ಆದರೆ, ಅಂದು ಜಗಳದ ದಿನ? ಅಬ್ಬಾಹ್!! ಆ ಕೂಗು!! ಕೇಳಿಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ ಅಷ್ಟು ಜೋರು ಧ್ವನಿಯನ್ನು!! ಅದಕ್ಕೆ "ಸಿಂಹ ಗರ್ಜನೆ" ಎನ್ನುತ್ತಾರಂತೆ!!!



ಏನು ಗರ್ಜಿಸಿದರೇನು? ಈಗ ಅಪ್ಪ ತೀರಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ನನ್ನ ಕಣ್ಣೆದುರೇ!!

ಆ ರಾಜ, ಪಕ್ಕದ ಊರಿನ ರಾಜ ನಮ್ಮೂರಿಗೆ ಅಪ್ಪನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲೇ ಬಂದನೆನಿಸುತ್ತೆ. ಬರೀ ಅಪ್ಪನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಅಲ್ಲ. ನನ್ನ ಒಡಹುಟ್ಟಿದವರನ್ನೆಲ್ಲ ಕಚ್ಚಿ ಕಚ್ಚಿ ಕುತ್ತಿಗೆಯನ್ನು ಬಗೆದು ಕೊಲ್ಲಲು!! ಎಂಥಾ ಕ್ರೂರಿ!!!! ಕ್ರೂರ ಮೃಗನು ಅವನು!!!!!!

ನಮ್ಮ ಊರಿನ ಐದೂ ತಾಯಂದಿರನ್ನು ತನ್ನ ಸ್ವತ್ತು ಮಾಡಿಕೊಂಡ. ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ನಲಿಯುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಈಗ ಆ ನಲಿವೆಲ್ಲಿ? ಬೇರೆ ಒಡೆಯನು ಬಂದಾಕ್ಷಣದಿಂದ ನಮ್ಮ ತಾಯಂದಿರೆಲ್ಲರೂ ಅವನ ಅಡಿಯಾಳಾಗಿದ್ದಾರೆನ್ನಿಸುತ್ತೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನ, ಅವನ ಜೊತೆ ಸಂಸಾರವನ್ನೂ ಮಾಡಿಯಾರು. ಆದರೆ ನಾನು ಮಾತ್ರ ಮತ್ತೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುವಂತಿಲ್ಲ.



ಇಲ್ಲೂ ಇರುವಂತಿಲ್ಲ. ಹೇಳಿ ಕೇಳಿ ಇದು ಹುಲಿಗಳ ನಾಡು. ನಾನು ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಬೆಳೆದು ನಿಂತ ಮೇಲೂ ನನಗಿಂತ ಕಡೆ ಪಕ್ಷ ನೂರೈವತ್ತು ಕೆ.ಜಿ. ಹೆಚ್ಚು ತೂಕವುಳ್ಳ ಹುಲಿಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಜೀವಂತವಾಗಿ ಉಳಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಉತ್ತರಕ್ಕೆ ಹೊರಟಿದ್ದೇನೆ. ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕವರಿಗೆಲ್ಲ ನನ್ನ ಕಥೆಯನ್ನು, ನನ್ನಪ್ಪನ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳುತ್ತ ಹೊರಟಿದ್ದೇನೆ.. ಯಾರಿಗೆ ಗೊತ್ತು, ನಾಳೆ ನಾನೂ ಹೀಗೆ ಕೊಲೆಪಾತಕನ ಹೆಸರನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೇನೋ!!!! ನಾನೂ ಅಪ್ಪನಾಗಿ, ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳನ್ನು, ನನ್ನ ರಾಣಿಯರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲೇ ಬೇಕಲ್ಲವೆ?

.......................................................................................

ಬಹಳ ಹಿಂದೆ, ಇದರ ವಿಡಿಯೋ ಹಾಕಿದ್ದೆ. ಈಗ ಅದೇ 'ಅಪ್ಪನ ಕಥೆ'ಯಾಗಿದೆ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಗಂಡು ಸಿಂಹಗಳು (ಕೇಸರಿಗಳು) ತಮ್ಮ "ರಾಜ್ಯ" ವಿಸ್ತಾರಕ್ಕೋಸ್ಕರವಾಗಿ ಬೇರೆ ಗುಂಪಿನ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡಿ, ಆ ಗುಂಪಿನ ಒಡೆಯನ ಜೊತೆ ಆಮರಣಾಂತ ಯುದ್ಧ ಗೈದು, ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಗೆದ್ದ ನಂತರ ಆ ರಾಜನಿಗೆ ಹುಟ್ಟಿದ ಮರಿಗಳನ್ನು ಕೊಂದುಬಿಡುತ್ತವೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ತಾನು ಆಕ್ರಮಿಸಿದ ಸಿಂಹದ ಗುಂಪಿನ ಹೆಣ್ಣು ಸಿಂಹಗಳಿಗೆ (ಸಿಂಹಿಣಿ ಎಂಬ ಪದ ಬಳಸುವುದುಂಟು) ತನ್ನದೇ progeny ಬೆಳೆಯಬೇಕು ಎಂಬ 'ಸಿಂಹ ಧೋರಣೆ'.



ಹುಲಿಗಳಿರುವ ಕಾಡುಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಂಹಗಳಿರುವುದಿಲ್ಲವೆಂಬುದನ್ನು ನಾನು ಬಹಳ ಹಿಂದೆ ಲೀ ಫಾಕ್ ಬರೆದಿರುವುದನ್ನು ಓದಿದ್ದೇನೆ. ನಾನು ಕಂಡ ಹಾಗೆ ಅದು ಸತ್ಯವೂ ಹೌದು.

-ಅ
10.05.2009
12AM

Thursday, April 23, 2009

ಸಾಹಸ?

ಕಳೆದ ವಾರ ಒಬ್ಬ ಇಂಜಿನಿಯರು ಬಂಗೀ ಜಂಪಿಂಗ್ ಮಾಡುವಾಗ ತೀರಿಕೊಂಡರೆಂಬ ವಿಷಯವು ಈಗಾಗಲೇ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿರುವ ವಿಷಯವಷ್ಟೆ?

ನಾವು ಸಾಹಸ ಕ್ರೀಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸುವುದಾದರೂ ಏಕೆ? ಪ್ರಾಣ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಬಯಕೆಯಿಂದಂತೂ ಅಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ಪ್ರಾಣ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದೇ ನಮ್ಮ ಉದ್ದಿಶ್ಯವಾದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದಷ್ಟು 'ಸೌಲಭ್ಯ'ಗಳಿಲ್ಲವೆ?

ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಭಾರ್ಗವ ಅವರು ತೀರಿಕೊಂಡ ನಂತರ ಬಂದ ವಾರ್ತೆಗಳಾಗಲೀ, ಆ ಘಟನೆಯ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಯಾಗಲೀ ನನಗ್ಯಾಕೋ ಅಷ್ಟು ಸಮಂಜಸವೆನ್ನಿಸಲಿಲ್ಲ.

೧. "CARE ಆಗಲೀ Head Rush ಆಗಲೀ ಪೋಲೀಸ್ ಪರವಾನಗಿ ಪಡೆದುಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ"

ತಿಂಗಳಿಂದಲೂ ಎಲ್ಲ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲೂ ಜಾಹೀರಾತು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ ಈ ಸಾಹಸ (?) ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಪೋಲಿಸರಿಗೆ ಅರಿವಿಲ್ಲದೆ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ಅವರು ಪರವಾನಗಿ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳದೆ ಇದ್ದ ಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಜಾಹೀರಾತು ಪ್ರಕಟವಾದಾಗಲೇ ತಡೆ ಹಾಕಬಹುದಿತ್ತು. ಪರವಾನಗಿಗೆ ಒತ್ತಾಯಿಸಬಹುದಿತ್ತು, ದುರ್ಘಟನೆ ನಡೆದ ನಂತರ "ಇವರು ಪರ್ಮಿಷನ್ ತೊಗೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ" ಎಂದು ಹೇಳುವ ಬದಲು. ಬಂಗೀ ಜಂಪಿಂಗ್‍ನಂತಹ ಬೃಹತ್ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವೊಂದು ಬೆಂಗಳೂರಿನಂತಹ ಮಹಾನಗರದಲ್ಲಿ ಆಯೋಜಿತವಾಗಿರುವಾಗ ಅದು "ಪರ್ಮಿಷನ್" ಇಲ್ಲದೆ, ಕಣ್ತಪ್ಪಿಸಿ ಆಗಲು ಸಾಧ್ಯವೆ? ಹಾಗೆ ಆಯೋಜಿಸಿರುವುದನ್ನು ತಡೆ ಹಾಕುವುದು ನ್ಯಾಯವಲ್ಲವೆ?

