ಮೇಲೇರಿದಷ್ಟೂ..

ಈ ಲೇಖನವನ್ನು ಬರೆಯಬಾರದೆಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಆದರೆ, ಹೀಗೂ ಆಗುವುದುಂಟು ಎಂದು ಎಲ್ಲಾ ಸಾಹಸಪ್ರೇಮಿಗಳಿಗೂ ತಿಳಿಯಲಿ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಪ್ರಕೃತಿಯು ನಮ್ಮ ನಿಜವಾದ ಸಾರ್ವಭೌಮ, ನಾವು ಅದರ ಮುಂದೆ ಅತ್ಯಂತ ನಿಕೃಷ್ಟ ತೃಣದಲ್ಲಿ ತೃಣ ಎಂದು ಸಾರುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. Nature always rules!!


ಹತ್ತುಸಾವಿರದಡಿಯ ಮೇಲೆ ನಡೆದ ಘಟೆನೆಯಿದು.

ಮೈಲಿ ಥಾಚ್! ಸಮುದ್ರಮಟ್ಟದಿಂದ ಹತ್ತುವರೆ ಸಾವಿರ ಅಡಿಯೆತ್ತರ! ಸುತ್ತಮುತ್ತಲು ಎತ್ತ ನೋಡಿದರೂ ನೀಲಾಂಬರಿಯನ್ನು ಮುಟ್ಟುವ ಹಂಬಲದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಅಚಲ ಹಿಮಪರ್ವತಗಳು! ಎಲ್ಲೆಡೆ ರಾರಾಜಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಹಿಮಸಿಂಚನವಾಗಿದ್ದ ಹೆಮ್ಮರಗಳು!! ದೂರದಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಒಂದು ಬೆಟ್ಟದಿಂದ ಹಿಮ ಕರಗಿ ಜಲಧಾರೆಯಾಗಿ ಐದು ಸಾವಿರ ಅಡಿ ಕೆಳಗೆ ಧುಮುಕುತ್ತಿರುವುದು ಕಂಗೊಳಿಸುವಂತಿತ್ತು. ತಾಪಮಾನ ಸೊನ್ನೆಯಿತ್ತೆನಿಸುತ್ತೆ. ಬನಿಯನ್ನು, ಅದರ ಮೇಲೆ ಥರ್ಮಲ್ಸು, ಅದರ ಮೇಲೆ ಶರ್ಟು, ಅದರ ಮೇಲೆ ಸ್ವೆಟರ್ರು, ಅದರ ಮೇಲೆ ಪುಲ್ಲೋವರ್ರು ಧರಿಸಿದ್ದೆವು. ನಮ್ಮ ಕ್ಯಾಂಪ್‍ಸೈಟ್ ಅಂತೂ ಅತ್ಯದ್ಭುತ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿತ್ತು. ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲೇ ಇತ್ತು ಎಂದರೂ ಅದು ಅತಿಶಯೋಕ್ತಿಯಾಗಲಾರದು.

ಈಗಾಗಲೇ ಸೇಗ್ಲಿ ಹಾಗೂ ಹೋರಾ ಥಾಚ್, ಈ ಎರಡು ಕ್ಯಾಂಪ್‍ಸೈಟುಗಳನ್ನು ದಾಟಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದೇವೆ. ಹತ್ತುವರೆಸಾವಿರದಡಿಯೆತ್ತರದ ಚಳಿಯಲ್ಲಿ ನಮಗಾಗಿ ಏನೇನು ಕಾದಿರಬಹುದೆಂಬ ಕಲ್ಪನೆ ನಮಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿಗಾದರೂ ಇತ್ತು. At least, ಊಟ ತಿಂಡಿಯ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ. ಈ ಎರಡು ಕ್ಯಾಂಪುಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಬಬೇಲಿಯ ಬೇಸ್ ಕ್ಯಾಂಪಿನಲ್ಲಿ ಆದ ಅಭ್ಯಾಸ ಆಗಿತ್ತಲ್ಲ!! ನಾವು ಕ್ಯಾಂಪ್‍ಸೈಟು ತಲುಪಿದ ಕೆಲವೇ ನಿಮಿಷಗಳಲ್ಲಿ ಕ್ಯಾಂಪ್ ಲೇಡರ್, "Welcome drink ಕೇ ಲಿಯೇ ಬಾಹರ್ ಆಓ" ಎಂದು ಟೆಂಟಿನೊಳಗೆ ಹೊಕ್ಕ ಚಾರಣಿಗರನ್ನು ಕರೆದು ಒಂದು ಶರಬತ್ತನ್ನು ಕೊಟ್ಟು, "ನಿಧಾನಕ್ಕೆ, ಜೋಪಾನವಾಗಿ ಟ್ರೆಕ್ ಮಾಡಿ, ಪ್ರಪಾತಗಳಿರುವ ಜಾಗ ಇವು. ನೀವು ಬೀಳಬಹುದು, ಇಲ್ಲಿದ್ದಾನಲ್ಲಾ (ಬೆಟ್ಟಪ್ರದೇಶದವನನ್ನು ತೋರಿಸಿ) ಇವನೂ ಬೀಳಬಹುದು, ನಾನೂ ಬೀಳಬಹುದು" ಎಂದು ಸಲಹೆ ಸೂಚನೆಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟು, "ಟೀ ಕುಡಿಯಿರಿ" ಎಂದು ಮನಬಂದಷ್ಟು ಟೀ ಕುಡಿಯುವ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಟ್ಟರು. ಮತ್ತೆ ಯಥಾಪ್ರಕಾರ ಡೀನ್‍ರ ಹೇಳಿಕೆ. ಎರಡುವರ್ಷದಿಂದ ಹೇಳಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿರುವ ಸಂಪ್ರದಾಯ, ಇಲ್ಲೂ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. "ರೀ ಟೀ ಕಾಫಿ ಎಲ್ಲಾ ಕುಡೀಬೇಡ್ರೀ.. " ಅಂತ. ನಾನೂ ಅವರಷ್ಟೇ ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ಎರಡು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಇದನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಲೇ ಬರುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ಮತ್ತು ಅಷ್ಟೇ ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ಟೀ ಕಾಫಿ ಕುಡಿಯುತ್ತಲೇ ಇದ್ದೇನೆ.

ಹೊಟ್ಟೆ ಭಾರವಾಗುವಷ್ಟು ಚಹಾ ಆದಮೇಲೆ ಟೊಮೇಟೊ ಸೂಪು. ಮನಬಂದಷ್ಟು ಹೀರಬಹುದು. ನಂತರ ಊಟಕ್ಕೆ ಪೂರಿ, ಆಲೂಗೆಡ್ಡೆ ಪಲ್ಯ! ಆಲೂಗೆಡ್ಡೆಯನ್ನು ನೋಡಿ ನೋಡಿ ಸಾಕಾಗಿ ಹೋಗಿತ್ತು. ಗುಲ್ಬರ್ಗಾದಿಂದ ಬಂದ ಮೇಷ್ಟ್ರುಗಳಿಬ್ಬರು ಆಲೂಗೆಡ್ಡೆಯಿಂದ ಅವರ ವಂಶವನ್ನೆಲ್ಲಾ ವಾಚಾಮಗೋಚರವಾಗಿ ಶಪಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. "ಸೂಳಿಮಗಂದ್ ಈ ಆಲೂಗೆಡ್ಡೇನ್ ಏನಾದ್ರೂ ಮನೀಗ್ ಹೋದ್ ಮ್ಯಾಲ್ ನನ್ ಹೆಂಡ್ತಿ ಮಾಡಿದ್ರ, ಅವಳವ್ನ್ ಅವಳ್ ತಿತಿ ಆಗ್ತೈತ್ ನೋಡ್ರಿ.." ಎಂದು ಅವರ ಧಾಟಿಯಲ್ಲಿ ವೇಗವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರೆ ನಮಗೆ ಹಾಸ್ಯಮಯವಾಗಿತ್ತು ಟೆಂಟಿನಲ್ಲಿ. ಸಕಲವೂ ಆಲೂಗೆಡ್ಡೇಮಯ ಹಿಮಾಚಲಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ!! ಜನರೂ ಸಹ ನೋಡೋಕೆ ಆಲೂಗೆಡ್ಡೆಯಂತೆಯೇ ಮುಖ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಎಲ್ಲೋ ಆಹಾರ ಮಹಿಮೆಯಿರಬೇಕು.

