Saturday, December 22, 2007

ನಾನು ದೇವರಾಗಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆ..

ಇವೆಲ್ಲಾ ನನಗಿದ್ದಿದ್ದರೆ ನಾನು ದೇವರಾಗಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆ.

--> ಇರುವೆಯಷ್ಟು ಶಿಸ್ತು

--> ಗೋಸುಂಬೆಯಷ್ಟು ಹೊಂದಾಣಿಕೆ ಶಕ್ತಿ

--> ಎಂಪರರ್ ಪೆಂಗ್ವಿನ್‍ನಷ್ಟು ಶಿಶುಪ್ರೇಮ

--> ಜಿಗಣೆಯಷ್ಟು ಛಲ

--> ಆರ್ಕ್ಟಿಕ್ ಟರ್ನ್ ಅಷ್ಟು stamina

--> ಜೇನು ನೊಣದಷ್ಟು ಸ್ವದೇಶಪ್ರೇಮ

--> ಗೀಜಗನಷ್ಟು ತಾಳ್ಮೆ

--> ತಿಮಿಂಗಿಲದಷ್ಟು ಸಸ್ಯಾಹಾರಪ್ರೇಮ

--> ಕಾಳಿಂಗ ಸರ್ಪದಷ್ಟು ಚೆಲುವು

--> ಮೊಸಲೆಯಷ್ಟು ಶೌರ್ಯ

--> ಗಂಡು ಬ್ಲಾಕ್ ವಿಡೋ ಸ್ಪೈಡರ್ ತೋರುವಷ್ಟು ಒಲವು

--> ಮಂಡೂಕದಂತೆ ಸಂಗೀತಾಭ್ಯಾಸ ಮಾಡುವ ಹಟ

--> ಗೂಬೆಯಂತೆ ಯೋಗಾಸನ ಮಾಡುವ ಶಕ್ತಿ

- ಅ
22.12.2007
12.30PM

Thursday, December 06, 2007

ಮಿಮಿಕ್ರಿ ನಂಬರ್ ಒನ್

ಇತರರನ್ನು ಅನುಕರಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಕೇವಲ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಮಾತ್ರವಿಲ್ಲ. ಅನೇಕ ಪ್ರಾಣಿ ಪಕ್ಷಿಗಳೂ ಈ 'ಮಿಮಿಕ್ರಿ' ಕಲೆಯನ್ನು ಕರಗತ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿವೆ.

ಅನೇಕ ಜನ ಕೇರೆ ಹಾವನ್ನು ನೋಡಿ ನಾಗರ ಹಾವು ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ, ಹೆಡೆಯಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ತನ್ನ ಪುಟ್ಟ ತಲೆಯನ್ನೇ ಹೆಡೆಯಂತೆ ಎತ್ತುವ ಇದರ ಮಿಮಿಕ್ರಿ ಕಲೆಯೇ ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ. ಗಿಣಿಗಳು ಮನುಷ್ಯರ ದನಿಯಂತೆ ಮಿಮಿಕ್ರಿ ಮಾಡುವುದನ್ನು ನಾವು ಟಿವಿಗಳಲ್ಲಿ, ಸಿನಿಮಾಗಳಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ್ದೀವಿ. ಕಡ್ಡಿ ಹುಳು ತನ್ನ ಆತ್ಮ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಚೇಳಿನಂತೆ ತನ್ನ ಹಿಂಬಾಗವನ್ನೆತ್ತುವುದು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಸಾಧಾರಣ ದೃಶ್ಯ. ಕೋತಿಗಳೂ ಮನುಷ್ಯರ ನಡವಳಿಕೆಯಂತೆ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಮಿಮಿಕ್ರಿ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲೊಬ್ಬ ವಿಶೇಷ ವ್ಯಕ್ತಿಯಿದ್ದಾನೆ. ಈತನ ಹೆಸರು ಲೈರ್ ಬರ್ಡ್. ಸುಮಾರು ಇಪ್ಪತ್ತು ರೀತಿಯ ಪ್ರಾಣಿಪಕ್ಷಿಗಳ ದನಿಯನ್ನು ಅನುಕರಿಸಬಲ್ಲುದು. ಅಷ್ಟು ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ ಬೇರೆ ವಿಶೇಷತೆಯೂ ಇದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಈ ವಿಡಿಯೋ ಕ್ಷಿತಿಜದೆಡೆಗೆ ಬಂದಿರುವುದು..




-ಅ
06.12.2007
7.15PM

Wednesday, November 21, 2007

ವರುಷ - ಹರುಷ (?)

blogger.comನಲ್ಲಿ ನಾನು ಬ್ಲಾಗಿಸಲು ಶುರು ಮಾಡಿ ಒಂದು ವರ್ಷವಾಯಿತು. ಸ್ಫೂರ್ತಿದಾಯಕರಿಗೆ(ಳಿಗೆ), ವಿಮರ್ಶಕರಿಗೆ, ಮೆಚ್ಚಿಕೊಂಡವರಿಗೆ, ತಿದ್ದಿದವರಿಗೆ, ಶಿಫಾರಸಿಸಿದವರಿಗೆ, ವಿಷಯಗಳಿಗೆ, ಗೂಗಲ್‍ಗೆ, ಆಗಾಗ್ಗೆ 'ವರ' ಕೊಟ್ಟರೂ ಕ್ಷಮಿಸುವ ಬಿ.ಎಸ್.ಎನ್.ಎಲ್.‍ಗೆ, ಬರಹ ತಂತ್ರಾಂಶಕ್ಕೆ, ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಗೆ, ಹಾಗೂ ನನಗೆ ಕನ್ನಡ ಕಲಿಸಿದ ಗುರುಗಳಿಗೆ ನನ್ನ ಕೃತಜ್ಞತೆಯನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಾ, ನನ್ನ ಬರವಣಿಗೆಯನ್ನು 'ಇಂಪ್ರೂವ್' ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆಂಬ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತೇನೆ.

ಒಂದು ವರ್ಷದಿಂದ ಏನು ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ?

ಬರೆಯುವ ಲೇಖಕ ನಾನಲ್ಲ. ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಗೊತ್ತಷ್ಟೆ. ಅದನ್ನೇ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ಇಂದು ಉತ್ಥಾನದ್ವಾದಶಿ. ಏನಪ್ಪಾ ವಿಶೇಷ?

'ಸರ್ವರೋಗ ನಿವಾರಿಣಿ' ಎಂದು ಸಕಲ ಋಷಿಮುನಿಗಳಿಂದ ಕೊಂಡಾಡಲ್ಪಟ್ಟ ತುಳಸಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ. ಮನೆಯ ಗಾರೆಯು ಸರಿ ಇದೆಯೋ ಇಲ್ಲವೋ, ಮನೆಯ ಮುಂದೊಂದು ತುಳಸಿ ಗಿಡವಂತೂ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತೆ. ತುಳಸಿಯ ಗಾಳಿಯೇ ಉಸಿರನ್ನು ಶುಚಿ ಮಾಡುತ್ತೆ. ತುಳಸಿಯ ರೋಗನಿರೋಧಕ ಗುಣಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಹೇಳುತ್ತಾ ಹೊತ್ತು ಕಳೆಯೋದು ಬೇಡ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಲಕ್ಷಾಂತರ ತಾಣಗಳಿವೆ, ಪುಸ್ತಕಗಳಿವೆ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಎಲ್ಲರ ಬಾಳಿನಲ್ಲೂ ಬಹಳ ಮುಖ್ಯವಾದ ಒಂದು ಜೀವಿಯನ್ನು ಇಂದು ಸ್ಮರಿಸುವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಇದೆ. ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರ ಆಚರಣೆ ಒಂದೊಂದು ಬಗೆ. ಪೂಜೆಯ ಆಚರಣೆ ಬಗ್ಗೆ ನನ್ನದೇನೂ ಟೀಕೆಯಿಲ್ಲ, ಆದರೆ, ಇಂದು, ಅಂದರೆ ತುಳಸಿ ಪೂಜೆಯ ದಿನದಂದು ಪಟಾಕಿ ಸಿಡಿಸುವುದೂ ವಾಡಿಕೆಯಿದೆ. ಅದು ಯಾಕೆಂದು ನನಗೆ ಅರ್ಥವೇ ಆಗಿಲ್ಲ.

ದೀಪಾವಳಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಮಾಲಿನ್ಯ ಸಾಲದೆಂದು ರೋಗವನ್ನು ಗುಣ ಪಡಿಸುವ ತುಳಸಿಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ರೋಗವನ್ನು ಹರಡುವ ಈ ಆಚರಣೆಯು ನಮಗೆ ಬೇಡವಾದುದು. ಈ ಸಂಪ್ರದಾಯ ಎಲ್ಲಿಂದ ಹುಟ್ಟಿತೋ ಪರಮಾತ್ಮನೇ??

ಈಗ ಇಷ್ಟೊಂದು ಪೇಚಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಆದರೆ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ನಾನೂ ಸಿಡಿಸಿದ್ದೇನೆ ಪಟಾಕಿಯನ್ನು.

ಸರಿಯಾಗಿ ಹನ್ನೊಂದು ವರ್ಷವಾಯಿತು. ಎಂಟನೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿದ್ದೆ ಆಗ. ಪಟಾಕಿ ಬಗ್ಗೆ ಆಸಕ್ತಿ ಅಷ್ಟೇನೂ ಇರದಿದ್ದರೂ ಆಸೆಯಂತೂ ಇತ್ತು. ದೀಪಾವಳಿ ಮುಗಿದಿತ್ತು. ಉತ್ಥಾನದ್ವಾದಶಿ ಬಂದಿತ್ತು.

ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಕೆಳಗಿನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಾಗಸುಂದರ ಅನ್ನುವ ಗೆಳೆಯನೊಬ್ಬನಿದ್ದ. ನನ್ನ ವಯಸ್ಸಿನವನೇ. ನಾನು ಆಚಾರ್ಯ ಪಾಠಶಾಲೆಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ, ಅವನು ಬೆಂಗಳೂರು ಹೈ ಸ್ಕೂಲ್ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ. ಇಬ್ಬರೂ ಒಟ್ಟಿಗೇ ಓದುತ್ತಿದ್ದೆವು, ಒಟ್ಟಿಗೇ ಆಡುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಅಂದು ಪಟಾಕಿಯನ್ನೂ ಒಟ್ಟಿಗೇ ಸಿಡಿಸಲು ಯೋಚಿಸಿದೆವು. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಉತ್ಥಾನದ್ವಾದಶಿಯಂದು ಢಂ ಢಂ ಪಟಾಕಿ ಹೊಡೆಯೋದಿಲ್ಲ. ಏನಿದ್ದರೂ ಮತಾಪು, ಹೂಬಾಣ, ಹೂಕುಂಡ ಇಂಥದ್ದೇ.

ರಾತ್ರಿ ಹನ್ನೊಂದಾಗಿ ಹೋಗಿತ್ತು. ಭಾನುವಾರ ಬೇರೆ. ಎಲ್ಲಾ ಪಟಾಕಿಯನ್ನೂ ಮುಗಿಸಿದೆವು. ಐದು ಹೂಕುಂಡಗಳು (ಫ್ಲವರ್ ಪಾಟ್) ಮಿಕ್ಕಿದ್ದವು. ಐದನ್ನೂ ಸಾಲಾಗಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಬಂದೆ. ಸುರುಸುರು ಬತ್ತಿಯು ದೀಪಕ್ಕೆ ಸೋಕಿ ಚಿಟಚಿಟ ಸದ್ದು ಮಾಡುತ್ತ ಬೆಳಗಿತು ನನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ. ಸುಂದರ, "ನಾನು ಹಚ್ತೀನೋ, ಪ್ಲೀಸ್.." ಅಂದ. ನಾನಂದೆ, "ಐದಿದೆ. ನಾನು ಒಂದನ್ನು ಹಚ್ತೀನಷ್ಟೇ, ಮಿಕ್ಕ ನಾಲ್ಕನ್ನೂ ನೀನೇ ಹಚ್ಚು" ಎಂದೆ. ಅವನು ಒಪ್ಪಲಿಲ್ಲ. ಭಾರಿ ವಾದವಿವಾದ ರಾತ್ರಿ ಹನ್ನೊಂದು ಗಂಟೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯಿತು. ಕೊನೆಗೆ ನಾನು ಹಚ್ಚಲು ಹೇಗೋ ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡ. ಚಿಟಚಿಟನೆ ಉರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಸುರುಸುರುಬತ್ತಿಯು ನಂದಿಹೋಯಿತು. ಮತ್ತೊಂದು ಕಡ್ಡಿಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಚಿಟಚಿಟವೆನ್ನಿಸಿದೆ. ಫ್ಲವರ್ ಪಾಟ್ ಬಳಿ ತಂದೆ. ಅದರ ಶಿರಕ್ಕೆ ಸೋಕಿಸಿದೆ.

ನೆನಪಿಲ್ಲ.

ಪ್ರಪಂಚವು ಸಿಡಿದು ಹೋದಂತೆ ಭಾಸ.

ಢಮ್.. ಅಷ್ಟೇ ಕೇಳಿಸಿದ್ದು. ಕನಸಿನಂತಿತ್ತು.

ಎಚ್ಚರವಾಗುವ ವೇಳೆಗೆ ನಾನು ವಿಪರೀತ ಜೋರಾಗಿ ಕೂಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಹೋ.... ಎಂದು. ನೆನಪಿದೆ.

ಮುಂಗೈ ಚರ್ಮ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸುಲಿದು ಗಡಿಯಾರದವರೆಗೂ ಬಂದಿತ್ತು. ಬೆಂದ ಗೆಣಸಿನ ಸಿಪ್ಪೆಯ ಹಾಗೆ ನನ್ನ ಚರ್ಮ ಸುಲಿದಿತ್ತು. ಕಣ್ಣು ಕತ್ತಲಾಗಿತ್ತು. ನನ್ನ ಕೈ ನಡುಗುತ್ತಿತ್ತು. ಕಣ್ಣಿನ ತುಂಬ ನೀರು ತುಂಬಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಹಿಂದಿರುಗಿದೆ. ನಾನು ಕೂಗುತ್ತಿದ್ದುದು ಅರಿವಾಯಿತು. ನನ್ನ ಸುತ್ತಲೂ ಜನರಿದ್ದರು. ಮಹದೇವ್ ಅಂಕಲ್, ಸುವರ್ಣ ಆಂಟಿ, ಸೂರಜ್, ಭಾರತಿ ಆಂಟಿ, ಸತೀಶ್ ಅಂಕಲ್, ನಿಕ್ಕಿ ಎಲ್ಲರೂ ಇದ್ದರು. ಎಡಗೈ ಇಂದ ಬಲಗೈಯನ್ನು ಬಲವಾಗಿ ಅದುಮಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಸುಲಿದು ಹೋದ ಚರ್ಮವನ್ನು ನೋಡಲು ಧೃತಿಕೆಟ್ಟಿತ್ತು. ಸುಂದರನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಆಲ್ಸೇಷಿಯನ್ ನಾಯಿಯನ್ನು ಕಂಡ ಬೆಕ್ಕಿನ ಕಣ್ಣಿನಂತೆ ಭೀತಿಯಿಂದ ಕೂಡಿತ್ತು. ಅಮ್ಮ ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಕೆಳಗಿಳಿದು ಬಂದರು. ಅವರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ವಿಪರೀತ ಆತಂಕ. ಆಗ ನನಗೆ ತಿಳಿಯಿತು, ನನ್ನ ಕೈ ಸುಟ್ಟಿದೆ, ಆ ಫ್ಲವರ್ ಪಾಟ್ ಸ್ಫೋಟಿಸಿದೆ ಅಂತ. ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಏನೂ ತೋಚದಾಗಿತ್ತು.

ಅಂದು ಭಾನುವಾರ, ಕ್ಲಿನಿಕ್ಕುಗಳು ರಾತ್ರಿ ಯಾರೂ ತೆಗೆದಿರೋದಿಲ್ಲ. ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಡಾಕ್ಟರುಗಳು ಸಿಗುವುದು ಕಷ್ಟ. ಹೊಸತಾಗಿ ತೆರೆದಿದ್ದ 'ಶ್ರೀನಗರ ನರ್ಸಿಂಗ್ ಹೋಮ್'ಗೆ ನನ್ನನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದರು. ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಜನ ಹೊರಡುವ ಮುನ್ನ, ನನ್ನ ಸುಟ್ಟ ಕೈ ಮೇಲೆ ಇಂಕು, ಕಾಫಿ ಪುಡಿ ಏನೇನೋ ಹಾಕಲು ಸ್ಕೀಮ್ ಹಾಕಿದ್ದರು. ಹೃತ್ಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪ್ರತಿಭಟಿಸಿದೆ ಅದನ್ನು. ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯರು ಬಂದು ಚಿಕಿತ್ಸೆ ನೀಡಿ ಮೂರು ತಿಂಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಬ್ಯಾಂಡೇಜುಧಾರಿಯನ್ನಾಗಿಸಿ ಅಲಂಕರಿಸಿದರು. ಅಂದಿನಿಂದ ಮೆಡಿಕಲ್ ಸೈನ್ಸ್ ಬಗ್ಗೆ ಆಸಕ್ತಿಯೂ ಹೆಚ್ಚಿತು.

ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಪಟಾಕಿ ಅನ್ನೋದು ಬರೀ ಪ್ರಕೃತಿಯ ವಿನಾಶಕಾರಿಯಲ್ಲ, ನೇರವಾಗಿ ಮನುಷ್ಯನ ದೇಹವನ್ನು ಜ್ವಲಿಸಬಲ್ಲುದೆಂಬುದು ಸ್ವಾನುಭವದಿಂದ ಅರಿವಾಯಿತು. ಪುಣ್ಯಕ್ಕೆ ಮುಖಕ್ಕೆ ಸಿಡಿಯಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ಮಾತನಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರೂ ಎಲ್ಲರೂ. ನನಗೂ ಹಾಗೇ ಅನ್ನಿಸಿತು. ಕೈ ಮೇಲೆ ಬೃಹದ್ಗಾತ್ರದ ಗುರುತು ಉಳಿದಿರುವುದು ಪಾಠ ಕಲಿತದ್ದಕ್ಕೆ ಸರ್ಟಿಫಿಕೇಟು.

ಪಟಾಕಿ ಹೊಡೆಯುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟೆ. ಕಾರಣ - ಒಂದು ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕೆ. ಇನ್ನೊಂದು ಪ್ರಕೃತಿ ಪ್ರೇಮಕ್ಕೆ. ನಾನು ಕೈ ಸುಟ್ಟುಕೊಂಡೆ. ಪ್ರಕೃತಿ ಮಾತೆ ಪ್ರತಿ ಬಾರಿಯೂ ತನ್ನ ಮೈಯನ್ನೇ ಸುಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾಳೆಂದು ನನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಲು ಹೆಚ್ಚು ದಿನಗಳು ಬೇಕಾಗಲಿಲ್ಲ. 'ಪರಿಸರ ಪ್ರೇಮಿ' ಅಂತ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಹೇಳಿಕೊಂಡು ತಿರುಗುತ್ತೀನಲ್ಲಾ, ಏನು ಮಾಡಿದ್ದೀನಿ ಪ್ರಕೃತಿಗೆ ಎಂದು ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಯೋಚನೆ ಬರುತ್ತೆ. ಆಗ ಇದನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಂಡು ಸಮಾಧಾನ ಪಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ನಾನು ಪಟಾಕಿ ಹೊಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ನಾನು ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಬಿಸಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ... ನಾವು ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನು ಮಾಡಬೇಕಿಲ್ಲ. ಕೆಟ್ಟದ್ದನ್ನು ಮಾಡದಿದ್ದರೆ ಅಷ್ಟೇ ಸಾಕು!!

