Thursday, September 06, 2007

ಎಷ್ಟು ಬೇಗ ಒಂದು ವರ್ಷವಾಯ್ತು!!

ಮಡಿಕೇರಿಯಲ್ಲಿದ್ದೆ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಆರಕ್ಕೇ ಮೊಬೈಲು ಎಸ್ಸೆಮ್ಮೆಸ್ ಹಾಡನ್ನುಲಿಯಿತು. ನಿದ್ದೆಗಣ್ಣಿನಲ್ಲೇ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಓದಿದೆ. ಒಮ್ಮೆ ಓದಿದಾಗ ನಂಬಲಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಕಣ್ಣುಜ್ಜಿ ಮತ್ತೆ ನೋಡಿದೆ. ಆ ಮೊಬೈಲ್ ಸಂಖ್ಯೆ ತುಂಬಾ familiar ಆಗಿತ್ತು. ನನ್ನನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿ ಹೋದ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ನನ್ನನ್ನು ಮರೆತಿರಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನನ್ನು ತೊರೆದು ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷವಾಗಿದ್ದರೂ ನನ್ನ ಕನಸು ಆಸೆ ಆಕಾಂಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಮರೆತಿರಲಿಲ್ಲವಲ್ಲಾ ಎಂಬ ಖುಷಿಯೊಂದು ಕಡೆಯಾಯಿತಾದರೂ, ಹಳೆಯದೆಲ್ಲಾ ನೆನಪಾಗುತ್ತೆಂಬ ಭೀತಿ ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು ನಾನು ಹೊಸದಾದ ಜೀವನವನ್ನೇ ಆರಂಭಿಸಿ ಮೂರು ವರ್ಷ ಆಗಿತ್ತು. ಆ ಮೊಬೈಲ್ ಸಂಖ್ಯೆ ನನ್ನನ್ನು ಹಿಂದಿನ ದಿನಗಳಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಬೇಕಿತ್ತು. ಆದರೆ ಹಾಗೆ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಸಂದೇಶವು ಆ ರೀತಿ ಇತ್ತು.

"Steve Irwin Dead!"

ಕಣ್ಣುಜ್ಜಿ ಮತ್ತೆ ನೋಡಿದೆ. ಸಂದೇಶವು ಬದಲಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದೇ ಸಂದೇಶ. ಮಡಿಕೇರಿಯ ಹೊಟೆಲಿನ ಟಿವಿಯನ್ನು ಹಾಕಿದೆ. ಎಲ್ಲಾ ನ್ಯೂಸ್ ಚಾನೆಲ್‍ಗಳಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಸಂದೇಶವೊಂದು ಬರುತ್ತಿತ್ತೇ ವಿನಾ ವಿವರವಾದ ವಾರ್ತೆಯನ್ನು ಎಲ್ಲೂ ಹೇಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

"Snake Bite?"

ಎಂದು ಆ ಸಂಖ್ಯೆಗೆ ಎಸ್ಸೆಮ್ಮೆಸ್ ಕಳಿಸಿದೆ.

"No, fish bite.." ಎಂದು ಆ ಕಡೆಯಿಂದ ಸಂದೇಶ ಬಂತು. ಅಷ್ಟೇ. ಆ ಸಂಖ್ಯೆಯು ನನಗೆ ಸಂದೇಶ ಕಳಿಸಿ ಮೂರು ವರ್ಷಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಈಗ ಎರಡು ಸಂದೇಶ ಕಳಿಸಿ ಮೌನವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತು.

ನನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಇದೇನು ಫಿಶ್ ಬೈಟ್ ಅಂದ್ರೆ ಅಂತ! ಅಂದು ರಾತ್ರಿ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಸ್ಸು ರಿಸರ್ವ್ ಆಗಿತ್ತು. ಮಡಿಕೇರಿಯಲ್ಲಿ ಗೆಳೆಯನೊಬ್ಬನನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಬೇಕಿತ್ತು. ನನಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಮೂಡ್ ಆಫ್ ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಅವನಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ, ಇನೊಂದ್ ಸಲ ಸಿಗೋಣ ಅಂತ ಹೇಳಿ ಹೊಟೆಲಿನಲ್ಲೇ ಕುಳಿತೆ. ರಾತ್ರಿ ವರೆಗೂ ಹೇಗೆ ಕಳೆಯೋದಪ್ಪಾ ಎಂದೆನಿಸಲಿಲ್ಲ, ಸ್ಟೀವ್ ತುಂಬಿದ್ದ ತಲೆಯ ತುಂಬಾ.


ಟಿವಿಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಸ್ಟೀವ್ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದುದು, ಆತ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರೀತಿ ವಾತ್ಸಲ್ಯಗಳ ಆದರ್ಶವನ್ನು ನಾನು ಅಳವಡಿಸಲೆತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದುದು, ಆತ ಲೀಲಾಜಾಲವಾಗಿ ಉರಗ ಮಕರಿಗಳನ್ನು ಹತ್ತಿರದಿಂದ "ಮಾತನಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದುದು", ಆತನಂತೆಯೇ ವನ್ಯಜೀವಿಗಾಗಿ ಬಾಳನ್ನು ಮುಡಿಪಾಗಿಡಬೇಕೆಂದು ಕನಸು ಕಟ್ಟಿದ್ದುದು ಎಲ್ಲವೂ ನೆನಪಿಗೆ ಬಂದು ಹೋಗುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ರಾತ್ರಿಯಾಯಿತು.