ಎಲ್ಲವೂ ವಿಚಿತ್ರ ಇಲ್ಲಿ..

ಊಟದ ಸಮಯ ಎಂಟುಗಂಟೆ, ಆದರೆ ಇನ್ನೂ ಸಂಜೆ ಆರುಗಂಟೆಯಂತೆ ಬೆಳಕಿರುತ್ತೆ. "ಇನ್ನೂ ರಾತ್ರಿಯೇ ಆಗಿಲ್ಲ?" ಎನ್ನುತ್ತಲೇ ಡೀನ್ ಗಡಿಯಾರ ನೋಡಿಕೊಂಡು ಶಾಕ್ ಆದರು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ನಾಲ್ಕು ಗಂಟೆಗೆಲ್ಲಾ ಸೂರ್ಯನು ಬಂದು, ಟೆಂಟಿನ ಬಾಗಿಲು ಬಡಿದು, ಗುಡ್ ಮಾರ್ನಿಂಗ್ ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತಾನೆ. ಹತ್ತುಸಾವಿರದಡಿಯ ನಂತರ ಯಾವಾಗ ಮಳೆಯಾಗುತ್ತೆ, ಯಾವಾಗ ಹಿಮಪಾತವಾಗುತ್ತೆ ಅಂತ ಹೇಳೋಕೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಮಟ್ಟಿಗೆ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಒಳಗೆ ಕ್ಯಾಂಪ್‍ಸೈಟುಗಳನ್ನು ತಲುಪಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟಿರಬೇಕು. ಮಧ್ಯದಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಹಿಮಪಾತದಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅಷ್ಟು ಸುರಕ್ಷಿತವಲ್ಲ. ಈ ಎತ್ತರದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ವಿಚಿತ್ರ, ಪ್ರಾಕೃತಿಕ ಘಟನೆಗಳೂ ಸಹ!!

ನಮ್ಮ ದೇಹ ಕೂಡ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೆ. ಹತ್ತುಸಾವಿರದಡಿಯನ್ನು ದಾಟಿದ ಹಲವರಿಗೆ ಊಟ ಸೇರೋದಿಲ್ಲ, ಹೊಟ್ಟೆ ತೊಳೆಸುತ್ತೆ, ನಿದ್ದೆ ಬರೋದಿಲ್ಲ, ತಲೆ ಸುತ್ತುತ್ತೆ, ತಮ್ಮ ಹೆಸರನ್ನೇ ಮರೆತರೂ ಆಶ್ಚರ್ಯವಿಲ್ಲ, ಜಗಳ ಆಡಬೇಕು ಎನಿಸುತ್ತಿರುತ್ತೆ, ಇರುಸುಮುರುಸು, ವಿಪರೀತ ಆಸಿಡಿಟಿ. ಇದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದಾದರೊಂದು ಆಗುತ್ತಿದೆಯೆಂದು ನಮಗೆ ಅನ್ನಿಸಿದರೂ ಮರುಕ್ಷಣವೇ ಕ್ಯಾಂಪ್ ಲೀಡರ್‍ಗೆ ತಿಳಿಸಬೇಕು. ನನಗೆ ಹಾಗೂ ಡೀನ್‍ಗೆ ಅಷ್ಟು ತೊಂದರೆಯಾಗಲಿಲ್ಲ, ಯಾಕೆಂದರೆ ನಾವು ಸೂಕ್ತವಾಗಿ ಅಕ್ಲಮಟೈಸ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೆವು.

Acclamatization ಎಂದರೆ, ಎತ್ತರದ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಗೆ ದೇಹವನ್ನು ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮಾಡುವುದು ಎಂದರ್ಥ. ಇದನ್ನು ಮಾಡಬೇಕಾದರೆ, ಎತ್ತರದ ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ನಂತರ ತಗ್ಗು ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ಹಿಂದಿರುಗ ಬೇಕು. ಹೀಗೆ ಪುನರಾವರ್ತಿಸುವುದರಿಂದ ದೇಹ ಎತ್ತರದ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಗೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೆ. ಮೇಲೆ ಹೇಳಿದೆನಲ್ಲಾ, ಆ ಅವಲಕ್ಷಣಗಳು ನಮ್ಮ ದೇಹದಲ್ಲಿ ತೋರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತೆ. ಆ ಅವಲಕ್ಷಣಗಳಿಗೆ High Altitude Syndrome ಅಥವಾ Mountain Sickness ಎನ್ನುತ್ತೇವೆ. ಹತ್ತುಸಾವಿರದಡಿಯೆತ್ತರವನ್ನು ದಾಟಿದ ಮೇಲೆ ಅದು ಸಾಮಾನ್ಯ. ಆದರೆ ಅದರ ತೀವ್ರತೆಯನ್ನು ಹೇಳಲಾಗದು.

ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ಅತಿಥಿ

ನಮ್ಮ ಮುಂದಿನ 'ದೌರಾ' ಕ್ಯಾಂಪ್ ಇರುವುದು ಹನ್ನೊಂದುವರೆ ಸಾವಿರದಡಿಯಲ್ಲಿ. ಮೈಲಿ ಥಾಚ್‍ನ ಹತ್ತುವರೆಸಾವಿರಕ್ಕೇನೇ ನಮ್ಮ ಗುಲ್ಬರ್ಗಾ ಮೇಷ್ಟ್ರು "ನಮ್ ಎರಡನೇ ಮಗನ ಹೆಸ್ರೇ ಮರ್ತ್ ಹೋಗಿತ್ ಕಣ್ರೀ.." ಎಂದಿದ್ದರು. ಇನ್ನೇನಪ್ಪಾ ಗತಿ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ, ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಒಂಟಿ ಚಾರಣಿಗನಂತೆ ಬಂದರು. ಆಗ ತಾನೆ ರಾತ್ರಿ ಎಂಟಾಗಿದ್ದರೂ ಬೆಳಕಿದ್ದ ರಾತ್ರಿಯ ಡಿನ್ನರ್ ಮುಗಿಸಿದ್ದೆವು. ಆತ ನಮ್ಮ ಮುಂದಿನ ಕ್ಯಾಂಪಿನ ಲೀಡರ್ ಎಂದು ತಿಳಿಯಿತು. ಸ್ವಲ್ಪ ಹುಷಾರ್ ಇರಲಿಲ್ಲವಂತೆ. ಅದಕ್ಕೆ Low Altitudeಗೆ ಹೋಗಲು ಕ್ಯಾಂಪ್ ನಿರ್ವಹಕ, ನನ್ನ ಟ್ರೆಕ್ಕಿಂಗ್ ಗುರುಗಳಾದ ಸ್ವಾಮಿಯವರು ಸೂಚಿಸಿದ್ದರು. ಆ ಲೀಡರ್ ನಮ್ಮ ಕ್ಯಾಂಪಿಗೆ ಬಂದರು. ಊಟ ಸೇರಲಿಲ್ಲವಂತೆ. ನಮ್ಮ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರು ವೈದ್ಯರಿದ್ದರು. ಒಬ್ಬರು ಗುಜರಾತಿನವರು, ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಆ ಅನಾರೋಗ್ಯ ಕ್ಯಾಂಪ್ ಲೀಡರಿನ ರಾಜ್ಯವಾದ ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದವರಾಗಿದ್ದರು.