ನನ್ನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೂ ನನ್ನ ಈ ಕಥೆ ಹೇಳುತ್ತಿರುತ್ತೇನೆ. ಮುನ್ನೂರಲ್ಲಿ ಮೂರು ಮಕ್ಕಳು ನನ್ನ ಕಥೆಯಿಂದ ಪಾಠವನ್ನು ಕಲಿತರೆ ಪ್ರಕೃತಿಗೆ ನಾನು ಸಲ್ಲಿಸುವ ಗೌರವ ಬೇಕಾದಷ್ಟಾಯಿತು.

ಸ್ಪೀಕ್ ಟು ನೇಚರ್ - ನೇಚರ್ ನನ್ನ ಜೊತೆ ಮಾತಾಡಿತ್ತು ಹನ್ನೊಂದು ವರ್ಷಗಳ ಕೆಳಗೆ. ಪ್ರಕೃತಿಯ ಅತಿಮುಖ್ಯ ಅಂಗವಾದ ಹವ್ಯವಾಹನನ ಮೂಲಕ, ಅರ್ಥಾತ್ ಬೆಂಕಿಯ ಮೂಲಕ. ನಾನು ಇಂದೂ ನೇಚರ್ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ಚಾರಣಗಳ ಮೂಲಕ, ಪಕ್ಷಿವೀಕ್ಷಣೆಯ ಮೂಲಕ, ಸಾಹಸದ ಮೂಲಕ, ಬರೆಯುವುದರ ಮೂಲಕ, ಸ್ಮಿತೆ ಬೀರುವುದರ ಮೂಲಕ!!

ಈ ಘಟನೆಯನ್ನೋದಿದವರಿಗೂ ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್.

'ಕ್ಷಿತಿಜದೆಡೆಗೆ'ಗೆ ಒಂದು ವರ್ಷ ತುಂಬಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ನನಗೆ ನನ್ನ ಶುಭಾಶಯಗಳು. ಇನ್ನೂ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡು ಅರುಣ!!

-ಅ
21.11.2007
7PM

Thursday, November 15, 2007

ನಗುವು ಸಹಜದ ಧರ್ಮ

ಕೃಪೆ:
--> ಚಿತ್ರ ಕಳುಹಿದ ರಶ್ಮಿಗೆ ಕೋಟಿ ನಮನಗಳು
--> ಗಂಡಭೇರುಂಡರಿಗೆ ವಿಶೇಷ ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್, ಅವರ ಬರಹದ ಟೈಟಲ್ ಒಂದನ್ನು ನಾನು ಕದಿಯಲು ಅನುಮತಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಕ್ಕೆ..

ಸಹಜ = ಸ್ವಾಭಾವಿಕ.. ಇದನ್ನು ನೈಸರ್ಗಿಕ ಅಂತಲೂ ಅನ್ನಬಹುದೇ? ಪ್ರಕೃತಿಯು ಕೋಟ್ಯಾಂತರ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಗುತ್ತೆ. ಬೆಟ್ಟಗಳಲ್ಲಿ, ನದಿಗಳಲ್ಲಿ, ಝರಿಗಳಲ್ಲಿ, ತೊರೆಗಳಲ್ಲಿ, ಹಿಮದಲ್ಲಿ, ಮಳೆಯಲ್ಲಿ, ಎಳೆಬಿಸಿಲುಗಳಲ್ಲಿ, ಹಸಿರಿನಲ್ಲಿ, ಪ್ರಾಣಿಗಳಲ್ಲಿ..

ಇಲ್ಲಿ ನಗುತ್ತಿರುವ ಪರಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಯಾರಿಗೆ ತಾನೆ ಮುಖದ ಮೇಲೊಂದು ಸ್ಮಿತೆ ಮೂಡುವುದಿಲ್ಲ?



-ಅ
15.11.2007
11PM

Saturday, November 10, 2007

ದೀಪಾವಳಿ - ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ..

ಇವತ್ತು ಪೇಪರ್ ತೆಗೆದು ನೋಡಿದರೆ ಬೇಸರದ ವಾರ್ತೆಗಳು. ದೀಪಾವಳಿಯ ಉಡುಗೊರೆಗಳು. ಅದರಲ್ಲೂ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಉಡುಗೊರೆಗಳು. ಎಲ್ಲಾ ಪೇಪರ್‍ಗಳಲ್ಲೂ ಬಂದಿರುತ್ತವೆ. ಆರು ವರ್ಷದ ಹುಡುಗ ಫ್ಲವರ್ ಪಾಟ್ ಸಿಡಿದು ಕಣ್ಣು ಕಳೆದುಕೊಂಡ, ಮೂರು ವರ್ಷದ ಮಗು ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಪಟಾಕಿ ಹಚ್ಚಲು ಹೋಗಿ ಕೈಗೆ ಶೇ. 80 ಸುಟ್ಟುಕೊಂಡಿದೆ, ಹದಿನಾರು ವರ್ಷದ ಹುಡುಗಿಯೊಬ್ಬಳು ಆಟಮ್ ಬಾಂಬ್ ಸಿಡಿದು ಮುಖವೆಲ್ಲಾ ಸುಟ್ಟು ಹೋಗಿದೆ.. ಈ ರೀತಿ ವಾರ್ತೆ ಓದಲು ಯಾರಿಗೆ ಮನಸ್ಸಾಗುತ್ತೆ ಹೇಳಿ? ಆದರೂ ಪತ್ರಿಕೆಯವರು ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಾರೆ. ಪಟಾಕಿ ಹೊಡೆಯುವವರು ಹೊಡೆಯುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾರೆ.

(ಕೃಪೆ: ಹಿಂದು ಪತ್ರಿಕೆ)

ಅಕ್ಕನ ಮಗನಿಗೆ ಇನ್ನಿಲ್ಲದ ಪಾಠ ಹೇಳುವ ಕೆಲಸವನ್ನು ನಾನು, ಅಕ್ಕ ಮಾಡಿದೆವು. ಇಂಟರ್‍ನೆಟ್ ಅಲ್ಲಿ ತೋರಿಸಿದೆವು - ಪಟಾಕಿಯಿಂದ ಏನೇನು ಹಾನಿ ಅಂತ. ಅವನು ತಲೆಯಾಡಿಸಿದನೇ ಹೊರತು ಪಟಾಕಿ ಹೊಡೆಯುವುದನ್ನು ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ನಂತರ ನಾನು, ಅಕ್ಕ ನಿರ್ಣಯ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆಂದರೆ, "ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಅವರಿಗೇ ಅರ್ಥ ಆಗಬೇಕು, ಇದು ಕೆಟ್ಟದ್ದು ಅಂತ. ನಾವು ಹೇಳೋಕೆ ಹೋದರೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಬೈದುಕೊಂಡು ನಿಲ್ಲಿಸಬಹುದಷ್ಟೇ. ಅವರಿಗೆ ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ಆಸೆ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತೆ" ಅಂತ. ಆದರೆ ನನ್ನ ಅಳುಕೆಂದರೆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಅರ್ಥ ಆಗೋ ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕಾಲ ಮೀರಿದರೇನಪ್ಪಾ ಅನ್ನೋದು. ಹಾಗಾಗದಿರಲಿ.

ಪಟಾಕಿಯಿಂದ ಪರಿಸರ ಮಾಲಿನ್ಯ ಆಗುತ್ತೆ ಅನ್ನೋದನ್ನು ನಾವು ಮೂರನೇ ತರಗತಿಯಿಂದಲೂ ಓದಿಕೊಂಡೇ ಬಂದಿದ್ದೇವೆ. ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಬರೆಯೋದಿಲ್ಲ. ಪರಿಸರ ಮಾಲಿನ್ಯ ತಡೆಗಟ್ಟಬೇಕೆಂಬುದು ನಮಗೆ ಆದ್ಯತೆ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ಪಟಾಕಿಯನ್ನು ಖರೀದಿಸುವ ಕಾರ್ಯ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. (ನಮಗೆ = ಜನಕ್ಕೆ). ಆದರೆ, ಬಹುಪಾಲು ಸೋ-ಕಾಲ್ಡ್ ವಿದ್ಯಾವಂತರು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಅರ್ಥ ಆಗುವ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ "ಪಟಾಕಿ ಹೊಡೆದರೆ ಅದರ ಸದ್ದಿನಿಂದ ಪಕ್ಷಿಗಳು, ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಮಾನಸಿಕ ಒತ್ತಡಕ್ಕೊಳಗಾಗುತ್ತವೆ, ಹೊಗೆಯಿಂದ ಸಕಲ ಜೀವಿಗಳೂ ರೋಗ ರುಜಿನಗಳಿಗೆ ಗುರಿಯಾಗುತ್ತವೆ" ಅಂತ ಹೇಳುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಒಂದನ್ನು ಹೇಳಿರೋದನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದೀನಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ. "ನೀವು ಪಟಾಕಿ ಸುಡುತ್ತಿಲ್ಲ, ದುಡ್ಡನ್ನು ಸುಡುತ್ತಿದ್ದೀರ" ಅಂತ. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ "ನಮ್ಮಪ್ಪ ಜುಗ್‍-ನನ್-ಮಗ" ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಬರುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ. ಮಕ್ಕಳನ್ನು ದಾರಿಗೆ ತರಲು ಶಾಲೆ, ಮೇಷ್ಟ್ರು ದುಡಿಯುವಂತೆ ಪೋಷಕರೂ ಆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕು. ಅನೇಕ ಪೋಷಕರಿಗೆ ಈ ವಿಷಯಗಳೇ ಗೊತ್ತಿರೋದಿಲ್ಲ. ಮಕ್ಕಳು ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಪಟಾಕಿಯಿಂದ ಪರಿಸರ ಮಾಲಿನ್ಯ ಅಂತ ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಓದಿ ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಗುಂಡು ಗುಂಡಾದ ಅಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ ಬರೆದು ಒಳ್ಳೆಯ ಅಂಕವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ, ಆದರೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಗಟ್ಟಲೆ ಪಟಾಕಿ ಸಿಡಿಸಿರುತ್ತಾರೆ. ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮಂದಿರು ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ತಲೆ ಹಾಕುವುದೇ ಇಲ್ಲವಲ್ಲಾ..

(ಕೃಪೆ: ಹಿಂದು ಪತ್ರಿಕೆ)

ನಾನು ಕೂಡ ಪಟಾಕಿ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದೆ. ಕೈ ಭಯಂಕರವಾಗಿ ಸುಟ್ಟುಕೊಂಡೂ ಇದ್ದೇನೆ - ಫ್ಲವರ್ ಪಾಟ್ ಸಿಡಿದು. ಕೈಯಲ್ಲಿನ ಕಪ್ಪು ಗುರುತು ಮುಂಗೈಯಲ್ಲಿ ರಾರಾಜಿಸುತ್ತಿದೆ. ಪುಣ್ಯಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಮುಖಕ್ಕೆ ಸಿಡಿಯಲಿಲ್ಲ ಅದು. ನನ್ನ ಮುಖ ಕಂಡರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಕರುಣೆಯಿತ್ತೇನೋ. ಮೂರು ತಿಂಗಳು ಸತತವಾಗಿ ಒದ್ದಾಡಿದ್ದೇನೆ ಕೈಯ್ಯೂದಿಸಿಕೊಂಡು. ಆದರೆ, ಆ ಸುಟ್ಟುಕೊಂಡ ಭೀತಿಯಿಂದ ಪಟಾಕಿ ಹೊಡೆಯೋದನ್ನು ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಸುಡೋದಲ್ಲದೆ ಇನ್ನು ಏನೇನು ಹಾನಿ ಮಾಡುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಈ ಪಟಾಕಿ ಅನ್ನೋ ವೈರಿಗೆ ಇದೆ ಅನ್ನೋದನ್ನು ಸ್ಟಡಿ ಮಾಡಲು ಆರಂಭಿಸಿದೆ. ಸುಡುವುದು ಬೆಂಕಿಗೆ ಸಹಜ, ರೋಗ ತರಿಸುವುದು ರಂಜಕ ಗಂಧಕಗಳಿಂದ ಉತ್ಪಾದನೆಯಾಗುವ ವಿಷಕ್ಕೆ ಸಹಜ, ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಪಕ್ಷಿಗಳನ್ನು ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಕುಗ್ಗಿಸಿ ಕೊಲ್ಲುವುದು ಯಾವುದೇ ಕರ್ಕಶ ಸದ್ದಿಗೆ ಸಹಜ, ಉಸಿರಾಡುವ ಗಾಳಿಯನ್ನೇ ಕಲುಶಿತಗೊಳಿಸಿ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವುದು ಹೊಗೆಗೆ ಸಹಜ. ಇದ್ಯಾವುದೂ ಅರ್ಥ ಆಗದೇ ಇರುವುದು ನಮ್ಮ ವಿದ್ಯಾವಂತ ಸಮೂಹಕ್ಕೆ ಸಹಜ ಅನ್ನುವುದು ಮಾತ್ರ ದುರಂತ. ಇವಿಷ್ಟೂ ಹೇಗೋ ಅರ್ಥ ಆಗೋಯ್ತು. ಪಟಾಕಿಯನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದೆ.

ಮಕ್ಕಳಿಗೆ "ಬೆಳಕಿನ", "ದೀಪದ" ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆಯನ್ನು ವಿವರಿಸೋಣ. "ಕತ್ತಲಿನಿಂದ ಬೆಳಕಿನೆಡೆಗೆ ನಡೆಸು ಹೇ ದೇವಾ" ಅಂತ ದಿನನಿತ್ಯ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುವ ಜನರನ್ನು "ಬೆಳಕಿನಿಂದ ಕತ್ತಲೆಡೆಗೆ" ಕರೆದೊಯ್ವ ಸಿಡಿಮದ್ದುಗಳನ್ನು ದೂರ ಇಡುವುದು ಸಾತ್ವಿಕವಾಗಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಲಿ. ತಮ್ಮದೇ ವಯಸ್ಸಿನ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಆ ಮಕ್ಕಳ ಭವಿಷ್ಯಕ್ಕೆ ಮಸಿಬಳೆಯುವ ಪಟಾಕಿ ತಯಾರಕರಿಗೆ ಧಿಕ್ಕಾರ ಹೇಳಲು ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹೇಳಿಕೊಡೋಣ. ಬೀದಿಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ವಾಹನಗಳನ್ನೂ, ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನೂ, ಪಾದಚಾರಿಗಳನ್ನೂ ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ ಸಿಡಿಸುವ ಪುಂಡರನ್ನು ಖಂಡಿಸಲು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ತಿಳಿಹೇಳೋಣ. ದೀಪಾವಳಿಯು ಬೆಳಕಿನ ಹಬ್ಬವಷ್ಟೇ, ಕರ್ಕಶ ಶಬ್ದದ ಹಬ್ಬವಲ್ಲ ಅನ್ನುವುದನ್ನು ಅರಿಕೆ ಮಾಡಿಕೊಡೋಣ. ಮೌನದಲ್ಲಿ ಬೆಳಕನ್ನು ಜಗತ್ತಿಗೇ ಚೆಲ್ಲೋಣ. ಪ್ರಕೃತಿಮಾತೆಗೆ ಸಲ್ಲಿಸುವ ಪೂಜೆ ದೀಪಾವಳಿಯಲ್ಲಾಗಲಿ.

-ಅ
10.11.2007
11.15AM

Thursday, November 01, 2007

ಮಳೆಗಾಲ?

ಮಳೆಗಾಲ ಮುಗಿಯೋ ಹಾಗೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಲೇ ಇಲ್ಲ. ಡಿಸೆಂಬರ್ ‍ವರೆಗೂ ಬರುತ್ತೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ ಮಳೆ.

ಚಳಿ ಕೂಡ ಈ ವರ್ಷ ವಿಪರೀತ ಇರುತ್ತಂತೆ, ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದರು. ಎರಡು ಡಿಗ್ರೀ ಸೆಲ್ಷಿಯಸ್‍ಗೆ ಹೋದರೂ ಅಚ್ಚರಿಯಿಲ್ಲ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಅಂತ ಮೀಟಿಯರಾಲಜಿ ಇಲಾಖೆಯವರು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ.

ಪೇಪರ್‍ನವರು ಹೇಳಿದ ವಿರುದ್ಧವೇ ಆಗೋದು ಸಾಮಾನ್ಯ. ಮೊನ್ನೆ "Rainfall: Nill" ಅಂತ ಪೇಪರ್ ಅಲ್ಲಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ರು. ಬೆಂಗಳೂರು ಕೊಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಹೋಗೋ ಅಷ್ಟು ಮಳೆ. "Heavy rains are expected in next 48 hours" ಅಂತ ಕೊಟ್ಟಿದ್ರು, ಆಗ ಬಿಸಿಲೋ ಬಿಸಿಲು.

ಮಳೆ ಸುರಿದು ಕಾಡೆಲ್ಲಾ ಹಸಿರಾಗಿದೆ. ರಸ್ತೆಯೆಲ್ಲಾ ಹೆಸರಿಗಿಲ್ಲದಂತಾಗಿದೆ. ಪೊದೆಗಳು ಮರಗಳಾಗಿಬಿಟ್ಟಿವೆ. ಬೆಳೆಗಳು ನಾಶವಾಗುತ್ತಿವೆ. ನಗರಗಳು ಕೊಚ್ಚೆಯ ಪ್ರವಾಹದಲ್ಲಿ ಈಜುತ್ತಿವೆ. ಅಂತರ್ಜಲವು "ಇನ್ನೂ ಬೇಕು, ಎಲ್ಲಾ ಖಾಲಿ ಆಗೋಗಿದೆ, ಇನ್ನೂ ಬರಲಿ ಇನ್ನೂ ಬರಲಿ.." ಎಂದು ಹಸಿವೆಯಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದೆ. ಕೆರೆಗಳು, ಕೆರೆಗಳಿದ್ದ ಸ್ಥಳಗಳು "ನಮಗೂ ಜೀವ ಸಿಗುತ್ತಿದೆ" ಎಂದು ಮುಗುಳ್ನಗೆ ಬೀರುತ್ತಿವೆ. ಸಂಜೆ ಆರುಗಂಟೆಗೇ ಎಂಟುಗಂಟೆಯಾಗಿರೋ ಭಾವನೆ.

ಮತ್ತೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಮುಂದಿನ ಬೇಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯನೇ ಭೂಮಿಗೆ ಇಳಿದು ಬಂದು ಬಿಡುವ ಸಂಭವವಿದೆಯೆಂದು ಇಲಾಖೆಯವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಆಗಲೇ ಬೇಕು, ಎಲ್ಲಾ extremesನೂ ನೋಡಲೇ ಬೇಕಲ್ಲವೇ? ಸರ್ವನಾಶದ ಜಾಡು ಹಿಡಿದಿರುವ ಊರು ಇದಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಪ್ರಕೃತಿಯ "ಹಿಟ್ ಲಿಸ್ಟ್" ಅಲ್ಲಿ ಮುಂದಿನದು ಬೆಂಗಳೂರೇ! ದೆಹಲಿ ಮುಂಬಯಿಗಳ ಜೊತೆ ಸ್ಪರ್ಧೆ!! ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಕಾರಣಕರ್ತರು ನಾವೇ ಅಲ್ಲವೇ?