೨. "Ambulance ಆಗಲೀ ಪ್ರಥಮ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಾಗಲೀ ಅಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ಇರಲಿಲ್ಲ."

ನಾವೇಕೆ ದುರ್ಘಟನೆ ನಡೆದ ಮೇಲೆ ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತೇವೆ? ಹೊಟ್ಟೆ ನೋವು ಬಂದ ಮೇಲೆ ಔಷಧಿಯೆಲ್ಲಿ ಎಂದು ಹುಡುಕುವುದೋ ಅಥವಾ ಔಷಧಿಯಿಲ್ಲವಲ್ಲ ಎಂದು ಕೊರಗುವುದೋ ಮಾಡುವುದರ ಬದಲು ಹೊಟ್ಟೆನೋವು ಬರದ ಹಾಗೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಲ್ಲವೆ? ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿರುವ ವಿಷಯವೇ - Ambulance ಮತ್ತು ಪ್ರಥಮ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯು ಇಂಥ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಿಗೆ ಅತ್ಯವಶ್ಯಕ ಎಂದು. ಅದು ಸುತ್ತಮುತ್ತ ಎಲ್ಲೂ ಕಾಣಿಸದೆ ಇದ್ದಾಗ ಇಂಥ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸುವುದಾದರೂ ಏಕೆ? ಭಾಗವಹಿಸಿ, ನಂತರ ದುರ್ಘಟನೆ ಸಂಭವಿಸಿದ ನಂತರ ದೂಷಿಸುವುದು ಯಾಕೆ?

ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾದ ಸಾಹಸ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಬಂಡೀಪುರದಲ್ಲಿ ಭೇಟಿಯಾಗಿದ್ದೆ. ಆತ ಹೇಳಿದ್ದರು, ಅವರಲ್ಲಿ ಸಾಹಸ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ವಿಮೆಯನ್ನೂ ಸಹ ನೀಡಬೇಕಾಗುತ್ತಂತೆ. Insurance ಬಗ್ಗೆ ಮಾಹಿತಿ ದೊರಕದಿದ್ದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸುವವರೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲವಂತೆ! ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಅಷ್ಟು ಬೆಳವಣಿಗೆಯಾಗದಿದ್ದರೂ ಮೂಲಭೂತ ಅವಶ್ಯಕತೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸದ ಹೊರತು ಭಾಗವಹಿಸುವುದಿಲ್ಲವೆಂಬ ಮನೋಭಾವನೆ ಬರಬೇಕು.

೩. "Net ಇರಲಿಲ್ಲ"

ಮೇಲೆ ಹೇಳಿರುವುದೇ ಇದಕ್ಕೂ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತೆ. "ಜಂಪ್" ಮಾಡಿ, ದುರ್ಘಟನೆ ಸಂಭವಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಅಲ್ಲ ಇದನ್ನು ಗಮನಿಸುವುದು.

೪. "Indemnity Bond"

ಯಾವುದೇ ಸಾಹಸ ಕ್ರೀಡೆಯಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳಬೇಕಾದರೂ ಒಂದು "indemnity bond" ಅನ್ನು ಸಹಿ ಹಾಕಿಕೊಡಬೇಕಾಗುತ್ತೆ. ನನಗೆ ಏನಾದರೂ ಆದರೆ ನಾನೇ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಎಂಬ ತಾತ್ಪರ್ಯದ ಪತ್ರವಿದು. ಭಾರ್ಗವರ ಬಳಿ ಇಂಥದ್ದೊಂದು ಬಾಂಡ್‍ಗೆ ಸಹಿ ಹಾಕಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರೋ ಇಲ್ಲವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, legally, ಬರೀ ಇದೊಂದು ಪತ್ರವು ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲವಷ್ಟೆ. ಅದಕ್ಕೆ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರೊಸೀಜರ್ರೇ ಇದೆ. ಅದು ಇಲ್ಲಿ ಅಪ್ರಸ್ತುತ. ಒಂದು indemnity bond ಅನ್ನು ನಾನು ಸಹಿ ಹಾಕಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇನೆಂದರೆ ನಾನು "ಸಿದ್ಧ" ಎಂದರ್ಥವಷ್ಟೆ?

ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೂ ನಾನು ಶೇಷಾದ್ರಿ (CARE ಸಂಸ್ಥೆಯ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರು)ಯವರದಾಗಲೀ ಅಥವಾ ಸಚ್ಚಿನ್ (Head Rush ಸಂಸ್ಥೆಯ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರು)ರವರದಾಗಲೀ ಸರಿಯೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ. ದುರ್ಘಟನೆ ನಡೆದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆಯೋಜಕರು ಆ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿರಬೇಕಾಗಿತ್ತು, ವೆಬ್‍ಸೈಟುಗಳು ಡೌನ್ ಆಗಬಾರದಿತ್ತು, ಫೋನುಗಳು ಆಫ್ ಆಗಬಾರದಿತ್ತೆಂಬುದನ್ನು ನಾನು ಒಪ್ಪುತ್ತೇನೆ. ಆದರೂ ಅವರ ತಪ್ಪುಗಳಿಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಯಿಸಿರುವ ರೀತಿ ಸರಿಯಿಲ್ಲವೆಂದು ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆ. ದುರ್ಘಟನೆ ನಡೆಯುವ ಹಿಂದಿನ ದಿನವೇ ಟೈಮ್ಸ್ ಆಫ್ ಇಂಡಿಯಾ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಶೇಷಾದ್ರಿಯವರ ಸಂದರ್ಶನದೊಂದಿಗೆ ಬಂಗೀ ಜಂಪಿಂಗ್ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಒಂದು ಅಂಕಣ ಪ್ರಕಟವಾಗಿತ್ತು. ಆಗ ಪತ್ರಿಕೆಯವರು ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸಿದ್ದರು. ದುರ್ಘಟನೆ ನಡೆದ ದಿನದಿಂದಲೂ ಅದೇ ಪತ್ರಿಕೆಯವರು ವಾಚಾಮಗೋಚರ ಆಡತೊಡಗಿದ್ದಾದರೂ ಏಕೆ? ಪತ್ರಿಕೆಯವರಿಗಾದರೂ ಪರವಾನಗಿಯ ಬಗ್ಗೆಯಾಗಲೀ ಪ್ರಥಮ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಬಗ್ಗೆಯಾಗಲೀ ಸುರಕ್ಷಿತೆಯ ಬಗ್ಗೆಯಾಗಲೀ ಗೊತ್ತಿರುವುದಿಲ್ಲವೆ? ಆಯೋಜಕರು ಏನು ಹೇಳುತ್ತಾರೋ ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ಕೇಳುತ್ತ, ಪ್ರಕಟಿಸುವುದು ಪತ್ರಿಕಾಧರ್ಮವೇ? ಅವೆಲ್ಲ ಬದಿಗಿಡೋಣ ಈಗ.

ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಚಾರಣದ ಕ್ಯಾಂಪಿನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಕ್ಯಾಂಪ್ ಲೀಡರ್ ಕ್ಯಾಂಪ್ ಸೈಟಿನಲ್ಲೇ ಅಸುನೀಗಿದ್ದನ್ನು ನಾನು ಕಣ್ಣಾರೆ ಕಂಡಿದ್ದೆ.

"ಸಾಹಸವೆಂದರೆ ಯಾರಿಗೆ ಯಾವಾಗ ಏನು ಬೇಕಾದರೂ ಆಗಬಹುದು. Good Luck ಇದ್ದರೆ enjoy ಮಾಡ್ತೀವಿ, Bad Luck ಇದ್ದರೆ ಏನೂ ಮಾಡೋಕೆ ಆಗಲ್ಲ. Steve Irwin ಗೆ ಏನಾಯಿತು ಹೇಳಿ? Bob Krauker ಗೆ ಏನಾಯಿತು ಗೊತ್ತಲ್ಲವೆ? ಅದಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧವಾಗಿರಬೇಕು. ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಸಾಹಸಕ್ಕೆ ಕೈ ಹಾಕಬಾರದು. ಎವೆರೆಸ್ಟ್ ಹತ್ತಿಳಿಯುವ ಸಾಹಸಿಗಳು ಸಾವಿಗೆ ಅಂಜುತ್ತಾರೆಯೇ? ದೇಶ ಕಾಯುವ ಸೈನಿಕನೂ ಸಾಹಸಿಯೇ. ಇವರು ಸಾವಿಗೆ ಚಿಂತಿಸುವುದಿಲ್ಲ " ಎಂದು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಬಂಗೀ ಜಂಪಿಂಗ್ ಮಾಡಿದವರೊಬ್ಬರು ಹೇಳಿದ್ದರು. ಅವರಿಗೆ, ಅವರ ಕಡೆಯವರಿಗೆ ಏನೂ ಆಗಲಿಲ್ಲ, ಅದಕ್ಕೆ ಈ ಮಾತನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾರೆಂದು ಅವರನ್ನು ಜನ ದೂಷಿಸಿದರು.

ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಸಮಸ್ಯೆಯೆಂದರೆ ಇಲ್ಲಿರುವ "ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ" ಕಂಪೆನಿಗಳ ಅನೇಕ "ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ" ಉದ್ಯೋಗಿಗಳು ತಮ್ಮ "ವೀಕೆಂಡ್ ಔಟಿಂಗ್" ಎಂಬ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಸಂಪ್ರದಾಯಕ್ಕೋಸ್ಕರವಾಗಿ ಸಾಹಸವನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೆ. ಚಾರಣವು ಇವರುಗಳಿಗೆ ಸಿನಿಮಾ ಬದಲೋ, ಹೋಟೆಲಿನ ಬದಲೋ ಪಬ್ಬಿನ ಬದಲೋ ಒಂದು alternate ಆಗಿರುತ್ತೆ ಅಷ್ಟೆ. ವಂಡರ್ ಲಾ-ನಲ್ಲಿರುವ ಮೈ ಹಿಂಡುವ ಆಟೋಪಕರಣಗಳು ಥ್ರಿಲ್‍್ಗಿಂತ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿರುತ್ತೆ. ಈಜುಕೊಳಗಳಲ್ಲಿ ಅಲೆಯಿಲ್ಲದೆ ದೇಹದೊಳಗೆ adrenaline ಸಂಚಾರವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಹಕ್ಕಿಯಂತೆ ಹಾರಬೇಕು, ಮೀನಿನಂತೆ ಈಜಬೇಕು! ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಸಿಗರೇಟು ಸೇದುತ್ತ ಹರಟಬೇಕು, ಬಿಯರ್ ಕುಡಿದು ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ಮಲಗಬೇಕು. ಅದಾಗಿಯೂ ಆನೆಯಾಗಲೀ, ಚಿರತೆಯಾಗಲೀ ಇವರುಗಳಿಗೆ ತೊಂದರೆ ಮಾಡಬಾರದು. ಹಾವು ಕಚ್ಚಬಾರದು. ನದಿಯ ನೀರು ಇವರನ್ನು ಮುಳುಗಿಸಬಾರದು. ಇಂಥ ಮನೋವೃತ್ತಿಯವರಿಗೆಂದೇ ಮೀಸಲಾಗಿರುವ ನೂರಾರು ಅಡ್ವೆಂಚರ್(?) ಸಂಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ನಾನು ಬಲ್ಲೆ. "ನೀವು ಹೇಳಿದ ಕಡೆ, ಹೇಳಿದ ಹಾಗೆ ಕ್ಯಾಂಪ್ ಆಯೋಜಿಸಿಕೊಡುತ್ತೇವೆ" ಎನ್ನುವವರು ಪಕ್ಕಾ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳಲ್ಲದೆ ಪ್ರಕೃತಿಪ್ರೇಮಿಗಳೂ ಅಲ್ಲ, ಸಾಹಸಿಗಳೂ ಅಲ್ಲ.

ಭಾರ್ಗವ ಅವರ ಸಾಹಸ ಮನೋಧರ್ಮದ ಬಗ್ಗೆ, ಅವರ ಸಾಹಸದ ಅನುಭವದ ಬಗ್ಗ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಓದಿ ಸಂತಸವಾಯಿತು. ಆತ ಮೇಲೆ ಹೇಳಿದವರ ಪಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರಿದ್ದವರಲ್ಲವೆಂದು ಹೆಮ್ಮೆಯಾಯಿತು. ಅವರ ಸಾವಿನ ಸುದ್ದಿಯು ಬೇಸರ ತರಿಸಿತು. ತಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿಯೂ ನೈತಿಕವಾಗಿಯೂ ಸಾಹಸಕ್ರೀಡೆ ಕ್ಷೇತ್ರವು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಎಷ್ಟೊಂದು ಮುಂದುವರಿಯಬೇಕಲ್ಲವೆ ಎಂದೆನಿಸಿತು. ತಪ್ಪಿತಸ್ಥರಿಗೆ ಶಿಕ್ಷೆಯಾಗಿದೆಯೋ ಇಲ್ಲವೋ, ಆಗುತ್ತೋ ಇಲ್ಲವೋ - ನಮ್ಮ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಮೇಲೆ ಯಾರಿಗೆ ತಾನೆ ನಂಬಿಕೆಯಿದೆ? ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸುವುದಲ್ಲವೆ ನಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯ? ಇಂಥ ತಪ್ಪುಗಳು ಯಾರಿಂದಲೂ ಮತ್ತೆ ಆಗದಿರಲೆಂದು ಆಶಿಸೋಣ. ಸಾಹಸ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಕೈಬಿಡದೆ ಯಶಸ್ವಿಗಳಾಗೋಣ.

ಸಾಹಸ ಕ್ರೀಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಲು ಇಚ್ಛಿಸುವವರಿಗೆ ನನ್ನದೊಂದಿಷ್ಟು ಸಲಹೆ ಸೂಚನೆಗಳು:

೧. ಸಾಹಸ ಸಂಸ್ಥೆಯು ನೋಂದಾಯಿತವಾಗಿದೆಯೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಮೊದಲು ಖಾತ್ರಿ ಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಸರ್ಕಾರದಿಂದ ಒಂದು ಸರ್ಟಿಫಿಕೇಟು ಕೊಟ್ಟಿರುತ್ತಾರೆ, ಅದನ್ನು ತೋರಿಸಿ ಎಂದು ಕೇಳುವುದು ಒಳ್ಳೆಯದು.

೨. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಂಸ್ಥೆಯು ತಮ್ಮ ಪೂರ್ವಾಯೋಜಿತ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳ ದಾಖಲಾತಿಗಳನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುತ್ತವೆ. ಫೋಟೋಗಳೋ, ವರದಿಗಳೋ, ವಿಮರ್ಶೆಗಳೋ - ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಪರಿಶೀಲಿಸಬಹುದು.

೩. ಸಾಹಸ ಸಂಸ್ಥೆಯವರು Instructor ಎಂದು ಯಾರನ್ನು ನೇಮಕ ಮಾಡುತ್ತಾರೋ ಅವರ "ಅರ್ಹತೆ"ಯನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿ, ಆತ/ಆಕೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಮಾಹಿತಿ ಸಂಗ್ರಹಿಸುವುದು ಒಳ್ಳೆಯದು. ಆ instructor ಸಾಹಸ ಕ್ರೀಡೆಯನ್ನು ನಡೆಸಲು ಸರ್ಕಾರದಿಂದ ಲೈಸೆನ್ಸ್ ಹೊಂದಿರಬೇಕು. ಅದನ್ನೂ ಕೇಳಬಹುದು. ಬಳಸುವ ಉಪಕರಣಗಳ (equipments) ಬಗ್ಗೆಯೂ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿರಬೇಕು. ಯಾವ ಯಾವ ಉಪಕರಣವು ಏನೇನು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತೆ, ಮತ್ತೆ ಅವುಗಳ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವೇನು ಎಂಬುದನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡಿರಬೇಕು. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಆದ ನಂತರ ಆ instructor ಮಾತನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಪಾಲಿಸಬೇಕು. ಅನೇಕ ಅವಘಡಗಳು ಸರಿಯಾಗಿ instructionsನ follow ಮಾಡದೆ ಇರುವುದರಿಂದ ಆಗುತ್ತವೆ. ಬಹುಪಾಲು ಆಗುವುದೇ ಹೀಗೆ.

೪. ಪರ್ವತಾರೋಹಣದಂತಹ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸುವುದಾದರೆ instructorನ ಪರ್ವತಾರೋಹಣದ ಸರ್ಟಿಫಿಕೇಟುಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಬಹುದು. ಈ ಸರ್ಟಿಫಿಕೇಟುಗಳು ನೆಹರು ಪರ್ವತಾರೋಹಣ ಸಂಸ್ಥೆಯಿಂದಲೋ (ಉತ್ತರಖಂಡ್), ಹಿಮಾಲಯನ್ ಮೌಂಟನೆಯರಿಂಗ್ ಇನ್ಸ್ಟಿಟ್ಯೂಟ್‍ (ಡಾರ್ಜೀಲಿಂಗ್)ನಿಂದಲೋ ದೊರಕಿದ್ದರೆ ಅದು ವಿಶ್ವದಾದ್ಯಂತ ಅಂಗೀಕೃತವಾದದ್ದು.

೫. ಪ್ರಥಮ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಬಗ್ಗೆ ದುರ್ಘಟನೆಯು ಸಂಭವಿಸುವ ಮುನ್ನವೇ ವಿಚಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆ. ಸಂಸ್ಥೆಯವರ ಪ್ರಥಮ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಸೌಲಭ್ಯದೊಂದಿಗೆ ಒಂದು ಖಾಸಗಿ First Aid Box ಅನ್ನು ನಮ್ಮೊಂದಿಗಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದು ಇನ್ನೂ ಒಳ್ಳೆಯದು. ನಮಗಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ಉಪಯುಕ್ತವಾದೀತು!