"ಇವತ್ತು ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ವಿರಮಿಸಿಕೋ, ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಒಬ್ಬ ಗೈಡಿನ ಜೊತೆಗೆ ಕೆಳಗಿನ ಕ್ಯಾಂಪಿಗೆ ಹೋಗುವಂತೆ" ಎಂದು ನಮ್ಮ ಕ್ಯಾಂಪ್ ಲೀಡರ್ ಇವರಿಗೆ ಆದೇಶಿಸಿದರು. ಅಂತೆಯೇ ಅವರು ನಮ್ಮ ಕ್ಯಾಂಪಿನಲ್ಲೇ ಉಳಿದುಕೊಂಡರು. ಅನಾರೋಗ್ಯದ ದೇಹ, ಹತ್ತೂವರೆ ಸಾವಿರದಡಿಯ ಎತ್ತರದ ಬೆಟ್ಟದಲ್ಲಿ, ಒಂದು ಟೆಂಟಿನೊಳಗೆ, ಸ್ಲೀಪಿಂಗ್ ಬ್ಯಾಗಿನೊಳಗೆ ಹೊಕ್ಕಿ ನಿದ್ರಿಸಿದ್ದಾದರೂ ಹೇಗೋ!

ಮರುದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ, ನಾಲ್ಕುವರೆ ಸುಮಾರು.. ಹೆಚ್ಚು ಜನ ಎದ್ದಿರಲಿಲ್ಲ. ಡೀನ್, ನಾನು, ಮತ್ತಿನ್ನೊಂದಿಬ್ಬರು ಮೂರು ಜನ ಎದ್ದಿದ್ದೆವು. ಆ ಅನಾರೋಗ್ಯ ಕ್ಯಾಂಪ್ ಲೀಡರ್ ತನ್ನ ಬೆಳಗಿನ ಕೆಲಸಕ್ಕೆಂದು ಹೋಗಿ, ಕೆಲಸವನ್ನು ಮುಗಿಸಿಕೊಂಡು ಹಿಂದಿರುಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಟೆಂಟು ಇನ್ನೂ ಎರಡು ಅಡಿ ದೂರದಲ್ಲಿತ್ತಷ್ಟೇ, ಕುಸಿದು ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದರು. ತಕ್ಷಣ ನಮ್ಮ ಕ್ಯಾಂಪ್ ಲೀಡರ್ ಹಾಗೂ ನಾವೊಂದಿಷ್ಟು ಎಚ್ಚರಗೊಂಡಿದ್ದ ಜನ ಅತ್ತ ಧಾವಿಸಿ, ಅವರನ್ನು ಟೆಂಟಿನೊಳಗೆ ಸೇರಿಸಿದೆವು. ನಂತರ ನಮ್ಮ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಗುಜರಾತಿನ ಡಾಕ್ಟರ್ ಚಾಚಾ ಅವರು ಟೆಂಟಿನೊಳಗೆ ಹೋಗಿ, ಏನೇನೋ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ, ಹೊರ ಬಂದು, ಕಂಗಾಲಾಗಿದ್ದ ನಮ್ಮ ಕ್ಯಾಂಪ್ ಲೀಡರ್‍ಗೆ "He is no more.." ಎಂದರು. ನಮಗೂ ಕೊಂಚ ಶಾಕ್ ಆದಂತಾಯಿತು. ನಂತರ ವಿವರಿಸಿದರು ಡಾಕ್ಟರ್ ಚಾಚಾ, "It is mainly because of pulmonary edema caused due to mountain sickness" ಎಂದರು.

ಆ ಘಳಿಗೆಯವರೆಗೂ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಬಹಳಷ್ಟು ಜನಕ್ಕೆ Mountain Sickness ಅನ್ನುವುದು ಪ್ರಾಣಕ್ಕೂ ಹಾನಿಯುಂಟು ಮಾಡಬಹುದು ಎಂದು ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರೂ ಮೌನಿಗಳಾಗಿದ್ದೆವು. ನಮ್ಮ ಕ್ಯಾಂಪಿನಲ್ಲಿ ಸೂತಕದ ಛಾಯೆ ಮೂಡಿತ್ತು. ನಮ್ಮ ಕ್ಯಾಂಪ್ ಲೀಡರ್ ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ದುಃಖದ ನೀರು ಮಾತ್ರ ಹರಿದು ಬರಲಿಲ್ಲ, ಒಂದು ಬಗೆಯ ಭಯದ ಕಣ್ಣೀರು ಹರಿದಿತ್ತು. ಆತ ಇನ್ನೂ ಅರ್ಧ ತಿಂಗಳು ಅದೇ ಕ್ಯಾಂಪಿನಲ್ಲಿ ಇರಬೇಕು. ಆತ ಅವಾಕ್ಕಾಗಿದ್ದರು. ಅವರಿಗೆ ಸಮಾಧಾನ ಹೇಳುತ್ತಾ ನಾವು ನಮ್ಮ ಕ್ಯಾಂಪನ್ನು ತೊರೆದು ಮುಂದಿನ ಕ್ಯಾಂಪಿನತ್ತ ನಮ್ಮ ಚಾರಣವನ್ನು ಬೆಳೆಸಿದೆವು. ಮೃತ ನಾಯಕನನ್ನು ಕುದುರೆಯ ಸಹಾಯದಿಂದ ಕೆಲವು ಬೆಟ್ಟದ ಜನರೊಡನೆ ಬಬೇಲಿಗೆ ಕಳಿಸಿಕೊಟ್ಟರಂತೆ ಆಮೇಲೆ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಅಡ್ವೆಂಚರರ್ ಬಯಸುವ ಸಾವು ಅವರಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು. He was lucky. ಒಬ್ಬ ಟ್ರೆಕ್ಕರ್‍ಗೆ ಟ್ರೆಕ್ಕಿಂಗ್‍ನಲ್ಲಿ ಸಾವು ಬಂದರೆ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಪುಣ್ಯ ಆತನಿಗಿನ್ನೇನಿದೆ??

ಆತ ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷದಿಂದ ಪರ್ವತಾರೋಹಣ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿದ್ದವರಂತೆ. ಎವೆರೆಸ್ಟ್ ಬೇಸ್ ಕ್ಯಾಂಪಿನಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಇದ್ದು ಬಂದವರು. ಇಪ್ಪತ್ತು ಸಾವಿರದಡಿಯೆತ್ತರದ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಗೆದ್ದು ಬಂದವರು. ಈ ಬಾರಿ, ಸಾವು ಅವರನ್ನು ಕೇವಲ ಹತ್ತುಸಾವಿರದಡಿಯಲ್ಲೇ ಗೆದ್ದುಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಎಷ್ಟೇ ಆದರೂ ಅವರು ಕೇವಲ ಮನುಷ್ಯ. ಪ್ರಕೃತಿಯು ಎಲ್ಲರ ಒಡೆಯ! Nature is the boss. ನಾವೆಲ್ಲಾ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಮುಂದೆ ತೃಣದಲ್ಲಿ ತೃಣ!!

- ಅ

23.03.2007

6AM

ಇದು ನಿಜಾನೇ ಕಣ್ರೀ....

ನನಗಾಗಲೀ, ವರುಣನಿಗಾಗಲೀ, ಸುನಿಲನಿಗಾಗಲೀ ಇದನ್ನು ಸುಳ್ಳು ಎಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ಇಷ್ಟವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರೂ ಸಹ ಬಂದುಬಿಟ್ಟಿತ್ತು ಒಮ್ಮೆ ನಂಗೆ - ಇವೆಲ್ಲಾ ಸುಳ್ಳು, ಇವನ್ನೆಲ್ಲಾ ನೋಡ್ಬೇಡಿ, ಅಂತ ನನ್ನ ಕಝಿನ್ ಗಿರೀಶ ಹೇಳಿದ್ದಾಗ. ಜೀವನದಲ್ಲಿ WWF (ಈಗ ಇದು WWE) ಗಿಂತ ಮುಖ್ಯವಾದದ್ದು ಬೇರೆ ಏನೂ ಇಲ್ಲ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಇತ್ತು, ನಾನು ವಿಮೆನ್ಸ್ ಪೀಸ್ ಲೀಗ್ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಆರನೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ.