-ಅ
01.11.2007
11AM

Wednesday, October 10, 2007

ಮಾಡಿದ್ದುಣ್ಣೋ ಮಾರಾಯ..

ಈ ಮೈಲ್ ಅಲ್ಲಿ ಕಳಿಸಿದ ಪ್ರಸನ್ನ ಸಾಲಿಮಠ ಅವರಿಗೆ ಒಂದು ಕೃತಜ್ಞತೆಯನ್ನರ್ಪಿಸುತ್ತೇನೆ.


ನಮ್ಮ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುತ್ತೆ ಈ ವಿಡಿಯೋ..

video

- ಅ

10.10.2007

10.30AM

Friday, October 05, 2007

ವನ್ಯಜೀವಿ ಸಪ್ತಾಹ..

ಈ ವಾರವನ್ನು ನಮ್ಮ ಭಾರತ ದೇಶದಲ್ಲಿ ವನ್ಯಜೀವಿ ವಾರ ಎಂದೇ ಆಚರಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಸರ್ಕಾರ ವನ್ಯಜೀವಿಗೆ ಅಂತ ಕೊನೇ ಪಕ್ಷ ಹೆಸರಿಗಾದರೂ ಆಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರಲ್ಲಾ ಅಂತ ಖುಷಿ ಪಡುವ ವಿಷಯ ಒಂದಾದರೆ, ಸಕಲ ವನ್ಯಜೀವಿಗಳೂ ನಾಮಾವಶೇಷವಾಗಲು ಸಾಮಾನ್ಯ ಪ್ರಜೆಗಳ ಜೊತೆ ಸರ್ಕಾರವೇ ಮುಖ್ಯ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸಿರುವುದು ಅತ್ಯಂತ ವಿಪರ್ಯಾಸದ ಸಂಗತಿ.

ದುರ್ದೀರ್ಘ ಪರಿಸರನಾಶ, ಅರಣ್ಯ ನಾಶ, ವನ್ಯಮೃಗಗಳ ನಾಶ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಸಕಲರಿಗೂ ಒಂದು ಧಿಕ್ಕಾರದ ಘೋಷಣೆಯನ್ನು ಹಾಕುತ್ತಾ, ಹಿಂದು ಪತ್ರಿಕೆಯ ಚೆಂದದ ಒಂದು ಅಂಕಣವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಅವರ ಕೃತಾರ್ಥದಂದಿಗೆ ಬಿತ್ತರಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ಪ್ರಕೃತಿಪ್ರೇಮಿಗಳಿಗೆಲ್ಲರಿಗೂ ವನ್ಯಜೀವಿ ಸಪ್ತಾಹದ ಶುಭಾಶಯಗಳು. ಬದುಕು ಹಸಿರಾಗಿರಲಿ!!

-ಅ
05.10.2007
6.40PM


Wildlife Week and conservation

ANALYSE THIS: the whales are killed in the deep ocean, the tusks are being removed from elephants and the skins and bones of tiger are exchanged in the border area, rare migratory birds are captured and sold in the black markets around the world. Yet, every year around this time (October 2 to 8) Wildlife Week is celebrated by governments, environmentalists, activists to accelerate the awareness of wildlife conservation among people. India, being a mega-storehouse of various species, is also able to manage several conferences, awareness programmes, public meetings among the nature lovers. But it lasts a week. Then the concern over wildlife is relegated to the backburner, or the mandate to conserve the wild species is given to the NGOs or self-claimed conservationists.

India, having two "hot spots" — the eastern Himalayas and the Western Ghats — is one of the 12 mega-diversity countries. With only 2.4 per cent of the global land area, it possesses more than 45,000 plant species representing about 11 per cent of the world's biota. The flowering plants comprise about 17,500 species that represent more than 6 per cent of world's known flowering plants. There are a number of botanical curiosities in the Himalayas only. India's immense faunal diversity that is estimated to be over 81,000 represents about 6.5 per cent of world's fauna. As many as 29 endangered species like slow loris, brown bear, Himalayan lynx, clouded leopard, musk deer, ibex are found in India.

Tiger gets the lion's share

Tiger continues to be the cynosure of the government's conservationist efforts. Is it because tiger is our national animal? If so, what about peacock, the national bird? The rampant killing of this beautiful bird continues unabated for its feather in India.

However, tiger attracts much attention from the government as well as some so-called field biologists during the Wildlife Week. Is tiger the only species indispensable for the fragile ecosystems? Or, is it the only species on the verge of extinction? The answer is fairly endorsed by the scientific community as well as conservationists. That is, besides tigers there are many species that are on the verge of extinction or endangered and also as important as tigers for the balance of ecosystems. But other animals such as elephants, musk deer, Tibetan antelope, rhinoceros, red panda, Ganges river dolphin, etc., are not getting similar care.

Among various critically endangered species, the plight of Ganges river dolphin is an indicative of the government's callous attitude to the wildlife. The river dolphins, one of the four fresh water dolphins in the world, found in the Indian Subcontinent are on the verge of extinction. A recent survey conducted by the WWF-India has estimated the dolphin population to be between 1,800 and 2,000 in seven range States in India. This dwindling population is due to unmindful anthropogenic pressures like pollution, indiscriminate sand mining, unrestricted fishing and truncation of habitats due to construction of dams and barrages.

Once protected by the Mauryan Emperor Ashoka, the river dolphins, though legally protected under the Indian Wildlife (Protection) Act 1972, are neglected by the Ministry of Environment and Forests (MoEF). If the number of species matters, as tiger gets 27 protected reserve areas, the river dolphin must get the same number of protected areas. The irony is that only a 50 km stretch of the Ganga in Bihar has been declared Dolphin Sanctuary so far. The government doesn't have any substantial data on the animal. It has never carried out any scientific study or conducted a head count of this endangered animal.

Tiger gets the lion's share from the budget of MoEF. Since 1973 (Project Tiger), millions of rupees have been spent on tiger and still the animal is in danger. Indian policy makers are still in the circle of outdated conservation theory (propounded by the West) that tiger conservation (animal in the highest level of ecosystem) would lead to balance the biodiversity.
The seriousness of celebrating Wildlife Week is not only to educate young people like school children but also to correct the flaws in the conservation effort by the government. The key to global wildlife conservation in the 21st century must be to craft solutions that meet the specific requirements of each species and its specific circumstances.


AVILASH ROUL

Thursday, September 27, 2007

ನಮ್ಮೂರು ಚೆಂದವೋ ನಿಮ್ಮೂರು ಚೆಂದವೋ...

"ನಿಮ್ಮದು ಯಾವ ಊರು?"

"ಮುಂಬೈ. ನಿಮ್ಮದು?"

"ಮೈಸೂರು"

"ಸಧ್ಯ, ಈ ದೇಶದವರೇ ಆಗಿದ್ದೀರಲ್ಲಾ, ಆ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದವರು ನೋಡಿ, ಎಲ್ಲಾ ಭಯೋತ್ಪಾದಕರು"

"ಅಮೇರಿಕಾದವರು ಏನೂ ಕಮ್ಮಿ ಇಲ್ಲ ಬಿಡಿ"

"ಇದ್ದಿದ್ದರಲ್ಲಿ ಆಫ್ರಿಕಾದವರೇ ವಾಸಿ, ಯಾರ ತಂಟೆಗೂ ಹೋಗಲ್ಲ, ಅವರಿಗೆ ರಷ್ಯಾದವರ ಥರ ದ್ವೇಶ ಬೇಕಿಲ್ಲ."

"ಚೈನಾದವರಿಗೆ ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಮೇಲೆ ಏನೋ ಸಿಟ್ಟು, ಒಳಗೊಳಗೇ ಕುತಂತ್ರ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದಾರೆ.."

ಅಬ್ಬಬ್ಬಬ್ಬಬ್ಬಾ... ಎಷ್ಟೊಂದು ದ್ವೇಷ.. ಅಲ್ಲಲ್ಲ, ಎಷ್ಟೊಂದು ದೇಶ!! ಇವರ ತಲೆ ಕಂಡರೆ ಅವರಿಗಾಗಲ್ಲ, ಅವರ ತಲೆ ಕಂಡರೆ ಇವರಿಗಾಗಲ್ಲ.

ಇಲ್ಲೊಬ್ಬರನ್ನು ಪರಿಚಯ ಮಾಡ್ಕೊಡ್ತೀನಿ, ಇವರಿಗೆ ನಮ್ಮ ಹಾಗೆ ಆ ದೇಶ ಈ ದೇಶ ಅಂತ ಇಲ್ಲ. ಇವರನ್ನು ಆರ್.ಟಿ. ಅಂತ ಸಧ್ಯಕ್ಕೆ ಕರೆಯಬಹುದು. ಪೂರ್ಣ ಹೆಸರನ್ನು ಆಮೇಲೆ ಹೇಳ್ತೀನಿ.

ಇವರು ಮಳೆಗಾಲ ಬರ್ತಿದ್ ಹಾಗೇನೇ, ಮೈಸೂರಿಗೆ ಬಂದ್‍ಬಿಡ್ತಾರೆ. ಎಲ್ಲಿಂದ ಗೊತ್ತಾ? ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಪೇಶಾವಾರದಿಂದ. ಇವರು ನಮ್ಮವರೇ ಅಲ್ಲವೇ ಅಂತ ಯಾರೋ ಕನ್ನಡಿಗರು ಚೆಕ್‍ಪೋಸ್ಟ್ ಅಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಿಕೊಂಡರು, ಪಕ್ಕದವರು, ಉಹ್ಞುಂ, ಇವರು ಪೇಷಾವಾರದಿಂದ ಬಂದವರು, ಪ್ರತಿ ಮಳೆಗಾಲಕ್ಕೆ ಮೈಸೂರಿಗೆ ಬರ್ತಾರೆ ಅಂತ ಹೇಳಿದರು. ಆರ್.ಟಿ. ಮಾತ್ರ ಜೊಳ್ಳನೆ ನಕ್ಕು ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿ ಮಾಡಿಟ್ಟಿರುವ ಮನೆಯನ್ನು ಹೊಕ್ಕ. ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಸಂಸಾರವನ್ನೇ ಹೂಡಿದ್ದ ಆರ್.ಟಿ. ಮಳೆಗಾಲ ಮುಗೀತಿದ್ದ ಹಾಗೆ, ಗಂಟು ಮೂಟೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ವಾಪಸ್ ಪೇಷಾವಾರಕ್ಕೆ ಹೊರಟುಬಿಡುವುದು ಇವನ ರೂಢಿ. ಇನ್ನೊಂದು ವಿಷಯ ಗೊತ್ತಾ, ಈತನ ಬಳಿ ಪಾಸ್‍ಪೋರ್ಟ್ ಆಗಲೀ, ವೀಸಾ ಆಗಲೀ ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ. ಈತ ಪಾಕಿಸ್ತಾನಕ್ಕೂ ಪ್ರಜೆ, ಭಾರತಕ್ಕೂ ಪ್ರಜೆ. ಬಿಟ್ಟರೆ ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾ ಪ್ರಜೆ ಬೇಕಾದರೂ ಆಗುವ ತಾಕತ್ತು ಇದೆ, ಯಾವ ಸರ್ಕಾರವೂ ಈತನ ವಿರುದ್ಧ ಮೊಕದ್ದಮೆ ಹೂಡಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಈತ ವಿಶ್ವ ಮಾನವ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಅರೆದು ಕುಡಿದಿದ್ದಾನೆ. ಈತನ ಪೂರ್ಣ ಹೆಸರು ರಿವರ್ ಟರ್ನ್ ಅಂತ!!
ಗಡಿಗಳನ್ನು ಗೆರೆಗಳನ್ನು ಹಾಕಿಕೊಂಡವರು ನಾವೇ. ಮನುಷ್ಯರೆಂಬ ಜೀವಿಗಳು. ಆ ಗೆರೆಗಳಿಗೆ ಕಿತ್ತಾಡುವುದೂ ನಾವೇ. ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯ, ನಮ್ಮ ದೇಶ, ನಮ್ಮ ನೆಲ, ನಮ್ಮ ಜಲ, ನಮ್ಮ ಸಂಪನ್ಮೂಲ, ನಮ್ಮ ಚಿನ್ನ, ನಮ್ಮ ಕಬ್ಬಿಣ, ನಮ್ಮ ಗಂಧ, ನಮ್ಮ ನದಿ!!! ಇವು ನಮ್ಮದೇ? ಮನುಷ್ಯನ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಹೌದು. ಗಂಗೆಯು ಭಾರತದ್ದು, ಎವೆರೆಸ್ಟು ಚೈನಾದು, ಸಹಾರ ಆಫ್ರಿಕಾದ್ದು, ಕಾಂಗರೂ ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾದ್ದು. ಆದರೆ ಸೃಷ್ಟಿಯ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ?


ನಮ್ಮ ಆರ್.ಟಿ.ಗೆ ಯಾವ ದೇಶವೂ ಮುಖ್ಯವಲ್ಲ. ಬದುಕು ಮುಖ್ಯ.

ಕೇರಳದ ಆನೆಗಳು ವೈನಾಡಿನಿಂದ ಕರ್ನಾಟಕಕ್ಕೆ ಸಲೀಸಾಗಿ ಬರುತ್ತವೆ. ಯಾವ ಚೆಕ್‍ಪೋಸ್ಟೂ ಇಲ್ಲ, ಯಾವ ಗಡಿ ವಿವಾದವೂ ಇಲ್ಲ. ಇಡೀ ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟವೇ ತಮ್ಮ ಮನೆ!

ಕರ್ನಾಟಕದ ಹುಲಿಯು ಯಾರ ಅಪ್ಪಣೆಯ ಅವಶ್ಯಕತೆಯೂ ಇಲ್ಲದೆ ಕೇರಳಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತೆ.

ಕೊಡಗಿನ ಕಾವೇರಿಯು ಎಷ್ಟೇ ಕಿತ್ತಾಡಿದರೂ, ಕಿರುಚಾಡಿದರೂ ತಮಿಳು ನಾಡಿನಲ್ಲೂ ಹರಿಯುತ್ತೆ. ಹರಿಯುವ ನದಿಗೆ ದೊಣ್ಣೆ ನಾಯಕನ ಅಪ್ಪಣೆ ಬೇಕಿಲ್ಲ.

ಪರಾಗಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ನೀಲಕುರಿಂಜಿಯು ಮುನ್ನಾರ್ ಇಂದ ಚಿಕ್ಕಮಗಳೂರಿನವರೆಗೂ ಬಂದು ಇಡೀ ಪರ್ವತ ಶ್ರೇಣಿಯನ್ನೇ ವರ್ಣರಂಜಿತವಾಗಿಸುತ್ತದೆ.

ಗಿಡಗಳಿಂದ, ಪ್ರಾಣಿ ಪಕ್ಷಿಗಳಿಂದ, ನದಿ ಕಡಲುಗಳಿಂದ ಕಲಿಯ ಬೇಕಾದ್ದು ಸಾವಿರ ಇದೆ. ಅವು ಯಾರ ಸ್ವತ್ತೂ ಅಲ್ಲ. ಗಡಿಗಾರಿಕೆಯು ಆಡಳಿತ ವರ್ಗ ಇರೋ ವರೆಗೂ ಅಷ್ಟೇ. ಬೃಹತ್ ಭೂಕಂಪ ಆದರೆ ಗಡಿಗೆರೆಯ ಜೊತೆ ಎರಡು ಕಿತ್ತಾಟದ ಭೂಮಿಯೂ ನೆಲಸಮ. ನಿಜವಾದ ಆಡಳಿತಗಾರನ ಹೆಸರು ನಿಸರ್ಗ. ಕೃತಕ ಗೆರೆಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ನಗುತ್ತಿರುವ ಬಾಸ್!


ಆದರೂ ಮನುಷ್ಯನಿಗೂ ಬೇರೆ ಜೀವಿಗಳಿಗೂ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಇರಲೇ ಬೇಕಲ್ಲವೇ? ಅದಕ್ಕೆ ಮನುಷ್ಯನು ಬೇರೆಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳಿಗಿಂತ ನಿಕೃಷ್ಟನೆಂದು ಸಾಬೀತು ಪಡಿಸಲು ನಿಸರ್ಗದ ಸ್ವತ್ತನ್ನು ತನ್ನದೆಂದೇ ಭಾವಿಸಿ, ಉಳಿದೆಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಪ್ರಾಣಕ್ಕೇ ಸಂಚಕಾರ ತಂದು, ತನ್ನದೇ ಸ್ಪೀಷೀಸ್ (ಮನುಷ್ಯ - ಮನುಷ್ಯ) ಜೊತೆಗೇ ಕಿತ್ತಾಟ ಮಾಡುವ ಹೀನ ಕೃತ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಬೇರೆ ಕೆಲಸದ ಉದಾಹರಣೆ ಬೇಕೆ?
-ಅ
27.09.2007
1.40AM


Sunday, September 23, 2007

ಬತ್ತಿಹೋದ 'ಗಂಗೆ'ಗಳು

ಮೊನ್ನೆಯ ಮಳೆಯಿಂದ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಅನೇಕ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ನೀರು ಹೊಕ್ಕು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸುಸ್ತು ಹೊಡೆಸಿದ್ದು ಬಹಳ ಸತ್ಯ. "ಇಲಿ ಹೋದರೆ ಹುಲಿ ಹೋಯಿತು" ಎನ್ನುವ TV 9 ಅವರು ಹುಲಿಯೇ ಹೋದರೆ ಡೈನಾಸರ್ ಹೋಯಿತೆನ್ನದೇ ಇರುವರೇ? ಈ ಮಳೆಯ ಸುದ್ದಿಯು ಬಹಳ ವಿಸ್ತಾರವಾಗಿ ಪ್ರಸಾರವಾಗಿತ್ತು.

ನೀರು ಹೊಕ್ಕ ಮನೆಗಳು ಇರುವ ಜಾಗಗಳ, ಮತ್ತೆ ಮಳೆ ನೀರು ನಿಂತು, ಅಥವಾ ಉಕ್ಕಿ ಹರಿದು ಜನ ತೊಂದರೆಗೀಡಾದ ಜಾಗಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಪರ್ಯಟನೆ ಮಾಡಿದೆ ಈ ವಾರ. ಅವುಗಳ ಪಟ್ಟಿ ಈ ರೀತಿಯಿದೆ.

--> ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್ ಬಸ್ ಸ್ಟಾಂಡ್ - ಧರ್ಮಾಂಬುಧಿ ಕೆರೆ ಇದ್ದ ಜಾಗ

--> ವಯ್ಯಾಲಿಕಾವಲ್ - ಸ್ಯಾಂಕಿ ಕೆರೆಯು ಮೆರೆದಿದ್ದ ಜಾಗ

--> ಹೊಸಕೆರೆ ಹಳ್ಳಿ - ದೊಡ್ಡ ಕೆರೆಯು ಈಗ ಬಡಾವಣೆ ಆಗಿದೆ

--> ಮಡಿವಾಳ - ಮಡಿವಾಳ ಕೆರೆ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿದೆಯೋ ಏನೋ

--> ಬಿ.ಟಿ.ಎಮ್. ಲೇ ಔಟ್ - ಕೆರೆ ಮುಚ್ಚಿ ಲೇಔಟ್ ಮಾಡು

--> ಚೆನ್ನಮ್ಮನಕೆರೆ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟು - ಹೆಸರೇ ಹೇಳೋದಿಲ್ವೇ ಇಲ್ಲಿ ಕೆರೆ ಇತ್ತು ಅಂತ!