೬. ಇನ್ಷುರೆನ್ಸು ನೀಡುವಷ್ಟು ಇನ್ನೂ ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಸಾಹಸ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಬೆಳೆದಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ಬೆಳೆಯಲು ಸಾಹಸ ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳ ಸಹಕಾರವು ಆಯೀಜಕರಿಗೆ ಅಗತ್ಯವಿದೆ. ಸಹಕರಿಸೋಣ. ಸಾಹಸವೆಂದರೆ ಹುಚ್ಚಾಟವಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ಸುರಕ್ಷಿತೆ ಮುಖ್ಯ. ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ಕೆಳಗೆ ನನ್ನನ್ನು ಒಬ್ಬರು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು. "ನೀವು ಇಷ್ಟು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಗಾಡಿ ಓಡಿಸುತ್ತೀರಲ್ಲ, ನೀವು ಯಾವ್ ಸೀಮೆ ಅಡ್ವೆಂಚರ್ ಮಾಡ್ತೀರ?" ಎಂದು. ಅಡ್ವೆಂಚರ್ ಎಂದರೆ ಮೈಮೇಲೆ ಜ್ಞಾನವಿಲ್ಲದೆ ಬೇಜವಾಬ್ದಾರಿಯಿಂದ ಗಾಡಿ ಓಡಿಸುವುದಲ್ಲವೆಂದು ಅವರಿಗೆ ತಿಳಿಹೇಳುವುದಕ್ಕೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯವೇ ಬೇಕಾಯಿತು. ಈಗಿನ ಅನೇಕ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಮಾಡುತ್ತಿರುವ "ಸಾಹಸ ಕ್ರೀಡೆಗಳು" ಹೀಗೆ ಒಂಟಿ ಚಕ್ರದಲ್ಲಿ ಗಾಡಿ ಓಡಿಸುವ 'ಸಾಹಸ'ಗಳೇ. ವಿಪರ್ಯಾಸ.

೭. ಸಾಹಸ ಮನೋವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಇದನ್ನು ಅನೇಕರು ತಪ್ಪಾಗಿ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಆನೆ ಎದುರು ಬಂದರೆ "ನಾನು ಸಾಹಸಿ" ಎಂದು ಅದರ ಫೋಟೋ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಬರುವೆನೆಂದೋ ಅದನ್ನು ಮುಟ್ಟಿಬರುವೆನೆಂದೋ ಹೋಗುವುದು ಮೌಢ್ಯವಲ್ಲದೆ ಸಾಹಸವಲ್ಲ. ಆನೆಯು ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಅದನ್ನು ಉಳಿಸಲು ಹೋಗಿ 'ದುರ್ಘಟನೆ'ಯಾದರೂ ಅವರನ್ನು ಸಾಹಸಿಯೆನ್ನಬಹುದು. ಆದರೆ ಧೈರ್ಯಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕಾಗಿ ಮಾಡುವ ಕೆಲಸವು ಸಾಹಸವೆನಿಸಿಕೊಳ್ಳದು. ಅದು ಮೂರ್ಖತನವೇ ಸರಿ. ಆದರೆ ಈ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಆನೆಯಿದೆ, ಹುಲಿಯಿದೆ, ಚಿರತೆಯಿದೆ ಎಂಬ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ ಕಾಡಿಗೇ ಹೋಗದೆಯೋ, ಅಥವಾ ಆ ಕಾಡಿಗೆ ಹೋಗಿ ಭಯದಿಂದಲೇ ವಾಸ ಮಾಡುತ್ತಲಿರುವ ಸಾಹಸಕ್ಕಿಂತಲೂ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಟಿ.ವಿ.ನೋಡಿಕೊಂಡು ಕಾಲ ಕಳೆಯುವುದು ಉತ್ತಮ. ಹಾಗೇನಾದರೂ ಕೆಟ್ಟದ್ದು ಸಂಭವಿಸಿದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ದುರದೃಷ್ಟವು ಕಾರಣವೇ ವಿನಾ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದವರಾಗಲೀ, ಆಯೋಜನಾಸಂಸ್ಥೆಯಾಗಲೀ, ಪ್ರಕೃತಿಯಾಗಲೀ ಕಾರಣವಲ್ಲವೆಂಬುದನ್ನು ಮನವರಿಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

(He who lives by the sword, dies by the sword - old jungle saying.. (phantom))

ಕಷ್ಟಮ್ ಕರ್ಮೇತಿ ದುರ್ಮೇಧಾಃ ಕರ್ತವ್ಯಾದ್ವಿನಿವರ್ತತೇ |
ನ ಸಾಹಸಮನಾರಭ್ಯ ಶ್ರೇಯಃ ಸಮುಪಲಭ್ಯತೇ ||

-ಅ
23.04.2009
10.45AM

Thursday, April 09, 2009

ತಪ್ಪು ನಂಬಿಕೆಗಳು

ಅದೇನಾಯಿತೋ ಏನೋ, ಏನೋ ಮಾಡೋಕೆ ಹೋಗಿ ನಿನ್ನೆಯ ಪೋಸ್ಟು ಡಿಲೀಟ್ ಆಗೋಯ್ತು! :-(
ಆ ಪೋಸ್ಟಿನ ತಾತ್ಪರ್ಯವಿಷ್ಟೆ. ಅನೇಕ ಗಿಡಗಳೂ ಸಹ ಸಂಗೀತಕ್ಕೆ ಸ್ಪಂದಿಸುತ್ತವೆ ಎನ್ನುವುದು. ಇರಲಿ, ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಇನ್ಯಾವಗಲಾದರೂ ನೋಡೋಣ. ಈಗ ಮತ್ತೆ ಅದನ್ನೇ ಟೈಪಿಸುವ ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲ.

ಪ್ರಕೃತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ನಾವು ಒಂದಷ್ಟು ತಪ್ಪು ತಿಳುವಳಿಕೆಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ. ಆಗಾಗ್ಗೆ ನಮ್ಮ ಶಾಲೆಯ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿರುತ್ತೇನೆ. ಆ ಮಕ್ಕಳಾದರೋ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರು ಯಾರೋ ಏನೇನೋ ಹೇಳಿರುವುದನ್ನೆಲ್ಲ ಕೇಳಿಕೊಂಡು ತಮ್ಮ ಕಲ್ಪನೆಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಹರಿಹಾಯುವಂತೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತಾರೆ. "ಹಾವು ಹಾಲು ಕುಡಿದು ಜೀವಿಸುವ ಪ್ರಾಣಿಯಲ್ಲ, ಸಂಪೂರ್ಣ ಮಾಂಸಾಹಾರಿ" ಎಂದರೆ ಮಕ್ಕಳೇ ಏನು, ದೊಡ್ಡವರೂ ಎಷ್ಟೊಂದು ಜನ ಒಪ್ಪುವುದಿಲ್ಲ.

ಒಂದು ಕಗ್ಗ ಈ ರೀತಿಯಿದೆ.

ಕಡೆಗಾಲವನು ತಾನೆ ಮುನ್ನರಿತು ಕಾಡಾನೆ-
ಯಡವಿಯೊಳದೊಂದು ದೂರದ ಗವಿಯನೈದಿ
ಬಿಡುವುದಾಯೆಡೆ ಮೌನದಿಂದಸುವನೆನ್ನುವರು
ಕಡೆಯ ಸಾರಂತು ನೀಂ - ಮಂಕುತಿಮ್ಮ

ಇದರಲ್ಲಿ ಅಡಗಿರುವ ತತ್ತ್ವದ ಬಗ್ಗೆ ನಾನು ಮಾತನಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ನಾನು ಈ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಗೌರವಿಸುತ್ತೇನೆ. ನನ್ನ "ಕಡೆಯೂ" ಅಂತೆಯೇ ಆಗಲೆಂದು ಹಾರೈಸುತ್ತೇನೆ. ಆದರೆ, ಆನೆಗಳು ಹಾಗೆ ತನ್ನ ಕಡೆಗಾಲವನ್ನು ತಾನೆ ಅರಿತು ಒಂಟಿ ಪಯಣ ಮಾಡಲು ಹೊರಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅದೊಂದು ನಂಬಿಕೆಯಷ್ಟೆ.



ಆನೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೀಗೆ ಅನೇಕ ನಂಬಿಕೆಗಳಿವೆ. ಆನೆಯ ಕಿವಿಯೊಳಗೆ ಇರುವೆ ಹೋದರೆ ಆನೆ ಸತ್ತು ಹೋಗುತ್ತೆ ಎಂದೂ, ಆನೆಯ ಕನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸಿಂಹ ಬಂದರೆ ಆನೆ ಸತ್ತು ಹೋಗುತ್ತೆ (ಇದನ್ನೂ ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ ಕೆಲವರ ಬಾಯಿಂದ) ಎಂದೂ ನಂಬಿರುವವರಿದ್ದಾರೆ. ಇವೆರಡೂ ತಪ್ಪು. ಆನೆಯ ಕಿವಿಯೊಳಗೆ ಇರುವೆ ಹೋದರೆ ಇರುವೆ ಸಾಯಬಹುದು, ಆನೆ ಸಾಯುವುದಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಕನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆನೆ ಬಂದರೆ ನಾವು ಹೃದಯಾಘಾತದಿಂದ ಸಾಯಬಹುದು, ಸಾಯದೆಯೂ ಇರಬಹುದು. ಅದೇ ನಿಯಮ ಆನೆಗೂ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತೆ.

ಹಾವಿನ ಬಗ್ಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ತಪ್ಪು ತಿಳಿವಳಿಕೆಗಳನ್ನು ನಾವು ನೋಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದೇವೆ. "ಹಾವಿಗೆ ಹಲ್ಲಲ್ಲಿ ವಿಷ.." - ತಪ್ಪು. ಮೊದಲಿಗೆ, ಎಲ್ಲ ಹಾವೂ ವಿಷವಲ್ಲ. ಎರಡನೆಯದಾಗಿ ಹಾವಿನ ವಿಷವಿರುವುದು ಅದರ "Venom Glands" ನಲ್ಲಿ. ಹಾಗಾಗಿ "ಹಲ್ಲು ಕಿತ್ತ ಹಾವು" ಕೂಡ ವಿಷವನ್ನು ಉತ್ಪತ್ತಿ ಮಾಡಬಲ್ಲುದು.

ರನ್ನ ಈ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ನೋಡೋಣ.

ರತ್ನಪರೀಕ್ಷಕನಾಂ ಕೃತಿ
ರತ್ನಪರೀಕ್ಷಕನೆನೆಂದು ಫಣಿಪತಿಯ ಫಣಾ
ರತ್ನಮುಮಂ ರನ್ನನ ಕೃತಿ
ರತ್ನಮುಮಂ ಪೇಳ್ ಪರೀಕ್ಷಿಪರ್ಗೆಂಟೆರ್ದೆಯೇ..



ರನ್ನನ ಕೃತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುವ ಎಂಟೆದೆ ನನಗಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ಫಣಿಪತಿಯ ಫಣಾ ರತ್ನಮುಮಂ - ಇದು ಇನ್ನೊಂದು ತಪ್ಪು ನಂಬಿಕೆ. "ಕಾಳಿಂಗ ಸರ್ಪವು ಯಾರಿಗೂ ಕಚ್ಚದೇ ಅದೆಷ್ಟೋ ವರ್ಷಗಳಿದ್ದರೆ ಅದರ ವಿಷವು ವಜ್ರವಾಗಿ ಹೆಡೆಯ ಮೇಲೆ ಬಂದು ಫಳ ಫಳ ಹೊಳೆಯುತ್ತಂತೆ. ಅದನ್ನು ಕದಿಯಲಾಗಲೀ, ಅದನ್ನು ಮುಟ್ಟಲಾಗಲೀ, ಪರೀಕ್ಷಿಸವವರಿಗಾಗಲೀ ಎಂಟೆದೆ ಬೇಕೇ ಬೇಕು (ಅದರಂತೆಯೇ ರನ್ನನ ಗದಾಯುದ್ಧಂ ಕೃತಿ ಕೂಡ ಎಂದು ರನ್ನ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ)." ಇಲ್ಲಿ ರನ್ನನ ಕೃತಿಯ ವಿಷಯ ಬದಿಗಿಟ್ಟು ಬರೀ ಕಾಳಿಂಗ ಸರ್ಪದ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬರೋಣ. ಕಾಳಿಂಗ ಸರ್ಪವು ಸ್ವಭಾವತಃ ಹೊಳೆಯುತ್ತೆ. ಬಿಸಿಲು ಅದರ ಹೆಡೆಯ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದರೆ ಫಳ ಫಳನೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತೆ. ಇದನ್ನು ನೋಡಿದ ಜನರು ಮರಳುಗಾಡಿನಲ್ಲಿ ಮರೀಚಿಕೆಯನ್ನು ನೋಡಿ ನೀರೆಂದು ಭ್ರಮಿಸುವಂತೆ ವಜ್ರವೆಂದು ಭ್ರಮಿಸುತ್ತಾರಷ್ಟೆ. ಹಾವಿನ ಹೆಡೆಯ ಮೇಲೆ ಯಾವ ಮಣಿಯೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ.

ಹಲ್ಲಿಗಳು (ಭಾರತದ ಹಲ್ಲಿಗಳು) ವಿಷವಲ್ಲವೆಂದು ಅರಿತುಕೊಂಡಿದ್ದೇವಷ್ಟೆ. ಅಡುಗೆಗೆ ಹಲ್ಲಿ ನೆಂಚಿಕೊಂಡು ತಿನ್ನಬೇಕೆಂದರೆ ತಿನ್ನಬಹುದು. ಪ್ರಾಣಹಾನಿಯೇನಲ್ಲ. ಪಾಪ ಹಲ್ಲಿಗೆ ಪ್ರಾಣಹಾನಿಯಷ್ಟೆ. ಇನ್ನೊಂದು ಪ್ರಚಲಿತ ನಂಬಿಕೆಯಿದೆ. "ಹಾವುರಾಣಿ ಕಚ್ಚಿದರೆ ಔಷಧಿಯೇ ಇಲ್ಲ" ಎಂದು. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಹಾವುರಾಣಿ ಕಚ್ಚಿದರೆ ಔಷಧಿ ಬೇಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅದೂ ಹಲ್ಲಿಯ ಜಾತಿಗೇ ಸೇರಿದ್ದು. ವಿಷವಿಲ್ಲ.



ತೇಜಸ್ವಿಯವರ "ಪರಿಸರದ ಕತೆ"ಯಲ್ಲಿ ಬರುವ "ಮಾನೀಟರ್" ಹಲ್ಲಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ನಂಬಿಕೆಗಳಿವೆ. ಈ ಮಾನೀಟರ್ Varanus bengalensis ಹಿಡಿತಕ್ಕೆ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿ. ಕರ್ನಾಟಕದವರನ್ನು ಕೇಳಿದರೆ "ಟಿಪ್ಪು ಸುಲ್ತಾನನು ಕೋಟೆಯ ಎತ್ತರದ ಗೋಡೆಗಳನ್ನು ಏರಲು ಇದನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದನಂತೆ, ಅದನ್ನು ಹಗ್ಗದ ಒಂದು ತುದಿಗೆ ಕಟ್ಟಿ ಮೇಲಕ್ಕೆಸೆದರೆ ಅದು ಗೋಡೆಯನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು, ನಂತರ ಹಗ್ಗವನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಸೈನ್ಯದವರು ಹತ್ತುತ್ತಿದ್ದರು" ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದವರನ್ನು ಕೇಳಿದರೆ ಟಿಪ್ಪು ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಶಿವಾಜಿ ಕುಳಿತಿರುತ್ತಾನೆ. ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಮಾನೀಟರ್ ಹಲ್ಲಿಯು ಮರವನ್ನು ಹತ್ತುವುದು ಬಹಳ ಕಡಿಮೆ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಅದು ನೆಲದ ಮೇಲೆಯೇ ಕಂಡುಬರುತ್ತೆ. ಮತ್ತು ಬಿಲವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತೆ.

ಮನುಷ್ಯ ಸ್ಪರ್ಶವಾಗಿಬಿಟ್ಟರೆ ಮರಿಗಳನ್ನು ತಾಯಿ ಹಕ್ಕಿ ಕೊಂದು ಬಿಡುತ್ತೆ! ಇದನ್ನು ನಾನೂ ಚಿಕ್ಕಂದಿನಲ್ಲಿ ನಂಬಿದ್ದೆ. ಇದನ್ನು ನೋಡೂ ಇದ್ದೇನೆ. ಆದರೆ ಈ ಕೃತ್ಯವನ್ನು ಎಲ್ಲ ಬಾರಿಯೂ ಎಲ್ಲ ಪಕ್ಷಿಗಳೂ ಅನುಸರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ನಾವು ಮುಟ್ಟಿದಾಕ್ಷಣ ಆ ಪಕ್ಷಿಯನ್ನು ಗುಂಪಿನ ಪಕ್ಷಿಗಳೆಲ್ಲ ಕೊಂದೇ ತೀರುತ್ತವೆ ಎನ್ನುವುದು ತಪ್ಪು ಕಲ್ಪನೆ.

ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಇನ್ನೇನಾದರೂ ಹೊಳೆದರೆ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬರುತ್ತೇನೆ.

-ಅ
09.04.2009
4PM

Thursday, April 02, 2009

ಮೇಘಸಂದೇಶ

ನನ್ನ ಕೊಡಚಾದ್ರಿ ಚಾರಣದ ಮೊದಲ ಅನುಭವವು ಮರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ನಾವು ಬೆಟ್ಟದ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರುವಾಗ ಮಳೆಯ ಮೋಡದ ಗುಂಪು ತೆವಳುತ್ತ ನಮ್ಮೆಡೆಗೆ ಬಂದು ನಮ್ಮ ಪ್ಯಾಂಟುಗಳನ್ನು ಒದ್ದೆ ಮಾಡಿದವು. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಮಳೆಯು ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಬೀಳುವುದು ಅನುಭವವಾಗಿದ್ದ ನನಗೆ ಮೊದಲ ಸಲ ಮಳೆಯ ಆರಂಭವು ನನಗಿಂತ ಕೆಳಗೆ ಆಗಿದ್ದನ್ನು ನೋಡಿ ಸಂತೋಷ ತಡೆಯಲಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ.

ಆ ಮೋಡಗಳಿಗೆ ಸ್ಟ್ರಾಟಸ್ ಮೋಡಗಳು ಎನ್ನುತ್ತೇವೆ. ದೂರದಿಂದ ಅಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದು ಮೋಡಗಳ ಹೊದಿಕೆಯನ್ನು ಹೊದಿಸುವುದೇ ಈ ಸ್ಟ್ರಾಟಸ್ ಮೋಡಗಳು. ಈ ಮೋಡಗಳು ಬೆಟ್ಟಗಳನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದಾಗ ಬೆಟ್ಟವು ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅನೇಕ ಸಲ ಈ ಮೋಡಗಳು ಚಾರಣಿಗನ ದಾರಿ ತಪ್ಪಿಸುತ್ತವೆ. ಹಿಂದೊಮ್ಮೆ ಮುಳ್ಳಯ್ಯನಗಿರಿಯಲ್ಲೇ ನಾನು ಮತ್ತು ಶ್ರೀಕಾಂತ ಈ ಮೋಡಗಳ ದೆಸೆಯಿಂದ ಎಲ್ಲೋ ಇಳಿಯಲು ಇನ್ನೆಲ್ಲೋ ಇಳಿದಿದ್ದೆವು. ದಕ್ಷಿಣ ಕನ್ನಡದ ಕಾಡುಗಳ ಜನರು ಈ ಮೋಡಗಳಿಗೆ "ಹೊಗೆ"ಯೆಂದೂ ಕರೆಯುವುದುಂಟು. "ಹೊಗೆ ಇರುವುದರಿಂದ ಆನೆ ಇದ್ದರೆ ಗೊತ್ತಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಈಗ ಹೋಗೋದು ಬೇಡ" ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ.



ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಚಾರಣಿಗರು ಶಿಖರದ ಮೇಲೆ ಕ್ಯಾಂಪ್ ಮಾಡಲು ಹಿಂಜರಿಯುತ್ತಾರೆ. ಸಿಡಿಲಿನ ಭೀತಿ. ಈ ಗುಡುಗು ಸಿಡಿಲುಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗಲು "ಕ್ಯುಮುಲೋನಿಂಬಸ್" - ಎಂಬ ಮೋಡವೇ ಕಾರಣ. ಆಕಾಶವೆಲ್ಲ ಕಪ್ಪಡರಿ ಮಿಂಚು ಗುಡುಗುಗಳನ್ನು ಹೊರಹೊಮ್ಮಿಸಿಕೊಂದು ಭೀಕರ ಮಳೆಗರೆವಂತೆ ಹೆದರಿಸುವ ಮೋಡವೇ ಇದು. ಇದು "ಹೊಗೆ"ಯಂತೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಹಾದು ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇದರ ವಾಸ್ತವವು ಬಹಳ ಎತ್ತರದಲ್ಲಿರುತ್ತೆ. ಸುಮಾರು ಹತ್ತು ಹನ್ನೆರಡು ಸಾವಿರ ಅಡಿ ಎತ್ತರದಲ್ಲಿ.



ಆದರೆ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಈ "ಕ್ಯುಮುಲೋನಿಂಬಸ್" ಮೋಡಕ್ಕೂ "ನಿಂಬೋ-ಸ್ಟ್ರಾಟಸ್" ಎಂಬ ಮೋಡಕ್ಕೂ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಗೊತ್ತಾಗದೆ ತಪ್ಪುತಿಳಿವಳಿಕೆಗಳಾಗುತ್ತವೆ. ಈ ನಿಂಬೋ-ಸ್ಟ್ರಾಟಸ್ ಮೋಡಗಳೂ ಕೂಡ ಮಳೆಯ ಮೋಡಗಳೇ. ನಾವು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಕರೆಯುತ್ತೇವಲ್ಲ, "ಕಾರ್ಮೋಡ" ಎಂದು. ಅದೇ.



ಮೋಡಗಳಲ್ಲಿ ನೀರು ಮಾತ್ರವಿರುತ್ತೆ ಎನ್ನುವುದು ತಪ್ಪು ನಂಬಿಕೆ. ಬೆಂಕಿಯೂ ಇರುತ್ತೆ! ಸಮುದ್ರದ ಒಳಗೇ ಬೆಂಕಿಯಿರುವುದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಿಳಿದಿರುವ ವಿಷಯವಷ್ಟೆ? ಇದಕ್ಕೆ ಬಡಬಾನಲ ಎನ್ನುತ್ತೇವೆ. ಅದೇ ರೀತಿ ಮೋಡದಲ್ಲೂ ಬೆಂಕಿಯಿರುತ್ತೆ. ಜ್ವಾಲಾಮುಖಿಯೋ ಕಾಳ್ಗಿಚ್ಚೋ ಇಂತಹ ನೈಸರ್ಗಿಕ "ವಿಕೋಪ"ದ ಮೂಲ ಈ ಮೋಡದಲ್ಲೇ. ಇದಕ್ಕೆ "ಪೈರೋ-ಕ್ಯುಮುಲಸ್" ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಅಪರೂಪದ ಮೋಡಗಳು. ವಾಯು ಮಾಲಿನ್ಯದಿಂದಲೂ ಈ ಮೋಡಗಳ ಉತ್ಪತ್ತಿಯಾಗುತ್ತೆ. ಅಣುಬಾಂಬ್ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ವಿಡಿಯೋ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಎಲ್ಲರೂ ನೋಡಿರುತ್ತೇವೆ. ಅದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಉತ್ಪತ್ತಿಯಾಗುವ ಮೋಡಗಳೂ ಸಹ ಇದೇ ಜಾತಿಯದು. (ನಾನು ಈ ಮೋಡಗಳನ್ನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ಕಂಡಿಲ್ಲ.)



ಗೆಳೆಯ ಶ್ರೀಕಾಂತನಿಗೂ ಮೋಡಗಳಿಗೂ ಏನೋ ಬಾಂಧವ್ಯ. ಅವನ ಫೋಟೋಗಳಲ್ಲಿ ಮೋಡಗಳು ಪೋಸ್ ಕೊಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತವೆ. ಜಮಲಾಬಾದ್ ಮೇಲೆ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಗುಂಪು ಗುಂಪಾಗಿದ್ದ ಮಳೆಯ ಮೋಡಗಳು "ಸ್ಟ್ರಾಟೋ-ಕ್ಯುಮುಲಸ್". ಮಳೆಯನ್ನು ಸುರಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಮಳೆಯ ನೀರನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತೆ. ಇವೆಲ್ಲ ಒಟ್ಟಿಗೊಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರಿ ಸೇರಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕಾರ್ಮೋಡವಾಗುತ್ತವೆ.



ಬರಮೋಡಗಳು - ಸಂಪೂರ್ಣ ಬಿಳಿ ಬಣ್ಣವಿರುವ ಮೋಡಗಳು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಅನೇಕಾನೇಕ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ನಮ್ಮ ಕಲ್ಪನಾಶಕ್ತಿಗೆ ನಿಲುಕುವಷ್ಟು ಬಗೆಬಗೆಯ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ನಾವೆಲ್ಲರೂ ನೋಡಿದ್ದೇವೆ. ಈ ಕ್ಷಣ ಕುದುರೆಯಾಗಿರುತ್ತೆ, ಆ ಕುದುರೆಯ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಮೊಲವು ಕುಳಿತಿರುತ್ತೆ; ಮರುಕ್ಷಣವೇ ಆ ಕುದುರೆ-ಮೊಲಗಳು ಹಾವು ಮುಂಗುಸಿಗಳಾಗಿಬಿಡುತ್ತವೆ. ಇನ್ನೊಂದಷ್ಟು ಸಮಯ ಕಳೆದ ನಂತರ ಹಾವೆಲ್ಲೋ ಮುಂಗುಸಿಯೆಲ್ಲೋ. ಅವೆರಡೂ ಬೇರೆ ಬೇರೆಯಾಗಿ ಇಬ್ಬರು ಮನುಷ್ಯರಾಗಿಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತಾರೆ! ಯಾರಿಗಾಗಿಲ್ಲ ಈ ಅನುಭವ!!