ಕೇಬಲ್ ಟಿ.ವಿ. ಬಂದ ಹೊಸತು ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ. ನಮ್ಮ ಎಲ್ಲ ಸ್ನೇಹಿತರ ಪೈಕಿ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಮೊದಲು ಕೇಬಲ್ ಟಿ.ವಿ. ಕನೆಕ್ಷನ್ ಬಂದಿದ್ದು. ಹಾಗಾಗಿ ಈ WWF - World Wrestling Federation ನ ನೋಡೋದಕ್ಕೆ ಸುನಿಲ, ವರುಣ ಇಬ್ಬರೂ ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬರೋರು. ಬಿಟ್ಟ ಕೆಲಸ ಎಲ್ಲಾ ಬಿಟ್ಟು ಅದನ್ನೇ ನೋಡ್ತಾ ಇದ್ದೆವು. ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ವಿ.ಸಿ.ಆರ್. ನ ಬಳಸುವ ಸಲುವಾಗಿ ಅಂಗಡಿಯಿಂದ WWF ವಿಡಿಯೋ ಕ್ಯಾಸೆಟ್ಟುಗಳನ್ನು ಬಾಡಿಗೆಗೆ ತಂದೂ ಸಹ ನೋಡಿದ್ದೇವೆ. ಆಗ ಸ್ಟಾರ್ ಟಿವಿಯವರ "ಪ್ರೈಮ್ ಸ್ಪೋರ್ಟ್ಸ್" (ಈಗಿನ ಸ್ಟಾರ್ ಸ್ಪೋರ್ಟ್ಸ್) ಚಾನೆಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿ ಶುಕ್ರವಾರ ಒಂದು ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದುದನ್ನು ನಾವು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಆ ವಾರವೆಲ್ಲಾ ಮೂಡಿರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ಅವನು ನಮ್ಮ ಕಡೆ ಅಲ್ವೋ..

ವರುಣ ಹೀಗೊಂದು ಮಾತು ಹೇಳಿದ್ದ, ಇನ್ನೂ ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೆನಪಿದೆ. ಅವನ ಮನೆಯ ಹತ್ತಿರ ಒಬ್ಬ ರವಿ ಅಂತ ಇದ್ದ. ಅವನನ್ನು ನಾವು "WWF" ಅಂತಲೇ ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಅವನ ಜೊತೆ ಏನೋ ಮಾತನಾಡಿ ಮುಗಿಸಿದ ನಂತರ ಬದಿಗೆ ಕರೆದ ವರುಣ ಹೇಳಿದ್ದ, "ಅವನು ನಮ್ಮ ಕಡೆಯಲ್ಲವೋ... ಅವನು ಯೋಕೋಝುನಾ ಕಡೆ.. "ತುಂಬಾ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದ. ನನಗೆ ರವಿಯ ಕಂಡರೆ ಆಗಿನಿಂದಲೂ ಅಷ್ಟಕ್ಕಷ್ಟೇ... ಈಗ ನೆನೆಸಿಕೊಂಡರೆ ನಗು ಬರುತ್ತೆ!!

ಹೀಗೆ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರಿತ್ತು, ಈ WWF ಎಂಬ ಮನರಂಜನಾ ಕುಸ್ತಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ, ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ. ಲೆಕ್ಸ್ ಲೂಗರ್, ರೇಜರ್ ರಮಾನ್, ಒನ್ ಟು ತ್ರೀ ಕಿಡ್, ಇವರೆಲ್ಲಾ ಕುಸ್ತಿಯ ರಿಂಗಿನತ್ತ ಸಂಗೀತದೊಂದಿಗೆ ಬಂದರೆ ರೋಮಾಂಚನವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಯೋಕೊಝುನಾ ಮತ್ತು ಅವನ ಸಂಗಡಿಗರು ಬಂದರೆ ಶಪಿಸುತ್ತಿದ್ದೆವು, ಸೋತು ಹೋಗಲಿ ಇವನು ಎಂದು. ಏನೋ ನಮ್ಮ ಆಸ್ತಿಗೆ ಪಾಲು ಬಂದವರಂತೆ ಅವರನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಹೆದರಿಕೆಯುಂಟಾಗುವ ಸಂಗೀತದೊಂದಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಅಂಡರ್ ಟೇಕರ್ ಎಂಬ ದೆವ್ವದಂಥ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ದೆವ್ವವೆಂದೇ ನಂಬಿದ್ದೆವು. ಜಗತ್ತೇ ಮೆಚ್ಚಿ ಕೊಂಡಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಹಿಟ್‍ಮ್ಯಾನ್ ಒಂದು ರೀತಿಯ ದೇವರಾಗಿದ್ದ ನನಗೆ. ರಾಜ್‍ಕುಮಾರ್ ಅಭಿಮಾನಿಗಳು ಹೇಗೆ ರಾಜ್‍ರನ್ನು ಅಭಿಮಾನದಿಂದ ಕಾಣುತ್ತಾರೋ ಅದರ ಹತ್ತರಷ್ಟು ಅಭಿಮಾನ ನನಗೆ ಹಿಟ್‍ಮ್ಯಾನ್ ಕಂಡರೆ ಇತ್ತು. He was everything to me!! ಕಣ್ತೆರದರೆ, ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿದರೆ ಅವನೇ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ. ಪ್ರೈಮ್ ಸ್ಪೋರ್ಟ್ಸ್ ಅಲ್ಲಿ ಒಂದೊಂದು ಸಲ ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿ ಒಂದುವರೆಗೆ WWF ಪ್ರಸಾರವಾಗಿಬಿಡುತ್ತಿತ್ತು. ಅಲಾರಮ್ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಎದ್ದು ಅದನ್ನು ನೋಡಿ, ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೇ ಹೋಗಿಬಂದವರಂತೆ ಖುಷಿಯಾಗಿ ಮಲಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಹಿಟ್‍ಮ್ಯಾನ್ ಏನಾದರೂ ಸೋತಿದ್ದರೆ ನಿದ್ದೆಯೇ ಇಲ್ಲ. ಒಂದೇ ಕೊರಗು. ಅವನು ಮತ್ತೆ ಗೆಲ್ಲುವವರೆಗೂ!! ಅದು ನಿಜ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆ ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು! ಕೆಲವು ವಿಷಯಗಳೇ ಹಾಗೆ ಅಲ್ಲವೇ, ಅದು ಸುಳ್ಳಾಗಿದ್ದರೂ "ನಿಜ" ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆ ಎಷ್ಟು ಸೊಗಸಾಗಿರುತ್ತೆ ಅಲ್ಲವೇ??

ಇದು ನಿಜಾನೇ ಕಣ್ರೀ....