--> ರಾಜರಾಜೇಶ್ವರಿ ನಗರ - ಇದು 'ನಗರ'ವಾಗಿದ್ದು ಇತ್ತೀಚೆಗಷ್ಟೇ. ಇಲ್ಲಿ ವೃಷಭಾವತಿ ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳೀಗ ದೊಡ್ಡ ಮೋರಿಯಾಗಿದ್ದಾಳೆ.

--> ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ ಸಿಟಿ - ಇಲ್ಲಿದ್ದ ಕೆರೆಗಳೆಲ್ಲಾ ಕಾನ್‍ಕ್ರೀಟು ಕಾಡಾಗಿದೆ.

--> ಕಾಳಿದಾಸ ಲೇಔಟ್ - ಕಣಿವೆಯಂಥಾ ಜಾಗ

--> ಪ್ರಮೋದ್ ನಗರ - ಹೊಲಗದ್ದೆಗಳಿದ್ದ ಸ್ಥಳ

--> ಹೆಬ್ಬಾಳ - ಹೆಬ್ಬಾಳದ ಕೆರೆಯು ಈಗ ಟ್ಯಾಂಕ್ ಆಗೋಗಿದೆ

--> ವೆಂಕಟಾದ್ರಿ ಲೇಔಟ್ - ಭನ್ನೇರುಘಟ್ಟದ ಕಾಡು ಇದ್ದ ಜಾಗ

--> ಹೆಚ್. ಎಸ್. ಆರ್. ಲೇಔಟ್ - ಮಡಿವಾಳ ಕೆರೆ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಆವರಿಸಿತ್ತು

--> ಹೊಸೂರು ರಸ್ತೆಯ ಲೇಔಟುಗಳು - ಬೊಮ್ಮನ ಹಳ್ಳಿಯ ಕೆರೆ, ಬೆಳ್ಳಂದೂರಿನ ಕೆರೆ, ಹೀಗೆ ಹಲವಾರು ಕೆರೆಗಳು ಲೇಔಟ್ ಆಗಿರುವ ಸ್ಥಳಗಳು

ಬೆಂಗಳೂರು ಹಸಿರು ನಗರ, ಕೆರೆಗಳ ನಗರ, ಸ್ಮಾರಕಗಳ ನಗರ, ಹವಾನಿಯಂತ್ರಿತ ನಗರ - ಆಗಿತ್ತು. ಇದನ್ನು ಈಗ ಎಷ್ಟು ಹದಗೆಡಿಸಿದೀವಿ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಮೊನ್ನೆಯ ಮಳೆಯ ನಂತರ ಆದ ಅವಾಂತರವೇ ಸಾಕ್ಷಿ.

ಇದು ದಾಖಲೆ ಮಳೆ ಹಾಗೆ ಹೀಗೆ ಅಂತೆಲ್ಲಾ ನಾವು ನ್ಯೂಸ್ ಚಾನೆಲ್‍ಗಳಲ್ಲಿ ನೋಡಿದೆವಲ್ಲಾ, ಇವೆಲ್ಲಾ ವೈಭವೀಕರಣ ಅಷ್ಟೇ. ತಮ್ಮ ಚಾನೆಲ್‍ನಲ್ಲಿ ಬೆಂಗಳೂರು ನಶಿಸುತ್ತಿರುವ ಚಿತ್ರಣ ತೋರಿಸಿದರೆ ಸರ್ಕಾರವನ್ನು ಟೀಕಿಸಬಹುದು, ಮಸಿ ಬಳೆಯಬಹುದು ಅಂತ. ಸರ್ಕಾರದವರು ಅಷ್ಟೂ ಸುಲಭವಾಗಿ ಟೀಕೆಗೆ ಒಳಪಡುತ್ತಾರೆಯೇ? ಅವರ ಮುಖಕ್ಕೆ ಮಸಿ ಅಲ್ಲ, ಸಂಡಾಸು ಬಳಿದರೂ ಅವಮಾನ ಆಗದವರು ಮಾತ್ರ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳಾಗುವುದು ಅಂತ ಯಾರೋ ಸಿಟ್ಟು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಯಾವುದೋ ಚಾನೆಲ್ಲಿನ ಸಂದರ್ಶನವೊಂದರಲ್ಲಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು.

ಕೆಲವರು ಮಳೆಯನ್ನೇ ಶಪಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಹೀಗೆ ಮಳೆ ಬಂದ್ಬಿಟ್ರೆ ಏನು ಮಾಡೋದು ಅಂತ. ಮಳೆಯ ನಿರ್ಮಾಪಕನಿಗೆ ಕೆರೆಗಳು ಲೇಔಟ್‍ಗಳು ಆಗಿರುವುದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಹೇಳದೇ ಕೇಳದೇ, ತನ್ನ ಜಾಗವನ್ನು encroach ಮಾಡಿಕೊಂಡು ವಾಸಿಸತೊಡಗಿದರೆ ನಿರ್ಮಾಪಕನಿಗೆ ಏನು ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತೆ? ತನ್ನ ದಾಖಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಕೆರೆಯಿದೆ, ಮಳೆ ಹುಯ್ದು ಕೆರೆ ತುಂಬಿಸಬೇಕು ಎಂಬುದು ಮಾತ್ರ ಇರುತ್ತೆ. ಅಲ್ಲಿ ಲೇಔಟ್ ಇರುವುದು ತನ್ನ ದಾಖಲೆಗಳಲ್ಲಿ update ಆಗಿರೋದಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಭೌಗೋಳಿಕ ಸ್ಥಳ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗುವಾಗಲೇ ಇಲ್ಲಿ ಬೆಟ್ಟ, ಇಲ್ಲಿ ಕೆರೆ, ಇಲ್ಲಿ ನದಿ, ಇಲ್ಲಿ ಕಡಲು, ಇಲ್ಲಿ ಬರಡು - ಹೀಗೆ ನಿರ್ಧಾರ ಆದ ನಂತರವೇ ಪ್ರಕೃತಿಯು ನಿರ್ಮಾಣ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿರುವುದು. ನಾವು ಅಕ್ರಮವಾಗಿ ಕೆರೆಗಳನ್ನು ಬತ್ತಿಸಿದ್ದೇವೆ. ಮರಗಳನ್ನು ನೆಲಕ್ಕುರುಳಿಸಿದ್ದೇವೆ. ಪ್ರಾಣಿ ಪಕ್ಷಿಗಳೊಡನೆಯ ಸಹಬಾಳ್ವೆಯನ್ನು ಮರೆತಿದ್ದೇವೆ. ಒಂದು ಜಿರಲೆ ಬಂದರೂ ವಿಷ ಹಾಕಿ ಕೊಲ್ಲುತ್ತೇವೆ. "ನಮ್ಮ" ಸೈಟಿನಲ್ಲಿ ಮರವಿದೆಯಾ, ಕಡಿದು ಮನೆ ಕಟ್ಟುತ್ತೇವೆ. ಬೋರ್‍ವೆಲ್‍ಗಳಿಗೆ ಲೆಕ್ಕವೇ ಇಲ್ಲ. ತೋಡಿ ತೋಡಿ ಅಮೇರಿಕಾವರೆಗೂ ಹೋಗಿಬಿಡುತ್ತೇವೆ.ಇದ್ಯಾವುದೂ ಸಹ್ಯವಲ್ಲ.

ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಬೆಂಗಳೂರೇ ಬೇಕು. ಮೊದಲಿನಿಂದ ಇಲ್ಲಿದ್ದವರಿಗೆ, ಭಾರಿ ಭಾರಿ ಬಹುರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕಂಪೆನಿಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ತೆಗೆದವರಿಗೆ, ಅಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ದೇಶದ ಎಲ್ಲೆಡೆಯಿಂದ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬರುವವರಿಗೆ, ಕೆಲಸ ಹುಡುಕುವವರಿಗೆ, ಬೀದಿ ಸುತ್ತುವವರಿಗೆ, ಜೈವಿಕ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದವರಿಗೆ, ಮಾಹಿತಿ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದವರಿಗೆ, ಬಾಹ್ಯಾಕಾಶ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದವರಿಗೆ, ವಿದ್ಯಾವಂತರಿಗೆ, ಅನಕ್ಷರಸ್ಥರಿಗೆ, ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಮಾರುವವರಿಗೆ, ಅಡ್ವೆಂಚರ್ ಮಾಡುವವರಿಗೆ - ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಹಣ ಮಾಡಬೇಕೆಂಬ ಮನಸ್ಸಿದೆಯಾ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಮೊದಲು ಹೋಗು - ಎಂಬ ಸಂದೇಶವು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನ ಮೆದುಳುಗಳೂ ಕಳಿಸುತ್ತಿವೆ! ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಜಾಗ ಕೊಡಲು ಹೋದ ಬೆಂಗಳೂರು ತನ್ನ ಅಂಗಗಳನ್ನೇ ತ್ಯಾಗ ಮಾಡುವಂತಾಗಿ ಕೆರೆ, ಮರ, ಹಸಿರು, ಸ್ಮಾರಕ - ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಬರುತ್ತಿದೆ.

ಬೆಂಗಳೂರು ಸರ್ವನಾಶದ ಬುನಾದಿ ಹಾಕಿತೆಂದು ಕೆಲವು ತಜ್ಞರು ಹೇಳಿದರು. ಸರ್ವನಾಶದ ಕಾಲ ದೂರವಿಲ್ಲ - ಸರ್ವನಾಶ ಬರೀ ಬೆಂಗಳೂರಿನದಲ್ಲ, ಬೆಂಗಳೂರಿಗರದಲ್ಲ. ಇಡೀ ಮನುಕುಲಕ್ಕೆ ಪ್ರಕೃತಿಯು ಅನೇಕ ರೀತಿಯ ಸಂದೇಶ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಲೇ ಇದೆ, ಕಳೆದ ಐದು ವರ್ಷದಿಂದ. "ಬಡ್ಡಿಮಕ್ಳಾ, ನನಗೆ ನೀವುಗಳು ರೆಸ್ಪೆಕ್ಟ್ ಕೊಡ್ತಾ ಇಲ್ಲ, ನಿಮ್ಮನ್ನು ನಾಮಾವಶೇಷ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ.." ಅಂತ - ಸುನಾಮಿ, ಭೂಕಂಪ, ಚಂಡಮಾರುತ, ಅತಿವೃಷ್ಟಿ, ಅನಾವೃಷ್ಟಿ ಹೀಗೆ! ಇವೆಲ್ಲಕ್ಕೂ ನಾವೇ ಕಾರಣ.

"ನಾವು" ಅಂದರೆ, ಪ್ರಕೃತಿಯ ಅಂಗವಾದ ಮನುಷ್ಯರು. ಪ್ರಕೃತಿಯ ಉಳಿದೆಲ್ಲ ಅಂಗಗಳನ್ನು ತಮ್ಮದೆಂಬ ಕಲ್ಪನೆಯಿಂದಲೇ ಕಡಿದು ಹಾಕುತ್ತಾ ಬರುತ್ತಿರುವ ರಾಕ್ಷಸರು. ಹಣವೊಂದೇ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ನೀರನ್ನೂ ಹಸಿರನ್ನೂ ಬಂಡೆಗಳನ್ನೂ ಬರಿದಾಗಿಸುತ್ತಿರುವ ಅಯೋಗ್ಯ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು. ಅಂಥವರನ್ನು ರಾಜಕಾರಣಿಗಳನ್ನಾಗಿಸಿರುವ ಪ್ರಜೆಗಳು - ಸಕಲ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೇ ಹೀಗೆ. ಅಡಿಗರ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದೆಂದರೆ ಇದೊಂದು ಬತ್ತಲಾರದ ಗಂಗೆ!

"ಮಾನವ ಜನ್ಮ ದೊಡ್ಡದು.." (ಅಂತೆ)

- ಅ
24.09.2007
12PM

Thursday, September 13, 2007

ಗಣಪತಿ ಬಪ್ಪಾ 'ಮೋರಿ'ಯಾ..



ಗಣೇಶ ಚತುರ್ಥಿಯೆಂದರೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಬಹಳ ದೊಡ್ಡ ಸಡಗರದ ಉತ್ಸವ. ಮನೆಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬೀದಿಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ತರಹೇವಾರಿ ಅವತಾರದ ಗಣೇಶನನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸುತ್ತೇವೆ. ಮನೆಯಲ್ಲಾದರೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಹೊತ್ತು ಪೂಜೆ, ಸಂಜೆ ಹೊತ್ತು ಕಥೆ ಓದುವುದು. ಬೀದಿಯದಾದರೆ, ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಪೂಜೆ, ಸಂಜೆಯಾದರೆ ಸಿನಿಮಾ ರಂಜನೆ. 'ಶುಕ್ಲಾಂಬರಧರಂ ವಿಷ್ಣುಮ್' ಇಂದ ಹಿಡಿದು 'ಅನಿಸುತಿದೆ ಯಾಕೋ ಇಂದು..' ವರೆಗೂ ಗಣೇಶನಿಗೆ ಕೇಳಿಸುತ್ತೇವೆ. ಗಣೇಶ ನಮಗೆ ಬರೀ ದೇವರು ಮಾತ್ರವಾಗಿಲ್ಲ. ಮನರಂಜನೆಯ ಮೂಲಪುರುಷನೂ ಆಗಿದ್ದಾನೆಂಬುದಕ್ಕೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಆಚರಿಸುವ ಉತ್ಸವಗಳೇ ಸಾಕ್ಷಿ.

ಇವೆಲ್ಲಾ ಇರಲೇ ಬೇಕು. ಸಂತಸ ಪಡಲಲ್ಲದೆ ಹಬ್ಬಗಳ ಗುರಿಯು ಇನ್ನೇನು? ನಮಗೆ ಸಂತಸವಾದರೆ ಗಣಪನಿಗೂ ಸಂತಸವಾದಂತೆಯೇ. ಹಾಡು ಕುಣಿತಗಳಿಗೆ ಗಣಪನೆಂದಿಗೂ ನೊಂದಿಲ್ಲ. ಬೇಕಾದರೆ ಗಣೇಶನನ್ನೇ ಕೇಳಿ ನೋಡಿ. 'ಸಹಾರ ಪತ್ರಿಕೆ'ಗೆ ಗಣೇಶ ನೀಡಿದ ಸಂದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಹಾಗೇ ಹೇಳಿದ.


"ಹೌದು, ನಾನು ಬಹಳ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಪಿ.ಬಿ.ಶ್ರೀನಿವಾಸ್, ಎಸ್. ಜಾನಕಿಯವರ ಕಂಠಸಿರಿಯ ಸಂಗೀತವನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಲೇ ಇದ್ದೇನೆ. ಪ್ರತೀ ಸಲವೂ ಆನಂದವಾಗುತ್ತಿರುತ್ತೆ. ನನ್ನನ್ನು ಎಲ್ಲಾ ದೇವರುಗಳಂತೆ ಕೆತ್ತುತ್ತೀರ. ಇದರಿಂದ ನನಗೆ ಹೆಮ್ಮೆ. ಎಲ್ಲಾ ಜಾತಿಯ, ಎಲ್ಲಾ ಮತಗಳ, ಎಲ್ಲಾ ವರ್ಗದವರ ಪ್ರತಿನಿಧಿ ನಾನು ಎಂಬ ಹೆಮ್ಮೆ ನನಗೆ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತೆ. ವಿಷ್ಣುವಿನ ಆಕಾರದಲ್ಲಿ, ನನ್ನ ತಂದೆಯ ಆಕಾರದಲ್ಲಿ, ಬ್ರಹ್ಮನ ಆಕಾರದಲ್ಲೂ ನನ್ನನ್ನು ಕೆತ್ತಿದ್ದೀರ. ಇಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ, ಸಹೋದರ ಅಯ್ಯಪ್ಪ, ಕೃಷ್ಣ, ಬುದ್ಧ, ಏಸು, ಕೊನೆಗೆ ಗಾಂಧಿಯ ಆಕಾರದಲ್ಲೂ ನನ್ನನ್ನು ಕೆತ್ತಿದ್ದಾರೆ ನೋಡಿ. ನನಗೆ ಇದರಿಂದ ಬಹಳ ಖುಷಿಯೇ." ಎಂದ ಗಣೇಶ ಕೆಲವು ಸಂಗತಿಗಳಿಗೆ ಬೇಸರ ಪಟ್ಟುಕೊಂಡಂತೆ ವರದಿಗಾರರಿಗೆ ತೋರಿತು.

ಈ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಿದಾಗ, "ಕೆಲವು ಸಂಗತಿಗಳು ನಿಜಕ್ಕೂ ಬೇಸರ ತರಿಸುತ್ತವೆ. ನೀವು ಮನುಷ್ಯರು ಮಾಡುವ ಕೆಲವು ಅಸಹ್ಯ ಕೆಲಸಗಳಿಂದ. ಹಾಡು ಕುಣಿತ ಸರಿ, ಆದರೆ ಊರಿಗೆಲ್ಲಾ ಕೇಳಿಸುವಷ್ಟು ಜೋರಾಗಿ ಹಾಕುತ್ತೀರ. ನನಗೇನೋ ದೊಡ್ಡಕಿವಿ ಇದೆ, ಆದರೆ ಎಲ್ಲಾ ಜನರಿಗೂ, ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೂ ಅದೇ ಥರ ಇಲ್ಲವಲ್ಲಾ, ಅವರ ಕಿವಿಗಳಿಗೆ, ಅವರ ಹೃದಯಗಳಿಗೆ ತೊಂದರೆಯಾಗುವುದನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಂಡರೇನೇ ಹಿಂಸೆಯಾಗುತ್ತೆ." ಎಂದು ಹಾಸ್ಯದಲ್ಲೂ ನೋವನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಂಡ. ನಂತರ ಗಂಭೀರ ವಿಷಯವೊಂದನ್ನು ಜನರಿಗೆ ಮನದಟ್ಟು ಮಾಡಲು ಯತ್ನಿಸಿದ ಗಣಪ, "ಕೆಮಿಕಲ್ಲು ತುಂಬಿದ ಬಣ್ಣವನ್ನು ನನ್ನ ಮೂರ್ತಿಗಳ ಮೇಲೆ ಬಳಿಯುವುದಾದರೂ ಏತಕ್ಕೆ ಅಂತ ನನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದಾಗ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ವಿಸರ್ಜನೆ ಮಾಡುವಾಗ ನೀರಿನಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರಾಣಿ, ಪಕ್ಷಿ, ಗಿಡಗಳೆಲ್ಲಾ ಸತ್ತುಹೋಗುತ್ತವೆ. ಇನ್ನೊಂದು ಜೀವಿಯನ್ನು ಸಾಯಿಸಿಯಾದರೂ ಹಬ್ಬ ಮಾಡುವ ದುಷ್ಚಟ ನಿಮಗೇಕೆ? ಹಬ್ಬ ಎಂದರೆ ಸಂತೋಷ ಇರಬೇಕು, ಆದರೆ ಆ ಸಂತೋಷ ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ನೋವುಂಟು ಮಾಡಬಾರದು. ಈಗ ನೀವು ನಗರಾಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಇರೋ ಮರಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕಡಿದಾಗಿದೆ, ಕೆರೆಗಳನ್ನು ಬರಿದಾಗಿಸಿಯೂ ಆಗಿದೆ. ನನ್ನ ಪೈಂಟ್ ಮಾಡಿದ ಮೂರ್ತಿಗಳನ್ನು ಕೆರೆಗಳಲ್ಲಿ ಬಿಡುವ ಇರುಳಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಜಲಚರಗಳೂ, ಗಿಡಗಳೂ, ಪ್ರಾಣಿಗಳೂ ನನ್ನ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ಬಂದು ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮಾಡುತ್ತವೆ, 'ಈ ಮನುಷ್ಯನಿಂದ ನಮಗೆ ಉಳಿಗಾಲವೇ ಇಲ್ಲ ಗಣಪ, ನಿನ್ನ ಮೂರ್ತಿ ವಿಸರ್ಜನೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ನಾವು ನಮ್ಮ ಪ್ರಾಣ ವಿಸರ್ಜನೆ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ, ನಮ್ಮನ್ನು ಕಾಪಾಡು' ಎಂದು. ಪೈಂಟ್ ಮಾಡಿದ ಮೂರ್ತಿಗಳನ್ನು ಬಳಸಬೇಡಿ, ಬದಲಿಗೆ ಮಣ್ಣಿನ ಮೂರ್ತಿಗಳನ್ನು ಹಾಗೇ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿ ಎಂದು ಜಗತ್ತಿಗೆ ಸಾರುವಿರಾ? ಇದು ನನ್ನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ!" ಎಂದು ದೇವರೇ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಾಗ ವರದಿಗಾರರು ಮಂಕಾದರು.