ಇವೆಲ್ಲವೂ ಕ್ಯುಮುಲಸ್ ಮೋಡಗಳೇ.

ಹೂಕೋಸಿನ ಆಕೃತಿಯಂತೆ ದೊಡ್ದ ದೊಡ್ಡ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಅದನ್ನು "ಕ್ಯುಮುಲಸ್ ಮೀಡಿಯೋಕ್ರಿಸ್" ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ.



ಇದೇ ರೀತಿಯ ಮೋಡಗಳು ಎತ್ತರೆತ್ತರಕ್ಕೆ ಕಂಡು ಬಂದರೆ ಅದನ್ನು "ಕ್ಯುಮುಲಸ್ ಕಂಜೆಸ್ಟಸ್" ಎನ್ನುತ್ತೇವೆ. ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಹೂಕೋಸುಗಳೂ ಒಟ್ಟಿಗೇ ಸೇರಿಕೊಂಡಂತಿರುತ್ತವೆ.



ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ನಾರದನು "ಜಗದೀಶನಾಡುವ ಜಗವೇ ನಾಟಕರಂಗ.." ಎಂದು ಹಾಡುತ್ತ ಬರುವುದು "ಕ್ಯುಮುಲಸ್ ಹುಮಿಲಿಸ್" ಎಂಬ ಮೋಡದಿಂದಲೇ. ಘನವಸ್ತುವಂತೆಯೇ ಕಾಣಿಸುವ ಈ ಮೋಡವು ದೇವಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮೋಡದ ಮೇಲೆ ನಡೆಯುವಂತೆ ಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ತರಿಸಲು ಆಶ್ಚರ್ಯವೇನಿಲ್ಲ. ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಈ ಮೋಡಗಳೇ ಕಂಡು ಬಂದರೆ ಅಂದಿನ ಹವಾಮಾನವು ಚೆನ್ನಾಗಿದೆಯೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.



ಶ್ರೀಕಾಂತನೇ ತೆಗೆದ ಈ ಫೋಟೋದಲ್ಲಿರುವ ಮೋಡಗಳನ್ನು "ಆಲ್ಟೋ-ಕ್ಯುಮುಲಸ್" ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಬೆಣ್ಣೆಯ ಮುದ್ದೆಯಂತೆ ಗುಂಪು ಗುಂಪಾಗಿ ಕಾಣಿಸುವ ಈ ಮೋಡಗಳನ್ನು ನೋಡುವುದೇ ಸೊಗಸು. ಬೇಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಈ ಮೋಡ ಕಂಡು ಬಂದಲ್ಲಿ ಆ ದಿನ ಸಂಜೆ ಈ ಮೋಡಗಳು ಬೆಳೆದು ಅಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಳೆಯಾಗಬಹುದು. ಮೇಲಿದ್ದಷ್ಟೂ ಈ ಮೋಡಗಳು ಮಳೆಯನ್ನು ತರುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಹೆಚ್ಚು.



ಇದೇ ಮೋಡವನ್ನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹರಡಿಬಿಟ್ಟರೆ, ಅಥವಾ ಬೆಣ್ಣೆಯನ್ನು ಎಲ್ಲ ಕಡೆ ಮೆತ್ತಿದರೆ ಹೇಗೆ ಕಾಣಬಹುದೋ ಹಾಗೆ ಕಾಣುವ ಮೋಡದ ಸಮೂಹಕ್ಕೆ "ಸಿರೋ ಕ್ಯುಮುಲಸ್" ಮೋಡ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಸೂರ್ಯಾಸ್ತದ ವೇಳೆ ಈ ಮೋಡಗಳನ್ನು ನೋಡುವ ಮಜವೇ ಬೇರೆ!



ಇದೇ ಮೋಡವು ತೆಳುವಾಗಿ ಪಟ್ಟಿ ಪಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಕಂಡು ಬಂದರೆ ಅದನ್ನು "ಸಿರಸ್" ಮೋಡಗಳೆನ್ನುತ್ತೇವೆ.



ಮೋಡಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಲು ಬಹಳ ಆಸೆಯಿದೆ. ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೊರಟುಬಿಡುವ ಕಾಲವು ಮುಂದಿಲ್ಲವೆನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ. ನೋಡಬೇಕು, ಏನಾಗುತ್ತೋ ಎಂದು. ಆಗ ಇನ್ನಷ್ಟು, ಮತ್ತಷ್ಟು ವಿಷಯ ಸಂಗ್ರಹವು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಷ್ಟೆ?

-ಅ
02.04.2009
10PM

Sunday, March 29, 2009

ಬೇರೆಯದೇ ಕಣ್ಣು

ಚಾರಣಗಳಲ್ಲಿ ಶಿಖರವನ್ನು ತಲುಪಿದ ನಂತರ ಶ್ರೀನಿವಾಸ ಏಕಾಂತದ ಸ್ಥಳ ಹುಡುಕಿ ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿ ಧ್ಯಾನಮಗ್ನನಾಗುತ್ತಾನೆ. ನಾನು ಒಂದು ಕ್ಷಣವೂ ಕಣ್ಮುಚ್ಚಲು ಇಷ್ಟ ಪಡುವುದಿಲ್ಲ. ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿದರೆ ಯಾವ ಅದ್ಭುತ ದೃಶ್ಯ ತಪ್ಪಿ ಹೋಗುವುದೋ ಎನ್ನುವ ಭಯ. ಗೆಳೆಯ ಶರತ್ ಯಾವುದೇ ಒಳ್ಳೆಯ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೋದರೂ ಬಹುಶಃ ತನ್ನ ಕಣ್ಣಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ತನ್ನ ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಕಣ್ಣಿನಿಂದಲೇ ನೋಡುತ್ತಾನೆನ್ನಿಸುತ್ತೆ. ಒಂದಷ್ಟು ಜನ ಅವಿವೇಕಿಗಳು ಚಾರಣಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಾರೆ, ಯಾವುದೇ ಶಿಖರ ತಲುಪಿದರೂ "ಇಲ್ಲಿ ರೆಸಾರ್ಟ್ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು" ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತ "ಅಯ್ಯೋ ಕಾಲು ನೋವು, ಕೀಲು ನೋವು.." ಎಂದು ಸಂಕಟ ಪಡುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ.

ಅವರವರ ಮನದಂತೆ ದೃಷ್ಟಿಯೂ ಬೇರೆ
ಕವಿಯ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಚಂದಿರ ಹೆಂಡತಿಯ ಮೋರೆ.
ಅಂಗಳದ ಕಂದನಿಗೆ ಶಶಿ ಬಾಂದಳದ ಚೆಂಡು
ವಿಜ್ಞಾನಿಗೆ ಅದು ಕೇವಲ ಕಲ್ಲು ಗುಂಡು
(ದಿನಕರ ದೇಸಾಯಿ)

ಹಿಂದೆ ನಾನೂ ಕ್ಯಾಮೆರಾ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ ಚಾರಣಗಳಿಗೆ. ಈಗ ಮೊಬೈಲಿನಲ್ಲಿ ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಇರುವುದರಿಂದ ಬೇಕಾದಾಗ ಮಾತ್ರ ಬಳಸಬಹುದೆಂದು ಕ್ಯಾಮೆರಾ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ನನಗೇನೂ ಛಾಯಾಗ್ರಹಣದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿಯಿಲ್ಲ. ನೋಡಿದ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ಕಣ್ಣಿನ ಕ್ಯಾಮೆರಾದಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುವುದು, ಮನಸ್ಸಿನ ಸ್ಟುಡಿಯೋದಲ್ಲಿ ಡೆವೆಲಪ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ನನ್ನ ಹವ್ಯಾಸ. ಕಣ್ಣಿಗಿರುವ ಶಕ್ತಿ ಯಾವ ಮಸೂರಕ್ಕೂ ಇಲ್ಲವೆಂಬುದು ನನ್ನ ದೃಢ ನಂಬಿಕೆ.