ಬುದ್ಧಿವಿಕಾಸವಗುತ್ತಲೇ ಆಸೆಗಳು, ಆಸಕ್ತಿಗಳು, ಕನಸುಗಳು ಬದಲಾಗುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತೆ. ಪ್ರೈಮರಿ ತರಗತಿಗಳಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟೊಂದು ಮೇನಿಯಾ ಇದ್ದ WWF ಹೈ ಸ್ಕೂಲಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಮರೆಯಾಗಿಹೋಗಿತ್ತು. ಅಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಿಹೋಗಿತ್ತು, ಇವೆಲ್ಲಾ ಕೇವಲ entertainment showಗಳು ಎಂದು. ಇಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವುದೆಲ್ಲ ಒಂದು frame-up ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಬಂದು ಬಿಟ್ಟಿತು. ದೊಡ್ಡೋರೆಲ್ಲಾ ಹೇಳತೊಡಗಿದರು, ಅವರು ಹಣಕ್ಕಾಗಿ ಸಿನಿಮಾ ಥರಾ ಏನೇನೋ ಸ್ಟಂಟುಗಳು ಮಾಡ್ತಾರೆ ಅಷ್ಟೆ ಅಂತ. ನನಗೂ ಸ್ವಂತವಾಗಿ ಯೋಚಿಸುವ ಬುದ್ಧಿ ಬೆಳೆದಿತ್ತು. ಹುಡುಗಾಟಿಕೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಾ ಬಂದಿತು. ಟಿವಿಯಲ್ಲಿ WWF ನೋಡುವುದು ಕ್ರಮೇಣ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತ ಬಂದು, ಒಂದು ದಿನ ನಿಂತೇ ಹೋಯಿತು. ಗಮನ Discovery Channelನತ್ತ ಹರಿಯಿತು. ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದ್ದ ಇನ್ನೂರೈವತ್ತು WWF Superstarಗಳ ಫೋಟೋಗಳು ಜಿರಲೆಗಳ ಆಹಾರವಾಗಿಬಿಟ್ಟವು. Trump Cards ಅಂತ ಬರೋದು, ಅದನ್ನು ಆಡದ ದಿನವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ ಪ್ರೈಮರಿ ತರಗತಿಗಳಲ್ಲಿ. ಆ ಕಾರ್ಡುಗಳೆಲ್ಲಾ ದಿಕ್ಕು ಕಾಣದೆ ದಿಕ್ಕಾಪಾಲಾಗಿ ಹೋದವು. ಬದುಕು WWF ಎಂಬುದನ್ನು ನನ್ನ ಸ್ಮೃತಿಪಥದಿಂದ ದೂರ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟಿತು.

ಇತ್ತೀಚೆಗಷ್ಟೇ ಒಂದು ಟ್ರೆಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಡೀನ್ ಹಾಗು ಪವನ್ ಇಬ್ಬರೂ ಈ WWF ಬಗ್ಗೆ ಸುಮಾರು ಮಾತನಾಡಿ, ಅದು ಮನರಂಜನಾ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ನಿಜ, ಆದರೆ, ಅದು ಸುಳ್ಳಲ್ಲ, ಆ ಸ್ಟಂಟುಗಳು ಸುಳ್ಳಲ್ಲ, ಅದು ಕೂಡ ಒಂದು ವೃತ್ತಿ ಅವರುಗಳದು, ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ನಾನು ಅಷ್ಟು ಸುಲಭವಾಗಿ ಒಪ್ಪಿಕೋತೀನಾ?? ಮನೆಗೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ, ಅಂತರ್ಜಾಲವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಜಾಲಾಡಿದೆ. ಹದಿನೈದು ವರ್ಷಗಳ ಕೆಳಗೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತುಕತೆ ನಡೆದ ಮೇಲೆ, ಅದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಸವಿಯಾಗಿ ಮೆಲುಕು ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುವ ದೆಸೆಯಿಂದ ಏನೇನೋ ಹುಡುಕತೊಡಗಿದೆ. It was nostalgic!!

ಇದನ್ನು ಬರೆದೆನೇಕೆಂದರೆ..

ಈಗ WWF ಬದಲಾಗಿ WWE ಆಗಿದೆ. ಪ್ರೈಮ್ ಸ್ಪೋರ್ಟ್ಸ್ ಸ್ಟಾರ್ ಸ್ಪೋರ್ಟ್ಸ್ ಆಗಿದೆ. ಈಗ ಅದನ್ನೇನಾದರೂ ನೋಡಿದರೆ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಿದ ಹಾಗೆ ಆಗುತ್ತೆ. ಅಷ್ಟು ನಾಟಕೀಯವಾಗಿರುತ್ತೆ ಶೋಗಳು.

ಹೀಗೆ ಅಂತರ್ಜಾಲದಲ್ಲಿ ಹುಡುಕುತ್ತಿರುವಾಗ ಒಂದು ಬೇಸರದ ಸಂಗತಿ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಹಿಟ್‍ಮ್ಯಾನ್‍ಗೆ ಸ್ಟ್ರೋಕ್ ಆಗಿದೆ! ಅಯ್ಯೋ.. ಇದೇನಾದರೂ ಹದಿನೈದು ವರ್ಷಗಳ ಕೆಳಗೆ ಆಗಿದ್ದಿದ್ದರೆ ನಾನು ಎಷ್ಟು ನೊಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆನೋ.. ನನ್ನ ಹಿರಿಯಣ್ಣನಿಗೇನೇ ಏನೋ ಆಗಿದೆಯೇನೋ ಎಂಬಂತೆ ನೋವಾಗುತ್ತಿತ್ತೇನೋ.. ಕಣ್ಣು ಮುಂದೆ ಬಾಲ್ಯ ಬಂದು ಹೋಯಿತು. ವರುಣ, ನಾನು, ಸುನಿಲ, ಜೀವ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ, ಕಿರುಚಾಟ, ಎಕ್ಸೈಟ್‍ಮೆಂಟು, ಉತ್ಸುಕತೆಗಳಿಂದ ಬಿಟ್ಟ ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಕ್ಷಣಗಳು ನೆನಪಾದವು.

ಕುಸ್ತಿಪಟುಗಳಿಗೆ, ಜಿಮ್‍ಗಳಲ್ಲಿ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಮಗ್ನರಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳೂವವರಿಗೆ, ಅತಿಯಾದ ವ್ಯಾಯಾಮ ಮಾಡುವವರಿಗೆ ಹೃದಯ ಹಾಗೂ ನರಗಳ ದೌರ್ಬಲ್ಯ ಬರುವುದು ಸರ್ವೇ ಸಾಮಾನ್ಯ ಎಂದು ಸಾಕಷ್ಟು ಕಡೆ ಓದಿದ್ದೇನೆ. ಈ WWF ಪಟುಗಳಿಗೆ ಈ ರೀತಿಯ ಕಾಯಿಲೆಗಳು ಕಟ್ಟಿಟ್ಟ ಬುತ್ತಿಯೆಂಬುದು ಸ್ವತಃ ಹಿಟ್‍ಮ್ಯಾನ್ ಬರೆದಿದ್ದಾನೆ. ಹಣದ ಜೊತೆಗೆ ಅನಾರೋಗ್ಯವನ್ನೂ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಸಂಪಾದನೆ ಮಾಡಿರುತ್ತಾರೆ ಈ professional wrestlers.

http://www.brethart.com/

ಇದು ಸ್ವತಃ ಬ್ರೆಟ್ ಹಾರ್ಟ್ ಹಿಟ್‍ಮ್ಯಾನ್‍ನ ವೆಬ್‍ಸೈಟು. ನಿಮಗೆ ಆಸಕ್ತಿಯಿದ್ದರೆ ನೋಡಿ. ಇಲ್ಲಿ ಅವನ ಬರವಣಿಗೆಗಳೂ ಸಹ ಇವೆ. ತನ್ನ ಜೊತೆ ಗುದ್ದಾಡಿದ, ಕಾದಾಡಿದ ಕುಸ್ತಿಪಟುಗಳೆಲ್ಲ ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರೇ ಎಂದು ಅವನು ಬರೆದಿದ್ದಾನೆ. ಈತನ ಉದ್ಗಾರ ""The best there is, the best there was, and the best there ever will be"" ಆಗಿತ್ತು. ನಾವು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಆಡುತ್ತಿದ್ದ ಅನೇಕರು ಈಗ ಚಿತ್ರಪಟದಲ್ಲಿ ನೇತಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅನೇಕರು ಹಿಟ್‍ಮ್ಯಾನ್‍ನ ಹಾಗೆ ಕೈಕಾಲು ತಿರುಗಿಸಿಕೊಂಡು ಸ್ಟ್ರೋಕ್ ಹೊಡೆಸಿಕೊಂಡು ಕುಳಿತಿದ್ದಾರೆ. ಇವರು ಮಾಡಿದ್ದೆಲ್ಲಾ ಯಾವುದಕ್ಕೆ? ಹಣಕ್ಕಾಗಿ.. ಜನರಿಗೆ ಮನರಂಜನೆ ನೀಡುವುದಕ್ಕಾಗಿ.. ಅಷ್ಟೇ!!