ಮಾತು ಮುಂದುವರೆಸಿದ ಗಣೇಶ, "ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಕೆರೆಗಳನ್ನು ಬರಿದಾಗಿಸಿದ ಮೇಲೆ ನನ್ನ ಮೂರ್ತಿಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲಿ ವಿಸರ್ಜಿಸುತ್ತೀರ? ಪೈಂಟ್ ಮಾಡಿದ ಮೂರ್ತಿಗಳನ್ನು ವಿಸರ್ಜನೆ ಮಾಡಿದರೆ ಕಡಲೂ ಸಹ ಮೋರಿಯಾಗುವುದು. ಆಗ ಘೋಷಣೆ ಕೂಗಿ ನನ್ನ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ವಿಸರ್ಜನೆ ಮಾಡಿ: "ಗಣಪತಿ ಬಪ್ಪಾ 'ಮೋರಿ'ಯಾ" ಎಂದು. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಳ್ಳೆಯದಾಗಲಿ." ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ ಸಂದರ್ಶನವನ್ನು ಮುಕ್ತಾಯಗೊಳಿಸಿಬಿಟ್ಟ.


ಗಣೇಶನ ಈ ಸಂದೇಶಗಳನ್ನು ಮನದಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಯಾರಿಗೂ ತೊಂದರೆಯಾಗದಂತೆ ಯಾವ ಜೀವಿಗಳಿಗೂ ಹಾನಿಯುಂಟಾಗದಂತೆ ಹಬ್ಬವನ್ನಾಚರಿಸೋಣ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೌರಿ ಗಣೇಶ ಹಬ್ಬದ ಶುಭಾಶಯಗಳು..

-ಅ
13.09.2007
5.30PM

Thursday, September 06, 2007

ಎಷ್ಟು ಬೇಗ ಒಂದು ವರ್ಷವಾಯ್ತು!!

ಮಡಿಕೇರಿಯಲ್ಲಿದ್ದೆ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಆರಕ್ಕೇ ಮೊಬೈಲು ಎಸ್ಸೆಮ್ಮೆಸ್ ಹಾಡನ್ನುಲಿಯಿತು. ನಿದ್ದೆಗಣ್ಣಿನಲ್ಲೇ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಓದಿದೆ. ಒಮ್ಮೆ ಓದಿದಾಗ ನಂಬಲಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಕಣ್ಣುಜ್ಜಿ ಮತ್ತೆ ನೋಡಿದೆ. ಆ ಮೊಬೈಲ್ ಸಂಖ್ಯೆ ತುಂಬಾ familiar ಆಗಿತ್ತು. ನನ್ನನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿ ಹೋದ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ನನ್ನನ್ನು ಮರೆತಿರಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನನ್ನು ತೊರೆದು ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷವಾಗಿದ್ದರೂ ನನ್ನ ಕನಸು ಆಸೆ ಆಕಾಂಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಮರೆತಿರಲಿಲ್ಲವಲ್ಲಾ ಎಂಬ ಖುಷಿಯೊಂದು ಕಡೆಯಾಯಿತಾದರೂ, ಹಳೆಯದೆಲ್ಲಾ ನೆನಪಾಗುತ್ತೆಂಬ ಭೀತಿ ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು ನಾನು ಹೊಸದಾದ ಜೀವನವನ್ನೇ ಆರಂಭಿಸಿ ಮೂರು ವರ್ಷ ಆಗಿತ್ತು. ಆ ಮೊಬೈಲ್ ಸಂಖ್ಯೆ ನನ್ನನ್ನು ಹಿಂದಿನ ದಿನಗಳಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಬೇಕಿತ್ತು. ಆದರೆ ಹಾಗೆ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಸಂದೇಶವು ಆ ರೀತಿ ಇತ್ತು.

"Steve Irwin Dead!"

ಕಣ್ಣುಜ್ಜಿ ಮತ್ತೆ ನೋಡಿದೆ. ಸಂದೇಶವು ಬದಲಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದೇ ಸಂದೇಶ. ಮಡಿಕೇರಿಯ ಹೊಟೆಲಿನ ಟಿವಿಯನ್ನು ಹಾಕಿದೆ. ಎಲ್ಲಾ ನ್ಯೂಸ್ ಚಾನೆಲ್‍ಗಳಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಸಂದೇಶವೊಂದು ಬರುತ್ತಿತ್ತೇ ವಿನಾ ವಿವರವಾದ ವಾರ್ತೆಯನ್ನು ಎಲ್ಲೂ ಹೇಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

"Snake Bite?"

ಎಂದು ಆ ಸಂಖ್ಯೆಗೆ ಎಸ್ಸೆಮ್ಮೆಸ್ ಕಳಿಸಿದೆ.

"No, fish bite.." ಎಂದು ಆ ಕಡೆಯಿಂದ ಸಂದೇಶ ಬಂತು. ಅಷ್ಟೇ. ಆ ಸಂಖ್ಯೆಯು ನನಗೆ ಸಂದೇಶ ಕಳಿಸಿ ಮೂರು ವರ್ಷಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಈಗ ಎರಡು ಸಂದೇಶ ಕಳಿಸಿ ಮೌನವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತು.

ನನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಇದೇನು ಫಿಶ್ ಬೈಟ್ ಅಂದ್ರೆ ಅಂತ! ಅಂದು ರಾತ್ರಿ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಸ್ಸು ರಿಸರ್ವ್ ಆಗಿತ್ತು. ಮಡಿಕೇರಿಯಲ್ಲಿ ಗೆಳೆಯನೊಬ್ಬನನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಬೇಕಿತ್ತು. ನನಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಮೂಡ್ ಆಫ್ ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಅವನಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ, ಇನೊಂದ್ ಸಲ ಸಿಗೋಣ ಅಂತ ಹೇಳಿ ಹೊಟೆಲಿನಲ್ಲೇ ಕುಳಿತೆ. ರಾತ್ರಿ ವರೆಗೂ ಹೇಗೆ ಕಳೆಯೋದಪ್ಪಾ ಎಂದೆನಿಸಲಿಲ್ಲ, ಸ್ಟೀವ್ ತುಂಬಿದ್ದ ತಲೆಯ ತುಂಬಾ.


ಟಿವಿಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಸ್ಟೀವ್ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದುದು, ಆತ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರೀತಿ ವಾತ್ಸಲ್ಯಗಳ ಆದರ್ಶವನ್ನು ನಾನು ಅಳವಡಿಸಲೆತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದುದು, ಆತ ಲೀಲಾಜಾಲವಾಗಿ ಉರಗ ಮಕರಿಗಳನ್ನು ಹತ್ತಿರದಿಂದ "ಮಾತನಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದುದು", ಆತನಂತೆಯೇ ವನ್ಯಜೀವಿಗಾಗಿ ಬಾಳನ್ನು ಮುಡಿಪಾಗಿಡಬೇಕೆಂದು ಕನಸು ಕಟ್ಟಿದ್ದುದು ಎಲ್ಲವೂ ನೆನಪಿಗೆ ಬಂದು ಹೋಗುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ರಾತ್ರಿಯಾಯಿತು.

ಬಸ್ಸನ್ನೇರಿದೆ. ಸ್ಟೀವ್ ಮಾತ್ರ ತಲೆಯಿಂದ ಹೋಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ನಿದ್ದೆಯನ್ನು ಓಡಿಸಿ ತಾನು ತಲೆಯೊಳಗೆ ಕೂತಿದ್ದ. "ನಾನು ಸತ್ತಿಲ್ಲ, ಹಾಗೆಲ್ಲಾ ಸಾಯ್ತೀನೇನೋ ನಾನು ಇಷ್ಟ್ ಬೇಗಾ?" ಅಂತ ನನಗೇ ಹೇಳಿದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನೇನು ನೆಂಟನಲ್ಲ, ಸ್ನೇಹಿತನಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ದೇಶದವನೂ ಅಲ್ಲ, ನಮ್ಮ ಭಾಷೆ ಮಾತನಾಡುವವನೂ ಅಲ್ಲ. ಆದರೂ ಮನೆಯವನಂತೆಯೇ ಎಂದೆನಿಸಿತ್ತು. ಅಷ್ಟು ಹತ್ತಿರವಾಗಿದ್ದ. ಹೃದಯದೊಳಗೆ ನೆಲೆಸಿದ್ದ. "ಸತ್ತಿರಲಾರ.. ಬಹುಶಃ ತಪ್ಪು ವಾರ್ತೆ ಇರಬೇಕು.." ಎಂದು ಏನಲ್ಲಾ ಅಂದ್ರೂ ಐವತ್ತು ಸಲ ಹೇಳಿಕೊಂಡೆ. ಅವನು ಸತ್ತಿದ್ದಾನೆಂದು ನಂಬಲು ನನಗೆ ಇಷ್ಟ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಊರಿಗೆ ಬಂದು ಟಿವಿ ಹಾಕಿದೆ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಸ್ಟೀವ್ ವಿಷಯ ಎಲ್ಲಾ ಚಾನೆಲ್‍ಗಳಲ್ಲೂ ವಿವರವಾಗಿ ಬರತೊಡಗಿತ್ತು. ಮೀನಿನಿಂದ ಹತನಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಸ್ಟಿಂಗ್ ರೇ ಇಂದ ಹತನಾಗಿದ್ದ. ಪಾಪ, ನನ್ನ ತಿರಸ್ಕರಿಸಿ ಹೋಗಿದ್ದ ಸಂಖ್ಯೆಗೆ ಆ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಅರಿವಿಲ್ಲ. ಅತ್ಯದ್ಭುತ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಮನುಕುಲಕ್ಕೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ ಸ್ಟೀವ್ ಸತ್ತು ಹೋಗಿದ್ದು ನಿಜವಾಗಿತ್ತು. ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಹನಿಗಳು ಮುತ್ತಿನಂತೆ ಮೂಡಿದ್ದವು. ಒರೆಸಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟೆ.

ಸ್ಟೀವ್ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯದ ಪತ್ರಿಕೆಗಳೇ ಇಲ್ಲ. ಅವನನ್ನು ನೋಡದೇ ಇರುವವರಿಂದ ಹಿಡಿದು, ಅವನನ್ನು ಖುದ್ದು ಸಂದರ್ಶನ ಮಾಡಿರುವವರವರೆಗೂ ಒಬ್ಬರೂ ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲ. ನಾನು ಸ್ಟೀವ್ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು Animal Planet ಎಂಬ ವಾಹಿನಿಯು ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬರಲು ಶುರುವಾದಾಗಿನಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಸ್ಟೀವ್ ನನಗೆ ಒಬ್ಬ ಕೇವಲ ಶೋ ನೀಡುವ ಟಿವಿಯವನಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ನಾನೂ ಅವನಂತಾಗಬೇಕೆಂಬ ಆಶಯವನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಹಾಕಿದವನು. ಅವನು ಸತ್ತ ಮೇಲೆ "ನಾನೂ ಅವನಂತೆಯೇ ಸಾಯಬೇಕು.." ಎಂಬ ಆಶಯವನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಹಾಕಿದ.

ನೆನ್ನೆಗೆ ಆತ ಸತ್ತು ಒಂದು ವರ್ಷವಾಯಿತು. ಆದರೆ ಪ್ರಾಣಿಗಳೂ ಸಹ ಅವನನ್ನು ತುಂಬಾ ಮಿಸ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿವೆ. ನಾನೂ ಅಷ್ಟೇ..

-ಅ
05.09.2007
1.20AM

Monday, August 27, 2007

ಕ್ರೂಗರ್..

ನಾನು ನೋಡಿರುವ BEST WILDLIFE video ಇದು.. ಅಬ್ಬಾ, ಬದುಕು ಯಾರಿಗೆ ಯಾವಾಗ ಹೇಗೆ ಎಲ್ಲಿ ತಿರುವುಗಳನ್ನು ಕೊಡುತ್ತೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಅನ್ನೋದಕ್ಕೆ ಈ ವಿಡಿಯೋನೇ ಸಾಕ್ಷಿ!




- ಅ
27.08.2007
6.20AM

Thursday, August 23, 2007

ಸೊಬಗಿನ ಕನ್ನಡ ನಾಡು..

"ಯಾಕಪ್ಪಾ ನೀನು ಅಷ್ಟೊಂದು ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡ್ತೀಯ?" ಅಂತ ಯಾರೋ ಕೇಳಿದರು ಮೊನ್ನೆ ತಾನೆ. ಆಗ ಅವರಿಗೆ ಉತ್ತರ ಕೊಡಲು ಏನೂ ಹೊಳೆಯಲೇ ಇಲ್ಲ. "ನಂಗೆ ಇಷ್ಟ ಅದಕ್ಕೆ" ಅಂದುಬಿಟ್ಟೆ. ನಾನು ಪಯಣ ಮಾಡಲು ಹಲವು ಕಾರಣಗಳಿವೆ. ಇಲ್ಲಿರದೇ ಇರುವುದನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವ ಹಂಬಲವು ಈ ಕಾರಣಗಳಲ್ಲೊಂದು.

ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲೇ ಬೆಂಗಳೂರಿಗರ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ನಿಲುಕದ್ದು ಎಷ್ಟೊಂದು ಇದೆ. ರಾಜಧಾನಿಯಲ್ಲಿ ಇವೆಲ್ಲಾ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ಹೇಗಿರುತ್ತಿತ್ತು?
  • ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿಯ ಮಳೆ
  • ಗುಲ್ಬರ್ಗದ ಬಿಸಿಲು
  • ಕೆಮ್ಮಣ್ಣುಗುಂಡಿಯ, ಕೊಡಗಿನ ಚಳಿ
  • ಧಾರೇಶ್ವರದ ಕಡಲ ತೀರ
  • ಉತ್ತರ ಕನ್ನಡ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಜಲಧಾರೆಗಳು
  • ಸಕಲೇಶಪುರದ ಹಸಿರು
  • ಉಡುಪಿಯ ತೇವಾಂಶ
  • ಬೇಲೂರು ಹಳೆಬೀಡು ಸೋಮನಾಥಪುರದ ಶಿಲ್ಪಕಲೆ
  • ಮೈಸೂರಿನ ಹಕ್ಕಿಗಳು
  • ಬಂಡಿಪುರದ ಹುಲಿ
  • ನಾಗರಹೊಳೆಯ ಆನೆ
  • ಆಗುಂಬೆಯ, ಬಿಸಿಲೆಯ ಕಾಳಿಂಗ ಸರ್ಪ
  • ದಕ್ಷಿಣ ಕನ್ನಡ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಶಿಖರಗಳು
  • ಸೋಮವಾರ ಪೇಟೆಯ ನದಿತೀರದ ಕ್ಯಾಂಪು
  • ಹಂಪೆಯ ಗತವೈಭವ
  • ಮುಳ್ಳಯ್ಯನಗಿರಿಯ ನೀಲಕುರಿಂಜಿ
  • ಕನಕಪುರದ ಗುಬ್ಬಚ್ಚಿ
  • ಬಿಳಿಗಿರಿರಂಗನ ಬೆಟ್ಟದ ಇರುಳಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಚುಕ್ಕಿಗಳು
  • ಸೋಲಿಗೆರೆಯ ಗುಡಿಸಲಿನೂಟ
  • ದೇವಕಾರದ ತಂಗುಸ್ಥಳ
  • ಕೊಡಚಾದ್ರಿಯ ಸೂರ್ಯೋದಯ ಸೂರ್ಯಾಸ್ತಮ
  • ಕುದುರೆಮುಖದ ಸ್ವರ್ಗ ದರ್ಶನ
  • ಬ್ರಹ್ಮಗಿರಿಯ ಜಿಗಣೆ

ಈ ಊರಲಿ ಏನುಂಟು ನೀನೇ ಹೇಳಮ್ಮಾ..

-ಅ

23.08.2007

7.30AM

Friday, August 17, 2007

ನಾಗರ ಪಂಚಮಿ...

ಬೆಳಗಾಗೆದ್ದರೆ ನಾಗರ ಪಂಚಮಿ. ಹುತ್ತದ ಸುತ್ತಲೂ ನಾಗಪ್ಪನ ಭಕ್ತರು! ಹಾವಿಗೆ ಹಾಲೆರೆಯಲು!!


ಕೆಲವು ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಭಕ್ತರು ತಿಳಿದುಕೊಂಡರೆ ತಾವು ಪೂಜಿಸುವ ದೇವರಿಗೊಳಿತು.

ಹಾವು ಹಾಲು ಕುಡಿಯುವ ಪ್ರಾಣಿಯಲ್ಲ. ಗೌರವ ಕೊಡಲೇ ಬೇಕು ಅಂದರೆ ಹಾವಿನ ತಂಟೆಗೆ, ಹುತ್ತದ ತಂಟೆಗೆ ಹೋಗದಿರಿ. ಹೋದರೆ ಹಾಲನ್ನು ಮಾತ್ರ ಹುತ್ತದೊಳಕ್ಕೆ ಹಾಕಬೇಡಿ. ಹಾವು ಮಾಂಸಾಹಾರಿ ಪ್ರಾಣಿ. Carnivorous animal.

ಎರಡು, ಅರಿಶಿನ ಕುಂಕುಮಗಳನ್ನು ಹಾವಿರುವ ಹುತ್ತದೊಳಕ್ಕೆ ಸುರಿಯದಿರಿ. ಅರಿಶಿನ ಮತ್ತು ಕುಂಕುಮಗಳು ಹಾವನ್ನು ಕೊಲ್ಲಬಲ್ಲುದು.