ಮತ್ತೆ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಸೂರ್ಯಾಸ್ತವಾಗಲೀ, ಸೂರ್ಯೋದಯವಾಗಲೀ, ಸಮುದ್ರದ ಅಲೆಗಳಾಗಲೀ, ಜಲಧಾರೆಗಳಾಗಲೀ, ಬೆಟ್ಟವಾಗಲೀ, ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲೆ ತೇಲಿ ಬರುವ ಮೋಡವಾಗಲೀ - ಅದರ ಮುಂದೆ ನಿಂತು ಪೋಸು ಕೊಟ್ಟು ಫೋಟೋ ತೆಗೆಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಆಸಕ್ತಿಯೂ ಅಷ್ಟೇನೂ ಇಲ್ಲವಾದರೂ ಈ ಆರ್ಕುಟ್‍ನಂತಹ ತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಫೋಟೋ ಹಾಕಿಸಿಕೊಂಡು ಮೆರೆಯಲು ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಅಂತಹ ಫೋಟೋ ತೆಗೆಸಿಕೊಳ್ಳ ಬೇಕೆನಿಸುತ್ತೆ. ಆದರೆ ಸೂರ್ಯನನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿಯುವಂತೆ, ಬಾಯಲ್ಲಿ ನುಂಗುವಂತೆ, ಬೆಟ್ಟವನ್ನು ಆಶೀರ್ವದಿಸುವಂತೆ ಫೋಟೋ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿಕೊಳ್ಳುವವರನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಮುಗುಳ್ನಗು ಮೂಡುತ್ತೆ.

ಕೆಲವರು "ಮುನ್ನಾರ್‍ಗೆ ಹೋಗಿದ್ವಿ, ಕೊಡೈಕೆನಾಲ್‍ಗೆ ಹೋಗಿದ್ವಿ, ಕಬಿನಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ವಿ, ಕುಮಾರಪರ್ವತಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ವಿ.." ಎಂದು ಹತ್ತು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಜಾಗಗಳ ಫೋಟೋಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಿದಾಗಲೂ ಒಂದೇ ರೀತಿಯಿರುತ್ತೆ. ಅವರು ಎಲ್ಲ ಕಡೆ ಗುಂಪಾಗಿ ನಿಂತು ಫೋಟೋ ತೆಗೆಸಿಕೊಂಡು ಎಲ್ಲ ಫೋಟೋಗಳೂ ಒಂದೇ ಕಡೆ ತೆಗೆದಿರುವ ಹಾಗಿರುತ್ತೆ. ಮನೆಯಲ್ಲೇ ತೆಗೆದು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಹಿನ್ನೆಲೆಗೆ ಅಂಟಿಸುವುದು ಒಳ್ಳೆಯ ಪ್ಲ್ಯಾನು ಎಂದು ನಾನು ಟೀಕಿಸುತ್ತಿರುತ್ತೇನೆ ಇಂಥವರನ್ನು.

ನನ್ನ ಕೈಗೆ ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಬಂದರೆ ಕೇವಲ ಅಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ನೇತು ಹಾಕಿರುವ ಫಲಕಗಳು, ಅಲ್ಲಿರುವ ಕಾಗುಣಿತ ತಪ್ಪುಗಳು, ಅದರಿಂದಾಗುವ ಆಭಾಸಗಳು, ಕೇವಲ ಇಂಥದ್ದೇ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬೀಳುವುದು. ಹಕ್ಕಿಗಳ ಫೋಟೋಗಳನ್ನು ನಾನು ಇದುವರೆಗೂ ಸರಿಯಾಗಿ ತೆಗೆಯಲು ಬಂದಿಲ್ಲ ನನಗೆ. ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಸಲ ಕಾಡೆಮ್ಮೆಯ ಗುಂಪೊಂದು ಎದುರಾದಾಗ ಅವು ಇನ್ನೇನು ಕಣ್ತಪ್ಪಿಸಿ ಹೋಗುವುದೇನೋ ಅನ್ನುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಆ ಗುಂಪಿನ ಚಿತ್ರ ತೆಗೆದಿದ್ದುದುಂಟು. ಅದು ಬಿಟ್ಟರೆ ಬರೀ ನಾಯಿ, ಹಸು, ಕರು, ಬೆಟ್ಟ, ಮೋಡ - ಇವೇ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಬೆಟ್ಟಗಳೂ ಅಚಲಗಳು. ಅವು ಕೂಡ ಯಾವ ಕೋನದಲ್ಲಿ ತೆಗೆಯಬೇಕು, ಬೆಳಕಿನ ವಿನ್ಯಾಸ ಹೇಗಿರಬೇಕು ಇವೆಲ್ಲ ತಲೆಗೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ಸುಮ್ಮನೆ "view finder"ನಲ್ಲಿ ನೋಡುವುದು, ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸುವುದು.



ನನ್ನ ಕೆಲವರು ಗೆಳೆಯರಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ನೋಡುವುದು ಕ್ಯಾಮೆರಾದಿಂದಲೇ ಎಂದು ನನ್ನ ನಂಬಿಕೆ. ಗೆಳತಿ ಅದಿತಿ ಎಂಬಾಕೆಯ ಬಹುಕಾಲದ ಅಭಿಮಾನಿ ನಾನು. ಎಷ್ಟೊಂದು ಕವನಗಳಿಗೂ ಸ್ಫೂರ್ತಿ ಸಿಕ್ಕಿದೆ ಈಕೆಯ ಚಿತ್ರಗಳಿಂದ. ಪ್ರಕೃತಿಯ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಸೆರೆಹಿಡಿಯುವುದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಈಕೆಯ ಆಸಕ್ತಿಯು ಸುತ್ತಮುತ್ತಲ ಪರಿಸರದ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಸೆರೆಹಿಡಿಯುವುದು.

ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲೇ ನವರಸವನ್ನೂ ಕಂಡು ಬೆರೆಗಾಗಿದ್ದೇನೆ. "ಸೂಪರ್" ಎಂದು ಕಮೆಂಟಿಸಲು ಬೇಸರವಾಗುತ್ತೆ, ಯಾಕೆಂದರೆ ಅದು ತೀರ ಕಡಿಮೆಯ ಹೊಗಳಿಕೆ.



ಗೆಳೆಯ ಶರತ್ ನನ್ನ ಕಾಲೇಜಿನ ಮಿತ್ರ. ಆಗ ಅವನು ಹೀಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಂಪ್ಯೂಟರ್‍ನಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡುವುದು ಇವನ ಸರ್ವಾಸಕ್ತಿಯಾಗಿತ್ತು. ಈಗ ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಹಿಡಿದು ಕಾಡಿನೊಳಕ್ಕೆ ಹೊರಟುಬಿಡುತ್ತಾನೆ. ನನಗೆ ಯಾವುದೋ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಮರದ ಗರಿಯ ಅಂಚಿನೊಳಗೆ ಸಣ್ಣದಾಗಿ ಕಂಡ ಹಾರುವ ಅಳಿಲು, ಎದುರಾಳಿಯಂತೆ ಬಂದ ಆನೆ, ನೂರಾರು ಬಗೆಯ ಹಕ್ಕಿಗಳು, ಇಂದು ಶರತ್ ದೆಸೆಯಿಂದ ನನ್ನ ಪರದೆಯ ಮೇಲಿದೆ.

ಇವನಿಗೆ ನಾನು ಕೃತಜ್ಞ. ಈಗ ತನ್ನದೇ ವೆಬ್‍ಸೈಟನ್ನೂ ಕೂಡ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ.


ಇಬ್ಬರೂ ಹೀಗೇ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸುತ್ತಿರಿಪ್ಪಾ.. ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ನೋಡುವ ಸೌಭಾಗ್ಯವನ್ನು ನಮಗೆ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಒದಗಿಸಿಕೊಡಿ. ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಆಲ್ ದಿ ಬೆಸ್ಟ್.... :-)

-ಅ
29.03.2009
11.30PM

Wednesday, March 25, 2009

ಕಾಶಿ

ಕಾಶಿಯ ಪರಿಸರದ ಬಗ್ಗೆ ಕೆಲ ದಿನಗಳ ಕೆಳಗೆ ನನಗೊಂದು ಈಮೇಲ್ ಬಂತು. ಅನೇಕರಿಗೆ ಈಗಾಗಲೇ ಇದು ಹಳೆಯ ಈಮೇಲ್ ಆಗಿರಬೇಕು. ಇಲ್ಲಿರುವುದು ತುಂಬ ಹಳೆಯ ಆಚರಣೆ. ಈಗ ಸುಪ್ರೀಮ್ ಕೋರ್ಟು ಈ ಆಚರಣೆಗಳಿಗೆಲ್ಲ ತಡೆ ಹಾಕಿದೆ. ಗಂಗೆಯ ಉಳಿವಿಗಾಗಿ. ಇನ್ನಾದರೂ ಗಂಗೆ ಉಳಿಯಲಿ ಎಂದು.

ಆ ಹಳೆಯ ಚಿತ್ರಗಳು ಇಲ್ಲಿವೆ.































-ಅ
25.03.2009
11.30PM

ಒಂದಷ್ಟು ಚಿತ್ರಗಳು..