- ಅ

17.03.2007

9.30PM

ಮರೆಗುಳಿ ಮನುಜ..

ಮರೆವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನಾವು ಬದುಕಿರಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಸೋಲುಗಳನ್ನು, ನೋವುಗಳನ್ನು, ಸಾವುಗಳನ್ನು ಮರೆಯುವಂತೆ ಮಾಡಿ ಕಾಲ ನಮ್ಮನ್ನು ಬದುಕಿನ ಪಯಣ ಧೈರ್ಯವಾಗಿ ಮುಂದುವರಿಸಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತೆ. ಮರೆವು ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಬಹು ಮುಖ್ಯ ವರಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು.

ಆದರೆ ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ಮರೆತರೆ ಅದು ಸ್ವಾಭಾವಿಕ. ಹದಿನೇಳು ವರ್ಷಗಳ ಕೆಳಗೆ ಅಪ್ಪ ಸತ್ತಿದ್ದ ದಿನವು ಇನ್ನೂ ಕಣ್ಣು ಮುಂದೆ ಕಟ್ಟಿದ್ದ ಹಾಗಿದ್ದರೂ ಅಂದು ಆದ ನೋವು ಇಂದು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ, ಯಾಕೆಂದರೆ, ಆ ನೋವನ್ನು ಮರೆಸಿದೆ ಕಾಲ. ನಲ್ಲೆಯು ತೊರೆದು ಹೋದ ದಿನ ಬಂದ ಅಳು ಇಂದು ಬರುವುದಿಲ್ಲ, ಯಾಕೆಂದರೆ, ಆ ಅಳುವನ್ನು ಕಾಲ ಮರೆಸಿದೆ. ಕಾಲೇಜಿನ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಅನುತ್ತೀರ್ಣನಾಗಿ ಸೊತು ಸುಣ್ಣ ಆಗಿದ್ದರ ಬಗ್ಗೆ ಈಗ ಚಿಂತೆಯಿರುವುದಿಲ್ಲ, ಯಾಕೆಂದರೆ ದಿಕ್ಕು ದಾರಿ ಬದಲಾಗಿ ಕಾಲ ಆ ಸೋಲನ್ನು ಮರೆಸಿರುತ್ತೆ! ಇವೆಲ್ಲಾ ಸ್ವಾಭಾವಿಕ ಮರೆವು. ದಿನಗರುಳುದಂತೆ, ನೆನಪಿನಲ್ಲಿದ್ದರೂ, ತೀವ್ರತೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿರದ ಸಂಗತಿಗಳು. ಆದರೆ ಅಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾದ ಮರೆವು?

ಕೆಲವರಿಗೆ ಬರುತ್ತಲ್ಲಾ.. ಆಲ್ಜೈಮರ್ಸ್ ಕಾಯಿಲೆ, ಆಮೆನೀಸಿಯಾ.. Alzheimer's Disease ಬಗ್ಗೆಯಂತೂ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಿನೆಮಾಗಳಲ್ಲಿ ನೋಡುತ್ತಲೇ ಇರ್ತೀವಿ. ಈಗಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಇದು ತುಂಬಾ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದೆಯಂತೆ ಬೇರೆ - ಮನಶ್ಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಸಕಲವನ್ನೂ ಮರೆತು ನಿರ್ಜೀವ ಜೀವಿಯಾಗಿಬಿಡುವ ಕಾಯಿಲೆ! ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿನ ಹಸಿರು ಜಾಗ ಸಂಪೂರ್ಣ ಬರಿದಾಗಿ ಹೋಗಿರುತ್ತೆ ಅವರಿಗೆ. ಈ ಕ್ಷಣ ನೀನು ಆಪ್ತಮಿತ್ರ, ಮುಂದಿನ ಕ್ಷಣ ನೀನೊಬ್ಬ ಅಪರಿಚಿತ! ಈ ಕಾಯಿಲೆ ಬಗ್ಗೆ ಟೆಕ್ನಿಕಲ್ ಆಗಿ ಹೇಳಿ ಬೋರ್ ಹೊಡೆಸಿಕೊಳ್ಳೋದು ಬೇಡ. ಅದಕ್ಕೆ ನಮಗೆ ಲಕ್ಷಾಂತರ ವೆಬ್‍ಸೈಟುಗಳಿವೆ ತಿಳಿಸಿಕೊಡಲು. ಈ ಕಾಯಿಲೆಯಿಂದ ನರಳುತ್ತಿರುವವರನ್ನು ಇಬ್ಬರನ್ನಷ್ಟೇ ಭೇಟಿ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ ಇದುವರೆಗೂ. ಸಾಕಪ್ಪಾ ಸಾಕು. BLACK ಸಿನಿಮಾದ ಬಿಗ್ ಬಿ ಏನೂ ಇಲ್ಲ ಇವರುಗಳ ಮುಂದೆ ಎನ್ನಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಈ ಕಾಯಿಲೆಗೆ ನಮ್ಮ ಆಹಾರ ಪದ್ಧತಿಗಳೂ, ಜೊತೆಗೆ ಪರಿಸರವೂ ಕಾರಣ ಎಂದು ತಿಳಿದು ಅಚ್ಚರಿಯೂ ಆಯಿತು. ಇದೇನಪ್ಪಾ, ನಮಗೆಲ್ಲಾ ವರವಾದ ಮರೆವು ಇವರಿಗೆ ಘೋರ ಶಾಪವೆನಿಸದೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ ನೀವೇನಾದರೂ ಆಲ್ಜೈಮರ್ಸ್ ರೋಗಿಯನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ. ಅವರಿಗೆ ಮಾತನಾಡುವುದು ಹೇಗೆ ಎಂಬುದೂ ಸಹ ಮರೆತು ಹೋಗಿರುತ್ತೆ. ನೆನಪು ಅಂದರೇನು ಎಂಬುದೇ ಮರೆತು ಹೋಗಿರುತ್ತೆ.

ಈಗ ಈ ಕಾಯಿಲೆಗಳನ್ನು ಬದಿಗಿಡೋಣ. ಇದು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಶಾಪ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿದ್ದಾಯಿತಲ್ಲಾ.. ಇದು ನಮ್ಮ ಕೈ ಮೀರಿದ್ದು. ನನ್ನಂಥವರ ಶಾಪವೇನೆಂಬುದನ್ನು ಬರೆಯಲು ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಪೀಠಿಕೆ ಹಾಕಿದೆ. ಈ ಮರೆಗುಳಿತನ ನನ್ನಲ್ಲೂ ಬಂದು ನೆಲೆಸಿ ನನ್ನನ್ನು ಸಿಕ್ಕ ಸಿಕ್ಕ ಹಾಗೆ ಅವಮಾನಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಮರೆಗುಳಿತನ ಎಂದರೆ ಬರೀ absent mindedness ಅಲ್ಲ. ಪಿಯುಸಿಯ ಜೀವಶಾಸ್ತ್ರದ ಪಾಠಗಳನ್ನು ಚಾಚೂತಪ್ಪದೆ ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಪಾಠ ಮಾಡಬಲ್ಲೆ, ಆದರೆ ಮೊನ್ನೆ ಓದಿದ ನೆಟ್ವರ್ಕ್ಸು ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಮರೆತೇ ಹೋಗಿತ್ತು. ಇದರ ಕಥೆ ಹಾಗಿರಲಿ. ಇನ್ನೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಸಮಸ್ಯೆಯೆಂದರೆ, ಈ ಬೀಗದ ಕೈ ಮತ್ತು ಕನ್ನಡಕಗಳನ್ನು ಮರೆಯುವುದು. "ಎಲ್ಲಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟೆನಪ್ಪಾ.." ಈಗ ಐದು ನಿಮಿಷಗಳ ಕೆಳಗೆ ಇಟ್ಟೆ. ಆದರೆ ಎಲ್ಲಿಟ್ಟೆ ಅನ್ನೋ ನೆನಪು ಇಲ್ಲವಲ್ಲಾ.. ಊರೆಲ್ಲಾ ಪರೆದಾಟ.. ಆಮೇಲೆ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತೆ ಕನ್ನಡಕವನ್ನು ಎಲ್ಲೂ ಇಟ್ಟಿಲ್ಲ, ಹಾಕಿಕೊಂಡೇ ಇದ್ದೇನೆ! ಬೀಗದ ಕೈ ಗಾಡಿಯಲ್ಲೇ ಚುಚ್ಚಿ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ, ತೆಗೆದೇ ಇಲ್ಲ ರಾತ್ರಿ ಮಲಗುವಾಗ. ಬೀಗವನ್ನೂ ಹಾಕಿಲ್ಲ.