ಬಸ್ಸನ್ನೇರಿದೆ. ಸ್ಟೀವ್ ಮಾತ್ರ ತಲೆಯಿಂದ ಹೋಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ನಿದ್ದೆಯನ್ನು ಓಡಿಸಿ ತಾನು ತಲೆಯೊಳಗೆ ಕೂತಿದ್ದ. "ನಾನು ಸತ್ತಿಲ್ಲ, ಹಾಗೆಲ್ಲಾ ಸಾಯ್ತೀನೇನೋ ನಾನು ಇಷ್ಟ್ ಬೇಗಾ?" ಅಂತ ನನಗೇ ಹೇಳಿದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನೇನು ನೆಂಟನಲ್ಲ, ಸ್ನೇಹಿತನಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ದೇಶದವನೂ ಅಲ್ಲ, ನಮ್ಮ ಭಾಷೆ ಮಾತನಾಡುವವನೂ ಅಲ್ಲ. ಆದರೂ ಮನೆಯವನಂತೆಯೇ ಎಂದೆನಿಸಿತ್ತು. ಅಷ್ಟು ಹತ್ತಿರವಾಗಿದ್ದ. ಹೃದಯದೊಳಗೆ ನೆಲೆಸಿದ್ದ. "ಸತ್ತಿರಲಾರ.. ಬಹುಶಃ ತಪ್ಪು ವಾರ್ತೆ ಇರಬೇಕು.." ಎಂದು ಏನಲ್ಲಾ ಅಂದ್ರೂ ಐವತ್ತು ಸಲ ಹೇಳಿಕೊಂಡೆ. ಅವನು ಸತ್ತಿದ್ದಾನೆಂದು ನಂಬಲು ನನಗೆ ಇಷ್ಟ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಊರಿಗೆ ಬಂದು ಟಿವಿ ಹಾಕಿದೆ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಸ್ಟೀವ್ ವಿಷಯ ಎಲ್ಲಾ ಚಾನೆಲ್‍ಗಳಲ್ಲೂ ವಿವರವಾಗಿ ಬರತೊಡಗಿತ್ತು. ಮೀನಿನಿಂದ ಹತನಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಸ್ಟಿಂಗ್ ರೇ ಇಂದ ಹತನಾಗಿದ್ದ. ಪಾಪ, ನನ್ನ ತಿರಸ್ಕರಿಸಿ ಹೋಗಿದ್ದ ಸಂಖ್ಯೆಗೆ ಆ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಅರಿವಿಲ್ಲ. ಅತ್ಯದ್ಭುತ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಮನುಕುಲಕ್ಕೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ ಸ್ಟೀವ್ ಸತ್ತು ಹೋಗಿದ್ದು ನಿಜವಾಗಿತ್ತು. ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಹನಿಗಳು ಮುತ್ತಿನಂತೆ ಮೂಡಿದ್ದವು. ಒರೆಸಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟೆ.

ಸ್ಟೀವ್ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯದ ಪತ್ರಿಕೆಗಳೇ ಇಲ್ಲ. ಅವನನ್ನು ನೋಡದೇ ಇರುವವರಿಂದ ಹಿಡಿದು, ಅವನನ್ನು ಖುದ್ದು ಸಂದರ್ಶನ ಮಾಡಿರುವವರವರೆಗೂ ಒಬ್ಬರೂ ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲ. ನಾನು ಸ್ಟೀವ್ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು Animal Planet ಎಂಬ ವಾಹಿನಿಯು ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬರಲು ಶುರುವಾದಾಗಿನಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಸ್ಟೀವ್ ನನಗೆ ಒಬ್ಬ ಕೇವಲ ಶೋ ನೀಡುವ ಟಿವಿಯವನಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ನಾನೂ ಅವನಂತಾಗಬೇಕೆಂಬ ಆಶಯವನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಹಾಕಿದವನು. ಅವನು ಸತ್ತ ಮೇಲೆ "ನಾನೂ ಅವನಂತೆಯೇ ಸಾಯಬೇಕು.." ಎಂಬ ಆಶಯವನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಹಾಕಿದ.

ನೆನ್ನೆಗೆ ಆತ ಸತ್ತು ಒಂದು ವರ್ಷವಾಯಿತು. ಆದರೆ ಪ್ರಾಣಿಗಳೂ ಸಹ ಅವನನ್ನು ತುಂಬಾ ಮಿಸ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿವೆ. ನಾನೂ ಅಷ್ಟೇ..

-ಅ
05.09.2007
1.20AM

2 comments:

  1. steve sattu ondu varsha aada nenapige naanu avana bagge blog alli baribekittu. aadre aaglilla. ninna blog vodidmele naanu bardashte santosha aagtide...

    ReplyDelete
  2. www.dynamicdivya.blogspot.com visit madi... innond 2 days voLage 'Nan Steve ge nan article'.. :) Odhadmele tiLkoLi y ee "nan Steve" antha.... :)

    ReplyDelete

ಒಂದಷ್ಟು ಚಿತ್ರಗಳು..