ಮೂರನೆಯದಾಗಿ, ಹಾವುಗಳು ನಮ್ಮ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಸಮತೋಲನತೆಯಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಮುಖ್ಯ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸುತ್ತವೆ. ಹಾವುಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಚರ್ಮಕ್ಕಾಗಿ ಮಾರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಅದರ ನಂಜಿನಿಂದ ಔಷಧಿಯನ್ನು ತಯಾರಿಸುವುದರಿಂದ ನಂಜಿಗಾಗಿ ಹಾವುಗಳನ್ನು ಮಾರುತ್ತಾರೆ. ಇವೆಲ್ಲಾ ಸಾಲದೆಂಬಂತೆ, ಸುಮ್ಮನೆ ಹಾವು ಕಣ್ಣೆದುರು ಸುಳಿದರೆ ಸಾಕು ಹೊಡೆದು ಕೊಲ್ಲುವವರಿದ್ದಾರೆ. ಇವುಗಳಿಂದ ಹಾವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವುದು ನಮ್ಮಿಂದಾಗಬೇಕಾದ ಕೆಲಸಗಳು. ನಾಗರ ಪಂಚಮಿ ಸಾರ್ಥಕವಾದೀತು ಹಾವಿಗೆ ಗೌರವ ಪೂರ್ವಕ ರಕ್ಷಣೆ ಕೊಟ್ಟರೆ!

ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳ್ಳಿ ನಾಗಪ್ಪನಿಗೆ ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿ ತನಿಯೆರೆಯೋಣ. ಆದರೆ ಹುತ್ತಕ್ಕೆ ತನಿಯೆರೆಯುವ ಸಂಪ್ರದಾಯವನ್ನು ತೊರೆಯೋಣ. ಅದು ಹಾವಿಗೆ ತೊಂದರೆಯೇ ಹೊರೆತು ಅದರಿಂದ ಯಾರಿಗೂ ಲಾಭವಿಲ್ಲ. ಇದರೊಂದಿಗೆ ಜೂವವುಳ್ಳ ಹಾವಿಗೆ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಸಮತೋಲನತೆಯನ್ನು ಕಾಪಾಡುತ್ತಿರಲು ಒಂದಿಷ್ಟು ಕೃತಜ್ಞತೆ ಹೇಳಿ ನಮಿಸೋಣ.


ನಾಗರ ಪಂಚಮಿಯ ಶುಭಾಶಯಗಳು.




- ಅ

17.08.2007

10.50PM

Friday, August 10, 2007

ಉರಗೋಪಚಾರ




ಉರ = ಎದೆ
ಗ = ಗಮಿಸುವುದು
ಉರಗ = ಎದೆಯಿಂದ ಗಮಿಸುವುದು = ಹಾವು


ನಾನು ಮೃಗಾಲಯಗಳ ದ್ವೇಷಿ. ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಮನರಂಜನೆಗಾಗಿ ಬಳಸುವ ಮೃಗಾಲಯಗಳಿಗೆ ನನ್ನ ಧಿಕ್ಕಾರ ಸದಾ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತೆ. ಮೃಗಾಲಯಗಳಿರುವುದು ಪ್ರಾಣಿ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿಯೇ ಹೊರೆತು ಮನರಂಜನೆಗಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಜನ ಅರಿತಿಲ್ಲ.

ಮೊನ್ನೆ ಟಿವಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಟೀವ್ ಇರ್ವಿನ್ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವೊಂದು ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಮನಮುಟ್ಟುವಂತಿತ್ತು ಎಂದು ನಾನು ಬರೆಯಲು ಕಾರಣವಿದೆ.



ಒಂದು ಹೆಬ್ಬಾವು (Australian Water Python - Katrinus fuscus) ಸ್ವಲ್ಪ ತೊಂದರೆಗೀಡಾಗಿತ್ತು. ಅದರ ಹೊಟ್ಟೆಯ ಬಳಿ ಊತ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಹಾವಿಗೆ ಇರುವ ಕಾಯಿಲೆಯನ್ನು ಗುರುತು ಹಿಡಿಯುವುದು ಮೊದಲನೇ ಕಷ್ಟದ ಕೆಲಸ. ಕಷ್ಟದ ಕೆಲಸ ಹಾಗಿರಲಿ, ಮೃಗಾಲಯ ಅಂತ ಇದ್ದ ಮೇಲೆ, ಅದು ಅವರ ಕೆಲಸ.

ಆದರೆ ಹಾವಿಗಾಗಿ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ವಿರಳವೆಂಬುವುದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿರೋ ಸಂಗತಿಯೇ. ಭನ್ನೇರುಗಟ್ಟದ ಹುಲಿಸಿಂಹಗಳೇ ಬೀದಿನಾಯಿಗಳಿಗಿಂತ ಕಡೆಯಾಗಿರುವುದನ್ನು ನಾನು ಕಂಡಿದ್ದೇನೆ. ಮೈಸೂರು ಮೃಗಾಲಯದಲ್ಲಿ ಶೀತವಲಯಗಳಿಂದೆಲ್ಲಾ ಪ್ರಾಣಿ ಪಕ್ಷಿಗಳನ್ನು ತಂದು ಮನರಂಜನೆಗಾಗಿ ಸಾಯಿಸುವುದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದೇವೆ.

ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಮನರಂಜನೆಯ ವಸ್ತುಗಳಾಗಿಹೋಗಿವೆ.

ಆ ಹೆಬ್ಬಾವನ್ನು ಸ್ಟೀವ್ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದು, ಅದಕ್ಕೆ ಆಪರೇಷನ್ ಮಾಡಿದಾಗ ತಿಳಿಯಿತು, ಅದರ ಮೂತ್ರಪಿಂಡದಲ್ಲಿ ಟ್ಯೂಮರ್. ಇನ್ನೂ ಅರ್ಬುದಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದಕಾರಣ ಒಂದು ಮೂತ್ರಪಿಂಡವನ್ನು ತೆಗೆದುಬಿಟ್ಟರು. ತೆಗೆದು, ಟ್ಯೂಮರ್‍ನ ತೋರಿಸಿದರು. ರಾಗಿ ಮುದ್ದೆಗಾತ್ರವಿತ್ತು. "ಮನುಷ್ಯ್ತರಂತೆಯೇ ಹಾವುಗಳೂ ಸಹ ಒಂದು ಮೂತ್ರಪಿಂಡದಲ್ಲಿ ಬದುಕಬಹುದು" ಎಂದು ಸ್ಟೀವ್ ಹೇಳಿದ. ಆ ಹಾವಿಗೆ ಆಪರೇಶನ್ ಮಾಡುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅನೆಸ್ತೇಷಿಯಾ ಕೊಡಲಾಗಿತ್ತು. ಉಸಿರಾಡಲು ಅದೇನೋ ಉಪಕರಣವನ್ನು ಬಾಯಿಂದ ಅಳವಡಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಅಬ್ಬಾಹ್! ಆಪರೇಷನ್ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಕುಯ್ದ ಉದರವನ್ನು ಹೊಲಿಗೆ ಹಾಕಿದ ದೃಶ್ಯ ಮನಮುಟ್ಟುವಂತಿತ್ತು. ಹಾವನ್ನು ಬಹುಶಃ ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಕೀಳುಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ನೋಡುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ನಾಗನನ್ನು ಮಾತ್ರ ದೇವರೆಂದು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ - ಕಲ್ಲಿಗೆ ಮಾತ್ರ. ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಹಾವು ಬಂದರೆ ಹೊಡೆದು ಸಾಯಿಸುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯ.



ನಮ್ಮ ದೇಶ ಅವರ ದೇಶ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಾ ದೇಶದ ಹಣೆಬರಹವೂ ಅಷ್ಟೆ. ಸಕಲ ಚರಾಚರ ಸೃಷ್ಟಿಯೂ ಸಹ ಒಂದು ಬಗೆಯ ಗೌರವಾರ್ಹತೆಯನ್ನು ಪಡೆದಿರುತ್ತೆ. ಆ ಅರ್ಹತೆಗೆ ಬೆಲೆ ಮನುಷ್ಯ ಕೊಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ಸರಿಸೃಪಗಳಂತೂ ಬಹಳ ಶೋಷಣೆಗೊಳಪಡುತ್ತಿದೆ. ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಟೀವ್ ಒಂದು ಮಾತು ಹೇಳಿದ, ಬಹಳ ಸೊಗಸಾಗಿತ್ತು. "ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಬೇಕಾಗಿರೋದು ದಯೆಯಲ್ಲ, ಕರುಣೆಯಲ್ಲ. ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಗೌರವ. ಅದನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸಬೇಕು ನಾವು." ಎಂದು.

ಹೌದು. ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ದಯೆ ತೋರಿಸುವ ಅವಶ್ಯವಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಗೌರವ ಪ್ರೀತಿ ತೋರಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ದಯವೇ ಬೇಕು ಸಕಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳಲ್ಲಿ ಎಂದು ಬಸವಣ್ಣ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ ನಿಜ, ಆದರೆ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಅಬಲಜೀವಗಳಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಜೀವಿಯೂ ಪ್ರಕೃತಿಯ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ತನ್ನದೇ ಆದ ಪಾತ್ರವನ್ನು ಜಗದ್ರಕ್ಷಣಾ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದೆ. ಆದರೆ ಮನುಷ್ಯನೆಂಬ ಜೀವಿಯು ತಾನೊಬ್ಬನೇ ಇರಬೇಕೆಂಬ ಸ್ವಾರ್ಥದಿಂದ ಸಕಲವನ್ನೂ ನಾಶವೆಸಗುತ್ತಾ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ. ಬೇರೆ ಜೀವಿಗಳಿಗಿಂತ ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಶಕ್ತಿವಂತನಾಗಿರೋದರಿಂದ ನಾಶ ಮಾಡುವ ಹಾದಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದಿರುವುದು ಶೋಚನೀಯ. ಪ್ರಕೃತಿಯು ಪಾಠ ಕಲಿಸದೇ ಇರದು. ಇರುವೆಗೂ ಗೌರವ ಸಲ್ಲಿಸಬೇಕಿದೆ. ಆನೆಗೂ ಅದೇ ರೀತಿಯ ಗೌರವ ಸಲ್ಲಿಸಬೇಕಿದೆ. ಅದನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸದೇ ಹೊರೆತು ಕೊನೆಗಾಲ ದೂರವಿಲ್ಲ ಮನುಕುಲಕ್ಕೆ.

ಇದು ಸ್ಟೀವ್‍ನ ಸಂದೇಶದ ತಾತ್ಪರ್ಯ.

- ಅ
12.08.2007
1AM

Monday, July 09, 2007

ಇನ್ ಟು ಥಿನ್ ಏರ್...

ಪತ್ರಿಕೆಯ ಮುಖಪುಟ



ಎವೆರೆಸ್ಟ್‍ಗೆ ಹೋಗಲು ಯಾವ ಚಾರಣಿಗನಿಗೆ ತಾನೇ ಆಸೆಯಿರೋದಿಲ್ಲ? ಆ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕರೆ ಬದುಕು ಸಾರ್ಥಕವೆಂದೆನಿಸುತ್ತೆ ಒಬ್ಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ಮಧ್ಯಮವರ್ಗದ ಚಾರಣಿಗನಿಗೆ.

"ಔಟ್‍ಸೈಡ್" ಎಂಬ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಪಾದಕೀಯ ತಂಡದಲ್ಲಿದ್ದ ಜಾನ್ ಕ್ರಾಕರ್ ಎಂಬಾತನನ್ನು ತೊಂಭತ್ತಾರರಲ್ಲಿ ಆ ಪತ್ರಿಕೆಯು ಎವೆರೆಸ್ಟ್ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ಅಂಕಣ ಮಾಡಲು ಕಳುಹಿಸಿತು. ಆ ಅಂಕಣವೇ ಈ ಮರಣಗಾಥೆ - ಇನ್ ಟು ಥಿನ್ ಏರ್ - ಬರೆದಿರುವುದು, ಜಾನ್ ಕ್ರಾಕರ್!


ಬಲಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ಬಿರುಗಾಳಿ


ಹಿಮದ ಬಿರುಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಚಾರಣಿಗರು - ಬಹುಪಾಲು ಜನರ ಕೊನೆಯ ಚಿತ್ರ ಇದು

1996 - ಇದು ಎವೆರೆಸ್ಟ್ ಕಂಡ ಅತ್ಯಂತ ಹೆಚ್ಚು ಸಾವಿನ ವರ್ಷ. ಯಾರೂ ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿರದ, ಹಿಂದೆಂದೂ ನೋಡರಿಯದಂಥ ಬಿರುಗಾಳಿಯನ್ನು ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಕಳಿಸಿದ ವಾಯುದೇವ ಆ ವರ್ಷದ ಚಾರಣಿಗರಲ್ಲಿ ಶೇ. ಎಂಭತ್ತರಷ್ಟು ಜನರನ್ನು ಬಲಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟ. ಕೆಲವರ ಕೈಕಾಲುಗಳು ಹಿಮದಲ್ಲಿ ಹೂತು ಹೋಗಿ ಸಕಲವೂ ಮರಗಟ್ಟಿ ಹೋಗಿತ್ತು. ಇನ್ನು ಕೆಲವರು mountain sickness ಇಂದ ಪ್ರಾಣ ಬಿಟ್ಟರು. ಮತ್ತೆ ಕೆಲವರು ಚಳಿ ತಡೆಯಲಾರದೆ ಅಸುನೀಗಿದರು. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಅದು ಸಾವಿನ ಯಾತ್ರೆಯಾಗಿತ್ತು.

ಹಿಮದ ಪಾಲಾದ ಕ್ಯಾಂಪ್ ಹಾಗೂ ಚಾರಣಿಗರು

ಇದೇ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಔಟ್‍ಸೈಡ್ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಜಾನ್ ಕ್ರಾಕರ್ ಸಹ ಹೋಗಿದ್ದು. ಮೇ ಹತ್ತರಂದು ಎವೆರೆಸ್ಟನ್ನು summit ಮಾಡಿದ. ಆದರೆ, ನಾಯಕ ರಾಬ್ ಹಾಲ್‍ನೂ ಸೇರಿಸಿದಂತೆ ತನ್ನ ತಂಡದ ಉಳಿದೈದು ಮಂದಿ ಬಿರುಗಾಳಿಗೆ ಸಿಕ್ಕ ತೃಣವಾಗಿಬಿಟ್ಟರು. ಎವೆರೆಸ್ಟ್ ಎನ್ನುವುದು ಜಾನ್‍ನ ಪಾಲಿಗೆ ಕನಸಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಆ ಯಾನ ಮುಗಿಸಿ ಬಂದ ನಂತರದಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಎವರೆಸ್ಟ್ ಎನ್ನುವ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಮೇರು ಪ್ರವತವು ದುಃಸ್ವಪ್ನವಾಗಿ ಉಳಿದು ಹೋಯಿತು. ಪತ್ರಿಕೆಗೆ ಡಾಕ್ಯುಮೆಂಟರಿ ಮಾಡ ಹೊರಟವನು ಮರಣಗಾಥೆಯನ್ನು ಬರೆಯುವಂತಾಯಿತು.



ಹತ್ತುವಾಗ ಗೆದ್ದರೆ ಇಳಿಯುವಾಗ ಸೋಲಿಸಿತು ಬಿರುಗಾಳಿ



ದಾರಿ ಕ್ಲಿಷ್ಟವೆನಿಸಿದಾಗ ಇಳಿದ ಪರಿ




ಎವೆರೆಸ್ಟಿಗೆ ಹೊರಟ ಮೊದಲ ಮಹಿಳೆ.. ಹಿಂದಿರುಗಲಿಲ್ಲ


ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕ್ಷಣವೂ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಉಸುರಿಗೂ ಹೇಗೆ ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟರು ಎಂಬುದನ್ನು ಕ್ರಾಕರ್ ಹೇಳುವ ಶೈಲಿ ಮನಮುಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಬದುಕಿನ ಬೆಲೆ ಏನೆಂಬುದನ್ನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ಕಂಡಿರುವ ಸಾಹಸಿ ಈತ. ಬೇಸ್ ಕ್ಯಾಂಪಿನಿಂದ "ಡೆತ್ ಝೋನ್" ವರೆಗೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಚಾರಣ ಮಾಡಿಸಿ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತಾನೆ ಜಾನ್ ಕ್ರಾಕರ್. ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ಸಾವಿರ ಅಡಿಯೆತ್ತರದ ಅನುಭವಗಳು, ಅಅ ಚಳಿ, ಆ ಭಯ, ಆ ಆತಂಕ, ಆ ಮರೆವು, ಆ ಹಂಬಲಗಳು, ಶಿಖರದಲ್ಲಿ ಹೆಂಡತಿಯ ನೆನಪು ಸರಿಯಾಗಿ ಆಗದೇ ಇರುವುದು, ಬದುಕುಳಿದ ಸಮಾಧಾನ, ಜೊತೆಗಾರರನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ನೋವು, ಎವೆರೆಸ್ಟಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕೆಂದಿದ್ದ ಕನಸು - ಎಲ್ಲವೂ ನಮ್ಮದೇ ಎನ್ನುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತೆ "ಇನ್ ಟು ಥಿನ್ ಏರ್.."



ಕುಸಿದ ಕ್ಯಾಂಪ್ ಸೈಟಿನ ಸೈಟ್



ಕೃತಿಯು ಬರೀ ಓದಿ ಪಕ್ಕಕ್ಕಿಡುವಂಥದ್ದಲ್ಲ. ಓದಿದ ಅನೇಕ ದಿನಗಳು ಎದೆಯೊಳಗೆ, ಮನದೊಳಗೆ ಕಾಡುತ್ತಿರುತ್ತೆ. ಕಲಿಯುವುದು ಸಾವಿರಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚಿವೆ. ಮನರಂಜನೆಯ ಪುಸ್ತಕವಲ್ಲ. ಮನ ಕಲಕುವ ಗ್ರಂಥ! ಬದುಕಿನ ಪಾಠವನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಡುವ ಜೀವನ ಚರಿತ್ರೆ! ಎವೆರೆಸ್ಟಿಗೆ ಇದು ಯಾವುದೂ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ. ಎತ್ತರವಾಗಿ ನಿಂತಿರುವ ಅಚಲ! ಸಾವುಗಳನ್ನು ಕಂಡ ಪರ್ವತ!!

ಚಾರಣಿಗನಾಗಿದ್ದರಿಂದಲೋ ಏನೋ ಇದು ನನಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಹಿಡಿಸಿದ ಪುಸ್ತಕವಿರಬಹುದು. ನಿರೂಪಣಾ ಶೈಲಿ, ಅನುಭವ, ಬಳಸಿರುವ ಅತ್ಯಂತ ಸರಳ ಭಾಷೆ ಜಿಮ್ ಕ್ರಾಕರ್‍ನನ್ನು ಉನ್ನತ ಪತ್ರಕರ್ತನನ್ನಾಗಿಸಿದ್ದಲ್ಲದೆ ಒಬ್ಬ ಒಳ್ಳೇ ಕಾದಂಬರಿಕಾರನನ್ನೂ ಆಗಿಸಿದೆ.