ಬಹಳ ಚಿತ್ರಹಿಂಸೆ ಕೊಟ್ಟ ಮರೆವೆಂದರೆ ನನಗೆ, ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬಗಳದ್ದು. ನನ್ನ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಎಲ್ಲರೂ ನನ್ನ ನೆನೆಸಿಕೊಂಡು ರಾತ್ರಿ ಹನ್ನೆರಡಕ್ಕೆ, ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ನಾಕಕ್ಕೆ, ಆರಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಫೋನಾಯಿಸುತ್ತಾರೆ ಮಿತ್ರರು. ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಉಡುಗೊರೆ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ಒಬ್ಬರೂ ಮರೆಯೋದಿಲ್ಲ ನನ್ನ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬವನ್ನು. ಜಗತ್ತಿನ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ದುರಂತವನ್ನು ಯಾರೂ ಮರೆಯೋದಿಲ್ಲ ನೋಡಿ. ನೆನಪು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಉಡುಗೊರೆ ಕೊಡ್ತಾರೆ. ಆದರೆ, ನನಗೆ ಈ dateಗಳು ಎಂದರೆ ಅದೆಲ್ಲಿಂದ ಬಂದುಬಿಡುತ್ತೋ ಮರೆವು. ಫೋನಿನಲ್ಲಿ ಅಲಾರಮ್ಮು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದರೂ ಅದು ಹೊಡೆದುಕೊಂಡಾಗ ಇನ್ನು ಐದು ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ವಿಷ್ ಮಾಡೋಣ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ, ಅಷ್ಟೆ. ಐದು ನಿಮಿಷ ಅಲ್ಲ, ಐದು ಗಂಟೆಗಳಾದರೂ ನೆನಪಿಗೆ ಬರೋದಿಲ್ಲ. ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಹೀಗೆ ಆಗೋದು. ಇದೆಂಥಾ ಶಾಪ?

ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬಗಳಿಗೆ wish ಮಾಡದೇ ಇದ್ದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ನಿಮ್ಮ ಕ್ಷಮೆಯಿರಲಿ. ನಿಮಗೆ wish ಮಾಡದೇ ಇರಬಹುದು, ಆದರೆ ಆ wishವಾಸ ಎಂದೆಂದೂ ನಿಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಇರುತ್ತೆ. ಇದನ್ನು ಒಂದು desclaimer notice ಅಂತ ನಾನು ಬರೆದಿಲ್ಲ. ಮೊನ್ನೆ ಬಾಲ್ಯ ಸ್ನೇಹಿತೆ ಸುಷ್ಮಾಳ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬಕ್ಕೆ wish ಮಾಡೋದನ್ನೇ ಮರೆತು, ಅವಳೇ ನನಗೆ ರಾತ್ರಿ ಹತ್ತು ಗಂಟೆಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ, "ಅರುಣ, ನಂಗೆ wish ಮಾಡೋ.." ಎಂದು ಹೇಳಿದಾಗ ಚುರುಕ್ಕೆಂದ ಮನಸ್ಸು ಇದನ್ನು ನನ್ನಿಂದ ಬರೆಯಿಸಿತಷ್ಟೇ.. ನನಗೆ ಆಲ್ಜೈಮರ್ಸ್ ಬರುವ ಮುನ್ನ ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಬರೆದುಬಿಡೋಣ ಎಂದು ಬರೆದುಬಿಟ್ಟೆ!

ಅ

14.03.2007

12PM

ಬೋನ್‍ಜೂರ್‍ನೇ...

ಇದೊಂದು ಬಾಕಿ ಇತ್ತು ನೋಡಿ.. ಅಮ್ಮನ ಅಸಮಾಧಾನ ಮುಗಿಲೆತ್ತರಕ್ಕೇರಿಬಿಡುತ್ತಿತ್ತು ನಾನು "ಫ್ರೆಂಚ್ ಕ್ಲಾಸ್"ಗೆ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ಹಣ ಕೊಡು ಎಂದು ಕೇಳಿದ್ದಿದ್ದರೆ... ಎಂಟನೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ವ್ಯಾಯಾಮಶಾಲೆಗೆ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆಂದು ಹೇಳಿ, ಎಂಭತ್ತು ರೂಪಾಯಿಯನ್ನು ನ.ರಾ. ಕಾಲೋನಿಯ ಗರಡಿಗೆ ಕಟ್ಟಿ, ಒಂದು ದಿನವೂ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ಅದನ್ನು ಅಮ್ಮ ಮರೆತೇ ಇಲ್ಲ. ಅದಾದ ಮೇಲೆ, ಯಾವಾಗ ಹಣ ಕೇಳಿದ್ದೆನೋ, ಆಗೆಲ್ಲಾ ಇದನ್ನೇ ನೆನಪು ಮಾಡಿಕೊಂಡು, "ಆ ಜಿಮ್‍ಗೆ ತೆತ್ ಬಂದ್ಯಲ್ಲಾ... ಕೊಡಲ್ಲ ಹೋಗ್" ಎಂದು ಬೈಯ್ಯೋರು.


ಒಂದು ವಯಸ್ಸಿನವರೆಗೂ, ಅಂದರೆ ಕಾಲೇಜು ಮುಗಿಯುವವರೆಗೂ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತಂದೆ/ತಾಯಿಗಳು ಹಣ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ ಅಂತ ತುಂಬಾ ಬೇಜಾರು, ಸಿಟ್ಟು ಆಗುತ್ತೆ. ಆದರೆ, ಕಾಲೇಜು ಮುಗಿದ ನಂತರವೂ ಅವರೇನಾದರೂ ಹಣ ಕೊಟ್ಟರೆ, "ಅಯ್ಯೋ ಯಾಕಪ್ಪಾ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ.." ಅನ್ಸುತ್ತೆ. ಜೇಬು ಖಾಲಿಯಿದ್ದರೂ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮ ಕೊಡುವ ಹಣ ನಮಗೆ ಬೇಡ. ಕಾಲೇಜು ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಮುಗಿದ ನಂತರ ನಮಗೆ ಬೇಕಾದ್ದು ಅಮ್ಮ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ ಹಣವಲ್ಲ. ನಾವೇ ನಮ್ಮ ಕೈಯ್ಯಾರೆ ಸಂಪಾದಿಸಿದ ಪೈಸೆ!! ಅಷ್ಟು ಸಿಕ್ಕರೆ ಸಾಕು!

ಹಬ್ಬ ಹರಿದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಬಂಧಿಕರು ಉಡುಗೊರೆಯಾಗಿ ಹಣ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು ಚಿಕ್ಕನ್ನಲ್ಲಿ. ಕೆಲವು ಸಲ ಸುಮ್ಮನೆ ಇಟ್ಕೋ ಬೇಕಾಗುತ್ತೆ ಅಂತ ಕೊಡೋರು.. ಬಹಳ ಸಂತೋಷವಾಗಿ ಹಿಗ್ಗಿಹೋಗಿ ಕುಣಿದು ಕುಪ್ಪಳಿಸಿ ಹೋಗಿ ಅಂಗಡಿ‍ಗೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿದ್ದೆವಲ್ಲವೇ ಆ ಹಣವನ್ನು! ಆದರೆ, ಈಗ? ಹಾಗೇನಾದರೂ ಯಾರಾದರೂ ಹಣವನ್ನು ಸುಮ್ಮನೆ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ ಅಂದರೆ ಅದು ತಡೆಯಲಾರದ ಅವಮಾನ ಅನ್ನಿಸಿಬಿಡುತ್ತೆ.. ಅದರಲ್ಲೂ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲದಿರುವವನಿಗೆ!! ಕೊಡುವವರು ಅವಮಾನಿಸಬೇಕೆಂಬ ಉದ್ದಿಶ್ಯದಿಂದ ಕೊಟ್ಟಿರೋದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ನಮ್ಮ ego ನಮ್ಮನ್ನು ಚುಚ್ಚಿ ಕೊಂದು ಬಿಡುತ್ತೆ!

ಇಂಥಾ ಅವಮಾನಗಳನ್ನು ನಾನು ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಅನುಭವಿಸಿದೀನಿ ಬಿಡಿ. ಆದರೂ, ಪುಸ್ತಕಗಳಿಗೆ, ವಿದ್ಯೆಗೆ ಬೇಡಲು, ನನಗೆ ಎಂದೂ ಅವಮಾನ ಆಗಿಲ್ಲ. ಗುರುನಾಥನ ದೆಸೆಯಿಂದ ನಾನು Alliance Francaise ಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡು ಇವತ್ತಿಗೆ ಎರಡು ತಿಂಗಳುಗಳಾದುವು.. ಇನ್ನೇನು ನಾಳೆ ಒಂಭತ್ತನೇ ತಾರೀಖು ಪರೀಕ್ಷೆ. ಕಾಲೇಜು ದಿನಗಳಿಂದಲೂ ಗುರುನಾಥ ಇನ್ನಿಲ್ಲದ ಹಾಗೆ ಒಂದು ಪರದೇಶೀ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಕಲಿತುಕೋ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ. ಅದನ್ನು ಯಾಕೆ ನಾನು ಕೇಳಲಿಲ್ಲವೋ ಎಂದು ನನಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಬಾರಿ ಅನ್ನಿಸಿದೆ. ಸಕಲದರಲ್ಲೂ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುತ್ತಾ ಇರುವ ಗುರುನಾಥನೇ ನನ್ನನ್ನು ಈ ಹೊಸಭಾಷೆಯ ಕಲಿಕೆಗೆ ಸೇರಿಸಿದನು. ಸಾಹಿತ್ಯಪ್ರೇಮಿಯಾದ ನನಗೆ ಒಂದು ಸುಂದರ, ಮಧುರ ಭಾಷೆಯ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಅಣಿಮಾಡಿಕೊಟ್ಟನು. Virtually, ಕಾಣದ ದಾರಿಯೊಂದನ್ನರಸಿದ್ದ ನನಗೆ ಹೊಸ ದಾರಿಯೊಂದನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಟ್ಟ!!






ಹತ್ತು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳನ್ನೊಳಗೊಂಡ ನಮ್ಮ ಫ್ರೆಂಚ್ ತರಗತಿಯ ಗುರುವಿನ ಹೆಸರು ಲಕ್ಷ್ಮಿಯೆಂದು. ಬಹುಭಾಷಾಪ್ರವೀಣೆ. ಪಾಠ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಾಲೆಯ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹೇಳಿಕೊಡುವ ಟೀಚರಿನಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತೆ. ನಾವೆಲ್ಲಾ, ಸಂಖ್ಯೆಗಳನ್ನು ಒಂದರಿಂದ ನೂರರ ವರೆಗೆ ಜೋರಾಗಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದರೆ, "ಅಂ.. ದ್.. ಥ್ರ್ವಾ.. ಖಾತ್ರ್.. ಸ್ಯಾಂಕ್..." ಅಂತ... ನರ್ಸರಿ ತರಗತಿಗಳೂ ಸಹ ನೆನಪಾಗುತ್ತೆ!

"ಜ ಮಾಪೆಲ್ ಅರುಣ್, ಎ ವೂ?" ಅಂತ ಸಂಭಾಷಣೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅಕ್ಕನ ಮಗು ಪರ್ಣಿಕಾಳ ಇಂಗ್ಲೀಷು ಸಂಭಾಷಣೆ ನೆನಪಾಗುತ್ತೆ.. "My name is Arun, what is your name?" ಅಂತ!! ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿ ಇಂಥಾ ಸಂಭಾಷಣೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ ವರ್ಷಾನುಗಟ್ಟಲೆ ಆಗೋಗಿದ್ದವು. ಒಂದು ಸುಮಧುರ ನೆನಪನ್ನು, ನನ್ನನ್ನು ಮತ್ತೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯನ್ನಾಗಿಸುವುದರ ಮೂಲಕ Alliance Francaise, ಉಡುಗೊರೆಯಾಗಿ ಕೊಟ್ಟಿದೆ.



ಒಂದು ಅಳುಕು ಮಾತ್ರ ನನಗೆ ಎಲ್ಲಿ ಹೋದರೂ ಉಳಿಯೋದೇನೆಂದರೆ, ಯಾವುದೇ ಕ್ಲಾಸಿಗೆ ಹೋದರೂ ನಾನೇ ಹಿಂದುಳಿದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ! ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಹೀಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅರುಣ ಅಂದರೆ ಬಹಳ ಬುದ್ಧಿವಂತ ಎನ್ನೋರು. ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಅದೇನಾಯಿತೋ ಏನೋ! ನ್ಯಾಷನಲ್ ಕಾಲೇಜು ನನ್ನ ಪಾಲಿನ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಶತ್ರುವಾಗಿ, ನನ್ನ ಅಂಕಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ನುಂಗಿ ಹಾಕಲು ಆರಂಭಿಸಿ, ನಾನು "poor student" ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಸೇರಿಬಿಟ್ಟೆ. ಆ ಸಂಪ್ರದಾಯ ಈಗಲೂ ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತಿದೆ. ಬರೆದ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಅನುತ್ತೀರಣನಾಗುವುದು, ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿ ಪಾಠ ಅರ್ಥವಾಗದೆ ಮುಖ ಮುಖ ನೋಡುವುದು, ಇಂಟರ್ವ್ಯೂಗಳಲ್ಲಿ "better luck next time" ಅಂತ ಹೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು, ಪ್ರೀತಿಸುವವರ ಕೈಯಲ್ಲಿ "ನೀನೊಬ್ಬ ಅಪ್ರಯೋಜಕ" ಎಂದು ಹೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೆಲ್ಲಾ ಬಹಳವಾಗಿ ಅಭ್ಯಾಸವಾಗಿದ್ದಾಗಲೂ ಅದ್ಯಾವ ಭಂಡ ಧೈರ್ಯ ನನ್ನನ್ನು ಗುರುನಾಥನ ಪ್ರಚೋದನೆಗೆ ತಲೆಯಾಡಿಸಿತೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಈಗ A1 levelನ ಮುಗಿಸುವುದರಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ. Hopefully, ಇದಕ್ಕೆ ಯಾವ ಅಡೆತಡೆಗಳೂ ಬಾರದಿರಲಿ. ಆಸೆ ಪಟ್ಟು ಕಲಿಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.


ನೆಗಟಿವಿಟಿಯು ಅಭ್ಯಾಸವಾಗಿದ್ದಾಗಲೂ ಪಾಸಿಟಿವಿಟಿ ತುಂಬುವಂಥ ಗುರುನಾಥರು ಇರುತ್ತಾರೆ.. ಶ್ರದ್ಧೆ, ತಾಳ್ಮೆ, ಆಸೆ, ಸತ್ಯ, ನಿಷ್ಠೆ ಇದ್ದರೆ ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ದಿನ ಯಶಸ್ಸು ಸಂಪಾದಿಸಬಹುದೆಂದು ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯ, ಎಲ್ಲರಷ್ಟು ಬೇಗ ಅಲ್ಲದಿದ್ದರೂ....


ಬೋನ್‍ಜೂರ್‍ನೇ...


-ಅ
06.03.2006
2AM