- ಅ

15.07.2007

3.15AM

Sunday, June 10, 2007

ನನ್ನ ನೀನೂ.. ನಿನ್ನ ನಾನೂ....

Animal Planet, Discovery Channel, National Geographic Channel ಗಳಲ್ಲಿ ಬರುವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು ಅನೇಕರಿಗೆ ಇಷ್ಟ ಆಗೋದಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣಗಳು ಬೇಕಾದಷ್ಟಿರಬಹುದು. ನಮ್ಮ ಸಂಬಂಧಿಕರೊಬ್ಬರು ಗೊಣಗುತ್ತಿದ್ದರು, "ಅದೇನೊಳ್ಳೇ ಗೊದ್ದ ಒಂದರ ಹಿಂದೊಂದು ಹೋಗುತ್ತಿರೋದನ್ನ ನೋಡೋದು. ಈ ಚಾನೆಲ್‍ನವರಿಗೆ ಬೇರೆ ಕೆಲಸವೇ ಇಲ್ವಾ? ಗೊದ್ದ, ಇರುವೆ, ಜಿರಲೆಗಳನ್ನೇ ತೋರಿಸಿಕೊಂಡು ಕೂತಿರ್ತಾರಲ್ಲಾ.." ಅಂತ. ಅವರುಗಳಿಗೇನಿದ್ದರೂ ಉದಯ ಟಿವಿಯಲ್ಲಿ ಬಿತ್ತರವಾಗುವ ಎರಡು ಮದುವೆ ಸೀರಯಲ್ಲುಗಳ ಮೇಲೆಯೇ ಒಲವು! ಅವರ ಕಥೆ ಈಗ ಬೇಡ.

ಮೊನ್ನೆ Animal Planetನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮೊಸಲೆಯು ಹೇಸರಗತ್ತೆಯೊಂದನ್ನು ಹಿಡಿದು ಕೊಂದು ತಿಂದ ದೃಶ್ಯ ಪ್ರಸಾರವಾಯಿತು. ಎಷ್ಟು ಅಮೋಘವಾಗಿತ್ತು ಅಂತೀರಾ? ಅಬ್ಬಾಹ್! ಮೊಸಲೆಗಳು ಜಯಭೇರಿ ಬಾರಿಸಿದವು, ಮೃಷ್ಟಾನ್ನ ಭೋಜನ ಸಹಿತ! ಬಹುಪಾಲು ಜನರಿಗೆ ಇಂಥ ದೃಶ್ಯಗಳನ್ನು ವೀಕ್ಷಿಸಲು ಕಷ್ಟಸಾಧ್ಯ. ಆದರೆ ಅದು ಪ್ರಕೃತಿನಿಯಮವೆಂಬುದು ಅವರು ಅರಿತಿರುವುದೇ ಇಲ್ಲವೆನಿಸುತ್ತೆ. ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಸಮತೋಲನತೆಯನ್ನು ಕಾಪಾಡಲು ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಸೃಷ್ಟಿದೇವನೇ ಆ‌ಜ್ಞಾಪಿಸುರುವುದೇನೆಂದರೆ ಬದುಕಲು ಇನ್ನೊಂದು ಜೀವಿಯ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತನಾಗಬೇಕೆಂಬುದು. ಸಸ್ಯಾಹಾರಿ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಹೇಗೆ ಮಾತುಬಾರದ ಗಿಡ, ಹುಲ್ಲು, ಸಸ್ಯಗಳನ್ನು ತಿಂದು ಬದುಕುತ್ತವೋ, ಹಾಗೇ ಮಾಂಸಾಹಾರಿಪ್ರಾಣಿಗಳು ಇನ್ನೊಂದು ಪ್ರಾಣಿಯ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತವಾಗಿರುತ್ತವೆ.



ಅದು ರಕ್ಷಣೆಯಲ್ಲ, ನಾಶ:

ಒಂದು ಹುಲಿಯು ಆಗತಾನೇ ಹುಟ್ಟಿದ ಜಿಂಕೆಮರಿಯನ್ನು ಅದರ ಕೊರಳಿಗೆ ತನ್ನ ಖಡ್ಗದಂತಗಳಿಂದ ಬಿಗಿದು, ಬಗೆದು ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದರೆ "ಅಯ್ಯೋ ಪಾಪ, ಜಿಂಕೆಯೇ.." ಅನ್ನಿಸುತ್ತಾ? ಹಾಗೆ ಅನ್ನಿಸಿದರೆ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯೆಂದಿಗೂ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಆರಾಧಕ, ಪ್ರಕೃತಿಪ್ರೇಮಿಯಾಗಿರಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಈ ಲೇಖನದ ಜೊತೆಗೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ವೀಡಿಯೋಗಳನ್ನು ಹಾಕಿದ್ದೀನಿ, ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ಯಾವ ಪ್ರಾಣಿಯ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಅಯ್ಯೋ ಎನ್ನದಿರಿ. ಬದಲಿಗೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಇರುವ ಚೆಲುವನ್ನು ನೋಡಿ.



ಬೆಕ್ಕು ಇಲಿಯನ್ನು ಹಿಡಿಯುತ್ತಿದ್ದರೆ ಬೆಕ್ಕನ್ನು ಓಡಿಸಿ "ಇಲಿಯನ್ನು ಬದುಕಿಸಿದೆ" ಎಂಬ ತಿಳಿಗೇಡಿತನದಿಂದ ಹಿಗ್ಗದಿರಿ. ಬೆಕ್ಕಿನ ಆಹಾರವನ್ನು ಪ್ರಕೃತಿಯು ಬರೆದಾಗಿದೆ. ಅದರೊಳಗಿನ ಬೇಟೆಗಾರನನ್ನು ಕೊಲ್ಲದಿರಿ. ನಿಜ, ಬೆಕ್ಕು ಹಾಲು ಕುಡಿದೂ ಬದುಕಬಹುದು. ಆದರೆ, ಅದರ ಸ್ವಾಭಾವಿಕ ಆಹಾರಗುಣವು ನಿರ್ಣಯ ಮಾಡಿರುವ ಪ್ರಕೃತಿಯು "ಇಲಿಗಳನ್ನು, ಕೀಟಗಳನ್ನು, ಸಣ್ಣ ಹಕ್ಕಿಗಳನ್ನು ಬೇಟೆಯಾಡಿ ತಿನ್ನು ಮಾರ್ಜಾಲವೇ.." ಎಂದು ಹೇಳಿ ಈ ಧರೆಗೆ ಕಳಿಸಿದೆ. ಅದರ ನಡುವೆ ಮನುಷ್ಯ ತಲೆಹಾಕದಿರಲಿ. ಇದರಿಂದ ಯಾವ ದೊಡ್ಡ ಸಾಧನೆಯನ್ನೂ ಮಾಡಿದ ಹಾಗಾಗೋದಿಲ್ಲ. ಪ್ರಕೃತಿಯ ವಿನಾಶಕ್ಕೆ ಕಾರಣರಾಗುತ್ತಾರೆಯೇ ಹೊರೆತು, ಯಾರನ್ನೂ ಕಾಪಾಡಿರುವುದಿಲ್ಲ.



ಬಹಳಷ್ಟು ಜನಕ್ಕೆ ಈ ಬುದ್ಧಿಯಿದೆ. ಬಹುಶಃ ಅವರು ಬಸವಣ್ಣನವರ "ದಯವೇ ಧರ್ಮದ ಮೂಲವಯ್ಯಾ.." ಎಂಬ ವಚನವನ್ನು ಈ ರೀತಿ ತಪ್ಪಾಗಿ ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ದಯೆಯಿರಬೇಕು ನಿಜ. ಅಂದರೆ, ಸಕಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಬಗ್ಗೆಯೂ ದಯೆಯಿರಬೇಕು. ಪಕ್ಷಪಾತ ಸಲ್ಲದು. ಹಸುವೊಂದನ್ನು ಚಿರತೆಯು ತಿಂದರೆ ಅದು ಚಿರತೆಯ ತಪ್ಪಲ್ಲ. ಹಸುವಿನ ತಪ್ಪೂ ಅಲ್ಲ. ಹಸುವನ್ನು ಚಿರತೆಯಿರುವ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಸಾಕಿಕೊಂಡವನ ತಪ್ಪು. 'ಹಸು'ವನ್ನು ಕೊಂದ ಚಿರತೆಯು 'ಕ್ರೂರ ಪ್ರಾಣಿ' ಎಂಬ ಕುಖ್ಯಾತವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತೆ, ಮನುಷ್ಯನ ಬೇಜವಾಬ್ದಾರಿತನದಿಂದ. ಖಂಡಿತವಾಗಿ ಯಾವ ಪ್ರಾಣಿಯೂ ಕ್ರೂರವಲ್ಲ, ಮನುಷ್ಯನೊಬ್ಬನ ಹೊರೆತು.

ಹಕ್ಕಿಗಳು ನೋಡಲು ಬಲು ಚೆಂದ, ನಮಗೆ. ಹಾಗಂತ, ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಬರೀ ಹಕ್ಕಿಗಳೇ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಆಹಾರ ಸರಪಳಿಯು ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರಬೇಕಲ್ಲವೇ? ಈ ಆಹಾರ ಸರಪಳಿಗೆ ಕತ್ತರಿ ಹಾಕಲು ನಾವು ಯಾರು?


ಶತ್ರುಮಿತ್ರರು..


ಎಮ್ಮೆಗೆ ಬೆಳ್ಳಕ್ಕಿಯು ಬಹಳ ಕ್ಲೋಸ್ ಫ್ರೆಂಡ್. ಜೊತೆಜೊತೆಗೇ ಹೊಲದಲ್ಲಿ, ಕೊಚ್ಚೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಲಕಳೆಯುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ.. ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ನಾಯಿಯು ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಹತ್ತಿರದ ಮಿತ್ರ.ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಬೀದಿ ನಾಯಿಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಟ ಶುರು ಆಗಿದ್ದು ಇತ್ತೀಚಿಗಾದರೂ ಮನುಷ್ಯನ ಬೆಸ್ಟ್ ಫ್ರೆಂಡ್ ಅಂತ ನಾಯಿಯನ್ನು ಕರೆಯುವುದು ಸಹಜ. ಪ್ಲೋವರ್ ಎಂಬ ಹಕ್ಕಿಯ ಆಪ್ತಮಿತ್ರನಾರು ಗೊತ್ತೇ? ಮೊಸಲೆ! ಮೊಸಲೆ ಬಾಯಿತೆರೆದು ತನ್ನ ಮೊನಚಾದ ದಂತಪಂಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುತ್ತಾ ಮಕರಾಸನದಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದರೆ, ಈ ಪ್ಲೋವರ್ಗಳು ಮೊಸಲೆಗಳ ಹಲ್ಲು ಶುಚಿಮಾಡಿ ಹೋಗುತ್ತವೆ.




ಹೇಗೆ ಪ್ರಾಣಿಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ವಾಭಾವಿಕ ಮೈತ್ರಿಯಿದೆಯೋ ಅಂತೆಯೇ ನಿಸರ್ಗವೇ ಕೆಲವು ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ಕೆಲವು ಪ್ರಾಣಿಗಳೊಡನೆ ಹಗೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದೆ. ಬಹಳ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದ ಹಗೆಯೆಂದರೆ - ಹಾವು-ಮುಂಗುಸಿ, ನಾಯಿ-ಬೆಕ್ಕು! ಇಲ್ಲಿ ನಾನು ಏನು ಹೇಳಬಯಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆಂದರೆ, ಒಂದು ಮುಂಗುಸಿ ಹಾವನ್ನು ಕೊಂದಿತೆಂದರೆ ಹಾವಿಗಾಗಿ ಕನಿಕರ ಪಡುವ ಅವಶ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅಥವಾ, ಆ ದೃಶ್ಯ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿದ್ದರೆ ಕಲ್ಲು ಹೊಡೆದು ಮುಂಗುಸಿಯನ್ನು ಓಡಿಸಿ ಹಾವನ್ನು ಉಳಿಸಿದೆನೆಂದು ಹಿಗ್ಗುವುದರಲ್ಲಿ ಅರ್ಥವಿಲ್ಲ. ನಾಯಿಯಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಲು ಬೆಕ್ಕನ್ನು ತಮ್ಮ ಮನೆಯೊಳಗೇ ಕೂಡಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡು 'ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ' ನನ್ನ ಗೆಳೆಯರೊಬ್ಬರು. ಇದರಿಂದ ಬೆಕ್ಕಿನ ಸ್ವಾಭಾವಿಕತನವನ್ನೇ ನಶಿಸುವ ದುಷ್ಕೃತ್ಯವೆಸಗುತ್ತಿದ್ದೇವೆಂದು ಅವರಿಗೆ ಅನ್ನಿಸೋದೇ ಇಲ್ಲ. ಅವರ ಪ್ರಕಾರ, "ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತಂದ ಮುಂಚಿನ ಬೆಕ್ಕುಗಳೆಲ್ಲಾ ನಾಯಿಯಿಂದ ಕೊಲ್ಲಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ಬೆಕ್ಕನ್ನು ಹೊರಗೆ ಬಿಡೋದೇ ಇಲ್ಲ!" ಎಂದು ಸಮಝಾಯಿಶಿ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ಪಾಪ, ಆ ಬೆಕ್ಕು ಬೇಟೆಯಾಡುವುದನ್ನೇ ಕಲಿತಿಲ್ಲ. ನಾಯಿಯೆಂದರೆ ಹೇಗಿರುತ್ತೆ, ಇಲಿಯೆಂದರೆ ಏನು ಎಂಬುದನ್ನೇ ನೋಡಿಲ್ಲ. ಸೂರ್ಯಚಂದ್ರರನ್ನೂ ಕಂಡಿಲ್ಲ. ನಾಲ್ಕು ಗೋಡೆಯೊಳಗೆ ಜೈಲಿನ ಖೈದಿಯಂತೆ ಇವರ ಮನರಂಜನೆ ನೀಡುತ್ತಾ ಗುಲಾಮನಾಗಿ ಬದುಕುತ್ತಿದೆ!





ಮನುಷ್ಯನೆಂಬುವ ಜೀವಿಯು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಒಂದು ಭಾಗವಷ್ಟೇ. ಪ್ರಕೃತಿಯೇ ಮನುಷ್ಯನಲ್ಲ. ಆದರೆ ವಿವೇಚನಾಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೇಗ್‍ಹೇಗೋ ಬಳಸಿಕೊಂಡ ಮನುಜನು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ನಿಯಮಗಳನ್ನೂ ಮುರಿಯಲೆತ್ನಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಕೆಡುಕಿನ ಸಂಕೇತ. ವಿದ್ಯಾವಂತರೂ ಸಹ ಸಮತೋಲನತೆಯಲ್ಲಿ ತಲೆ ಹಾಕಿ 'ಕಾಪಾಡುವ' ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿರೋರಿಗೆ ಈ ಅಂಕಣವನ್ನರ್ಪಿಸುತ್ತೇನೆ. ಯಾವ ಪ್ರಾಣಿಯನ್ನೂ ಇನ್ನೊಂದು ಪ್ರಾಣಿಯಿಂದ ಅಥವಾ ಗಿಡದಿಂದ 'ಕಾಪಾಡಲು' ಹೋಗದಿರಿ. ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದರೆ ನೀವು ಪ್ರಾಣಿಯನ್ನು ಕಾಪಾಡುತ್ತಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಇನ್ನೊಂದು ಪ್ರಾಣಿಯ ಹಿಂಸೆಯನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿರುತ್ತೀರ. ಅದರ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ತಲೆಹಾಕಲು ನಮಗೆ ಯಾವ ಹಕ್ಕೂ ಇಲ್ಲ. ಬೇಟೆಯೆಂಬುದು ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಮಾಡಲೇ ಬೇಕಾದ ಕ್ರಿಯೆ. ಮನುಷ್ಯನಿಂದಾಗುವ ಹಿಂಸೆಯಿಂದ ಪ್ರಾಣಿಬಲಿಯಾಗುತ್ತಲ್ಲಾ, ಅದನ್ನು ತಪ್ಪಿಸೋಣ. ಅದರ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಡೋಣ. ಪ್ರಾಕೃತಿಕ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಮೂಗು ತೂರಿಸುವುದು ಅನಗತ್ಯ.

ಇದನ್ನು ವಿಶ್ವಪರಿಸರದಿನದಂದು ಬರೆಯಬೇಕೆಂದಿದ್ದೆ. ಅನೇಕ ಕಾರಣದಿಂದ ಬರೆಯಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಈಗ ಬರೆದು ಪಬ್ಲಿಷ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.. ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಪರಿಸರದಿನವೇ ಆದರೂ ವಿಷಯ ಮನವರಿಕೆಗಳಿಗೆ ಕೆಲವು ಸುಸಾಂದರ್ಭಿಕದಿನಗಳು ಅಗತ್ಯ. ಅಂಥ ಸಂದರ್ಭವು ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಬಂದರೂ ಚಿಂತೆಯಿಲ್ಲ. ಒಳ್ಳೇ ಸಂದೇಶ ಸಾರಲು ನಾನು, ನನ್ನಂಥವರು ಸದಾ ಸಿದ್ಧ!!

- ಅ
12.06.2007
11.15PM

Friday, June 01, 2007

ಕ್ಷಿತಿಜಾನಿಸಿಕೆ..

ಉದ್ದಿಶ್ಯಕ್ಕೆ ಮೀರಿದ ವಿಷಯಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಇಲ್ಲಿ ಬರೆದು ಹೆಸರಿಗೆ ಧಕ್ಕೆ ಬರಬಾರದೆಂದು ಕ್ಷಿತಿಜಾನಿಸಿಕೆಯನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ಈ ಬ್ಲಾಗಿನ ಉದ್ದಿಶ್ಯವನ್ನು ಮೇಲೆಯೇ ಬರೆದಿದ್ದೇನೆ! ಅದನ್ನು ಮೀರಿ ಅನೇಕ ಪೋಸ್ಟುಗಳನ್ನೂ ಹಾಕಿದ್ದೇನೆ. ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಹಾಕೋದಿಲ್ಲ..

Saturday, May 26, 2007

ಅದೇ ವೆಂಕಾ, ಸೀನಾ, ನೊಣ..

ಅರ್ಪಣೆ:

-> ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬವನ್ನಾಚರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತಿಹ ಶ್ರೀಧರನಿಗೆ ಒಂದು ಗಿಫ್ಟಾಗಿ..
-> ಈ ಲೇಖನದ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಮುಖ್ಯಪಾತ್ರ ಶ್ರೀನಿವಾಸನಿಗೆ..
-> ಮತ್ತು ಅಪ್ಪಿ ತಪ್ಪಿ ವೆಂಕಾ ಸೀನಾ ನೊಣರಲ್ಲದೆ ಬೇರೆಯವರು ಈ ಲೇಖನವನ್ನೋದಿ ಮೆಚ್ಚಿಕೊಂಡರೆ, ಅವರಿಗೆ!

ನೊಣ ಅನ್ನಬೇಕೋ ನೋಣ ಅನ್ನಬೇಕೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.. ಈ ನಾಣ್ಣುಡಿಯಲ್ಲಿ ನೊಣ ಅದೆಲ್ಲಿಂದ ಬಂತೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಕನ್ನಡಿಗರು ಪ್ರಾಣ ಹೋದರೂ ಪ್ರಾಸ ಬಿಡಲ್ಲ ಅಂತಾರೆ, ಅಂಥದರಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಪೂರ್ವಜರು ಈ ಒಂದು ನಾಣ್ಣುಡಿಯಲ್ಲಿ ಯಾಕೆ ಪ್ರಾಸದ ಕೈಬಿಟ್ಟರು ಎಂಬುದೇ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲವಲ್ಲಾ?

ವಿಷಯ ಅದಲ್ಲ ಬಿಡಿ..

ಪ್ರತಿ ಇರುಳಲ್ಲೂ ಯಾಹೂ ಕಾನ್ಫೆರೆನ್ಸ್ (ಗುಂಪು ಹರಟೆ ಅನ್ನೋಣವೇ?) ಸಂಪ್ರದಾಯ ಹೇಗೆ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿತೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಋಷಿ ಮೂಲ, ನದಿ ಮೂಲ ಸಿಗದಂತೆ, ನಮ್ಮ ಈ ಸಂಪ್ರದಾಯದ ಮೂಲವೂ ಸಿಗಲೊಲ್ಲದು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯ ನಿತ್ಯಕರ್ಮದಂತೆಯೇ ಇರುಳಲ್ಲಿ ಈ ಕಾನ್ಫೆರೆನ್ಸ್ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ದಿನವೇ ಅಪೂರ್ಣವೆಂಬಂತೆ ನಮಗೆ.

ನಮಗೆ ಎಂದರೆ?

ಅದೇ ವೆಂಕಾ, ಸೀನಾ, ನೊಣ..

ಕಾನ್ಫೆರೆನ್ಸ್ ಅಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಜೊತೆ ಗುಂಪಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಆರೇಳು ಜನ ಇರ್ತಾರೆ. ಸ್ವರೂಪ, ಸಿಂಧು, ಶೃತಿ, ಸ್ಮಿತೆ.. ಆದರೆ, ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಉಳಿವವರು ನಾವು ಮೂವರೇ.. ವೆಂಕಾ, ಸೀನಾ, ನೊಣ.. ಶ್ರೀಧರ, ಶ್ರೀನಿವಾಸ, ನಾನು!

ಹತ್ತೂವರೆಯಾಯ್ತೆಂದರೆ ಕಂಪ್ಯೂಟರಿನ ಯಾಹೂ ದೂತ (ಯಾಹೂ ಮೆಸೆಂಜರು) ನಮಗಾಗಿ ಕಾದಿರುತ್ತೆ. ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬಾರದ ಹರಟೆಯೊಮ್ಮೊಮ್ಮೆ, ದೇಶದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಚರ್ಚೆಯೊಮ್ಮೊಮ್ಮೆ! ಸುಬ್ಬುಲಕ್ಷ್ಮಿ, ಸಂತಾನಂ ಸಂಗೀತ ಕೇಳಲು ಧ್ವನಿ ಚಾಟ್ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ, ನಾವು ಕೇಳುತ್ತಿರುವ ಸಂಗೀತ ಸಾಹಿತ್ಯದ ವಿಮರ್ಷೆಯೊಮ್ಮೊಮ್ಮೆ!! ಯಾಹೂ ಸ್ಮಿತೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕನ್ನಡೀಕರಿಸುವುದು, ಕಂಪ್ಯೂಟರಿನ ಪದಗಳನ್ನು ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡ ಶಬ್ದಕೋಶಗಳಿಗೆ ಹೇಗೆ ತರುವುದೆಂದು ರಿಸರ್ಚ್ ಮಾಡುವುದು ಕೆಲವು ಸಲ ನಡೆಯುವ ಚರ್ಚೆಗಳೇ. ಯಾಹೂ ಮೆಸೆಂಜರಿಗೆ ದೂತ ಎಂಬ ಹೆಸರೂ ಇದೇ ಕಾನ್ಫೆರೆನ್ಸ್ ಇಂದಲೇ ಹುಟ್ಟಿದ್ದು. ನಮ್ಮ ಪ್ರೇಮ ಕಥೆಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು, ದಿನನಿತ್ಯದ ಜಂಜಾಟಗಳವರೆಗೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದನ್ನೂ ಆಮೂಲಾಗ್ರವಾಗಿ ಚರ್ಚಿಸಿರೋದು ಇದೇ ಸಂಪ್ರದಾಯ ಆರಂಭ ಆದ ಮೇಲೆಯೇ.

ಮುಖ್ಯ ಸದಸ್ಯರು:

ಆಫ್ ಕೋರ್ಸ್, ವೆಂಕಾ, ಸೀನಾ, ನೊಣ - ಕಾನ್ಫೆರೆನ್ಸ್ ಶುರು ಮಾಡೋರು ನಾವೇ! ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಹೊರೆತು ಬೇರೆ ಮುಖ್ಯ ಸದಸ್ಯರ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯುವಾಸೆ.

ಶೃತಿ: ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಗುಂಪು ಹರಟೆಯನ್ನು ಈಕೆಯೂ ಆರಂಭಿಸಿದ್ದಾಳೆ.. ಆರಂಭಿಸಿ, ಅಲ್ಲಿರೋರಿಗೆಲ್ಲಾ ವಾಚಾಮಗೋಚರವಾಗಿ ಬೈಯ್ಯದಿದ್ದರೆ ಈಕೆಗೆ ನಿದ್ದೆ ಬಾರದು. "ಲೋ ಚಪ್ಪರ್..", "ಯಾಯ್... ಒದ್ದುಬಿಡ್ತೀನಿ.." ಬಿಡಿ... ಇನ್ನೂ ಅವಾಚ್ಯಗಳು ಇವೆ.. "ನಾನು ಹೊರಡ್ತೀನಿ, ನಿದ್ದೆ" ಅಷ್ಟೇ ಹೇಳೋದು.. ಹೊರಟುಬಿಡುತ್ತಾಳೆ. ನಾವುಗಳು "ಓಕೆ" ಎಂದು ಟೈಪಿಸುವುದರೊಳಗೆ ಇವಳು ಆಫ್‍ಲೈನ್!! ಉಳಿಯುವುದು ನಾವು ಮೂವರೇ.. ಅದೇ, ವೆಂಕಾ, ಸೀನಾ, ನೊಣ!!

ಸ್ಮಿತೆ: ಕಣ್ಣಾಮುಚ್ಚಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಯಾಹೂ ಒಳಗಿರ್ತಾಳೆ (Invisible). ಆದರೂ ನಮ್ಮಂಥವರಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿಬಿಡುತ್ತೆ! ಸರಿ, ಬಿಡ್ತೀವಾ? ನಮ್ಮ ಗುಂಪಿನ ಯಾರೇ ಆನ್‍ಲೈನ್ ಕಂಡರೂ ಸೆಳೆದು ತರುತ್ತೇವೆ. ಹೆಚ್ಚು "ಆಳದ" ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಮಾತನಾಡಿದರೆ ಕಿವಿಯಿಂದ (ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಕಣ್ಣಿನಿಂದ - ಯಾಕೆಂದರೆ ಪರದೆ ಮೇಲೆ ನೋಡುವುದು ತಾನೆ ಶಬ್ದಗಳನ್ನು) ಮೆದುಳಿನವರೆಗೂ ಹೋಗದ ಕಾರಣ, ಚರ್ಚೆ ನಮ್ಮ ಪರಿಧಿಯೊಳಗಿರದೇ ಸ್ವಲ್ಪ ಒಳ ವರ್ತಿಲದಲ್ಲಿರುತ್ತೆ! ಕಾಲುಗಂಟೆ ಇಪ್ಪತ್ತು ನಿಮಿಷವಾದ ಮೇಲೆ, "ಗುಡ್ ನೈಟ್" ಎಂದು ಬಿಡುತ್ತಾಳೆ. ನಾವು ಟಾಟ ಮಾಡೋದೇ! ಮತ್ತದೇ ವೆಂ, ಸೀ, ನೊ!

ಭೀಮರಾಯರು (ಶುಭಾ): "ನಮಸ್ಕಾರ ಭೀಮರಾಯರಿಗೆ" ಎಂದರೆ, "ಅಲ್ಲ, ಅವರ ಮಗಳು" ಎಂದು ಹೇಳುವುದು ಇನ್ನೊಂದು ಸಂಪ್ರದಾಯ. ಹೆಚ್ಚು ಹೊತ್ತಿರದೇ, ಶುಭಾ ತುಂಬಾ ಬೇಗನೇ ಶುಭರಾತ್ರಿಯೆಂದುಬಿಡುತ್ತಾಳೆ. ಯಾಹೂ ದೂತದಲ್ಲಿ ವೆಂಕಾ, ಸೀನಾ, ನೊಣ - ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸುತ್ತಿರುತ್ತೇವೆ..

ಸಿಂಧು: ಅಪರೂಪದ ಸದಸ್ಯೆ. ಹನ್ನೊಂದಾಗಿ ಒಂದು ಸೆಕೆಂಡಾದರೂ ದೂತದೊಳಗೆ ಇರೋದಿಲ್ಲ. ಬೈ ಅನ್ನೋದೇ! ನಾವು ಯಾರು ಬೈ ಎಂದರೂ ತಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಆರಂಭದ ವೆಂ, ಸೀ, ನೊ ಕೊನೆಯಲ್ಲೂ ಇರಲು ನಮಗೂ ಆನಂದವೇ!!

ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಏಳು ಜನರಿದ್ದೂ ಬಹಳ ಬಹಳ ವಿರಳವಾಗಿ ಗುಂಪು ಹರಟೆಗೆ ಬರುವುದಾದ್ದರಿಂದ ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಬರೆಯುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅವರು ಎಲಿಜಿಬಿಲಿಟಿ ಪರೀಕ್ಷೇಯಲ್ಲಿ ಅನುತ್ತೀರ್ಣರಾಗಿದ್ದಾರೆ!

ಅದೇ ವೆಂಕಾ, ಸೀನಾ, ನೊಣ:



"ಏನಪ್ಪಾ ಸಮಾಚಾರ?" ಅನ್ನೋದು ಬಹಳ ಕಡಿಮೆ. ಸಮಾಚಾರ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತು, ಎಲ್ಲಾ ಗ್ರಹಚಾರವೇ ಅಂತ!

"ಯಾವ ಕಾಣಿಕೆ ನೀಡಲಿ ನಿನಗೆ.." ಎಂದು ನಾನು ಟೈಪಿಸಿದರೆ, ಆ ಹಾಡನ್ನು ನಾನು ಕೇಳ್ತಾ ಇದೀನಿ ಅಂತ...

"ಯುದ್ಧಂ ತ್ಯಜತ.. ಸ್ಪರ್ಧಾಮ್ ತ್ಯಜತ.." ಎಂದು ಶ್ರೀನಿವಾಸ ಟೈಪಿಸಿದರೆ ಅವನು ಆ ಹಾಡನ್ನು ಕೇಳ್ತಾ ಇದ್ದಾನೆ ಎಂದರ್ಥ..

ವಾಯ್ಸ್ ಚಾಟಿಗೆ ಹಾಕಿ ನಾವು ಮೂರೂ ಜನ ಹಾಡು ಅದೆಷ್ಟು ಸಲ ಕೇಳಿದ್ದೇವೋ! ಬರೀ ಹಾಡು ಕೇಳಲೆಂದೇ ವಾಯ್ಸ್ ಚಾಟ್ ಮಾಡುತ್ತಿರುತ್ತೇವೆ!

"ಕಾಪಿ?" ಎಂದರೆ ಆ ಮೆಸೇಜು ನಾನು ಶ್ರೀಧರನಿಗೆ ಕಳಿಸಿರುವುದು, ಅಥವಾ ಶ್ರೀಧರ ನನಗೆ ಕಳಿಸಿರುವುದು.. ಇದು ಮೂರೂ ಜನಕ್ಕೂ ಗೊತ್ತು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಕಾಫಿ ಕುಡಿಯಲು ಗಾಂಧಿ ಬಜಾರಿನಲ್ಲಿ ಭೇಟಿಯಾಗಲು ಬರೆವ ಸಂದೇಶವೆಂದು!

ಯಾರೇ ಬರಲಿ, ಯಾರೇ ಹೋಗಲಿ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ನಾವು ಮೂವರೇ, ಕೊನೆಯಲ್ಲೂ ನಾವು ಮೂವರೇ.. ವೆಂಕಾ, ಸೀನಾ, ನೊಣ!!

ಅಂತೂ ಇಂತೂ ಒಂದು ಸಂಪ್ರದಾಯವನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ. ಸಂಪ್ರದಾಯ ಹೀಗೇ ಮುಂದುವರೆಯಲಿ.. ದೂತನಿಗೊಂದು ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್! ನಾಣ್ಣುಡಿಗೊಂದು ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್!!

ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬದ ಶುಭಾಶಯಗಳು ಶ್ರೀಧರ!!

ಅಪ್ಪಿ ತಪ್ಪಿ ಇದನ್ನೋದಿದ ಜನರಿಗೆ: ಹಾಗೇ ಇವನ್ನೂ ನೋಡಿದರೊಳಿತು... ಶೀರ್ಷಿಕೆಯೊಂದೇ.. ಬರೆವವರು, ಬರೆವ ರೀತಿ ಇನ್ನೂ ಸೊಗಸು!!

http://karmakaanda.blogspot.com/2007/05/blog-post_26.html

http://gandabherunda.blogspot.com/2007/05/blog-post_26.html

-ಅ
26.05.2006
1.40AM

Monday, May 21, 2007

ರಾಜಣ್ಣನ ಡೈಲಾಗ್ ಕೇಳಿ..



ಕನ್ನಡದ ಸೂಪರ್ ಸ್ಟಾರ್ ಅಂತ ರಾಜ್ ಕುಮಾರ್‍ನ ಯಾಕೆ ಕರೆಯೋದು ಅಂತ ತಿಳೀತೇ?

ಗವಿಯೊಳು ಕವಿಗಳು..

ಬೇಲುಂ ಗುಹೆಯ ದರ್ಶನ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬಂದೆವು. ಈ ಪ್ರವಾಸದ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯೋಕೆ ಇನ್ನೂ ಸಮಯ ಬೇಕು. ಸದ್ಯದಲ್ಲಿ ಇನ್ಯಾವುದೋ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಬ್ಯುಸಿ ಇದ್ದೀನಿ.. ಆಮೇಲೆ ಬರೀತೀನಿ.

ಚಿತ್ರಗಳು ಇಲ್ಲಿವೆ ನೋಡಿ..

Belum Caves


ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ನಿಮಗನ್ನಿಸಿದ್ದನ್ನು ಹೇಳಿಪ್ಪಾ....

Thursday, May 17, 2007

ಅಮೃತವಾಹಿನಿಯೊಂದು...

"ಕಾಫಿ?" ಶ್ರೀಧರ ಕೇಳುತ್ತಾನೆ.

"ಓಕೆ, ಏಳು ಗಂಟೆ" ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.

ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಗೊತ್ತು. ಏಳುಗಂಟೆಗೆ ಗಾಂಧಿಬಜಾರು ವೃತ್ತದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕು ಒಂದು ಕಾಫಿ ಹೀರಿ, ಅಲ್ಲಿಂದ ಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮಿ ಟಿಫನ್ ರೂಮಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಹಸಿದಿದ್ದರೆ ಖಾಲಿ ದೋಸೆ ತಿಂದು ಇನ್ನೊಂದು ಕಾಫಿ ಹೀರಿ ಗಾಂಧಿಬಜಾರು ಪರ್ಯಟನೆ ಮಾಡಿಬರುವುದು ನಮ್ಮ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವೆಂದು.

ಅದ್ಯಾರು ಕಂಡು ಹಿಡಿದರೋ ಕಾಫಿಯಲ್ಲಿರುವ ಚೈತನ್ಯವನ್ನು! ಇಷ್ಟೇ ಪ್ರಮಾಣದ ಕಾಫಿಗೆ ಇಷ್ಟೇ ಸಕ್ಕರೆಯನ್ನು ಬೆರೆಸಿ, ಇಷ್ಟೇ ಹಾಲನ್ನು ಸೇರಿಸಿದರೆ ಅಮೃತದ ಸವಿಯಿದೆಯೆಂದು ಕಂಡು ಹಿಡಿದ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮ ಯಾರು? ಆಹ್.. ಅವನ ಹೊಟ್ಟೆ ತಣ್ಣಗಿರಲಿ. ಅವನ ಜನ್ಮ ಸಾರ್ಥಕವಾಯಿತು ಬಿಡಿ.

ವಿಜಯ ಕರ್ನಾಟಕದ ಅಂಕಣವೊಂದನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದ ಶ್ರೀಧರ "ಕಾಫಿ ಬಗ್ಗೆ ಎಂಥಾ ಒಳ್ಳೇ ನ್ಯೂಸ್ ಬಂದಿದೆ ನೋಡೋ" ಎಂದು ಬಹಳ ಖುಷಿ ಪಟ್ಟು ಹೇಳಿದ.. ಆ ಖುಷಿಯಲ್ಲೇ ಮತ್ತೆ ಗಾಂಧಿಬಜಾರಿನ ಕಾಫಿಯನ್ನು ಸವಿದು ಬಂದೆವು.







"ರೀ ಕಾಫಿ, ಟೀ ಎಲ್ಲಾ ಕುಡೀ ಬೇಡ್ರೀ.. ಅದು ವಿಷ" ಎಂದು ಡೀನ್ ಕಾಫಿಯ ಹೆಸರೆತ್ತಿದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಹೇಳುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಈ ಆರ್ಟಿಕಲ್‍ನ ಒಮ್ಮೆ ನೋಡಲೆಂದು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ.

ನನ್ನ-ಕಾಫಿಯ ಬಾಂಧವ್ಯ

ಕೆಲವು ಕಡೆ ಕಾಫಿಗಳು ಸಖತ್ ರುಚಿಕರ. ಕುಡಿದರೇ ಆನಂದದಿಂದ ತೇಲುವಂತಿರುತ್ತೆ. ಇನ್ನು ಕೆಲವು ಕಡೆ ಹೊಟ್ಟೆ ಉರಿಯುತ್ತೆ. ಕಾಫಿ ಡೇ (ಇತ್ಯಾದಿಗಳು) ಎಂದು ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಬೋರ್ಡುಗಳನ್ನು ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಕಾಫಿಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಕೊಡುವ ದ್ರವಕ್ಕೆ ಉಚ್ಚರಿಸಲಸಾಧ್ಯಕರ ನಾಮಕರಣ ಮಾಡಿ ಹಣ ದೋಚುವ ಹುನ್ನಾರ ಅವರದೆಂದು ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರೊಬ್ಬರು ಶಪಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. "ಕಪ್ಪೆ-ಸೀನ" (Capuccino), "ಚಾಕು-ಸೀನ" (Chococcino) ಈ ರೀತಿಯ ಗೂಂಡಾಗಳ ಹೆಸರನ್ನು ಅಮೃತದಂತಹ ಕಾಫಿಗೆ ಇಟ್ಟು ನೂರಾರು ರುಪಾಯಿ ಕೀಳುತ್ತಾರೆ. ಆದರೂ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಅಲ್ಲೂ ಕುಡಿಯುತ್ತೇವೆ, ಭಂಡರು ನಾವು. ಆದರೆ ಅಷ್ಟು ಸಮಾಧಾನಕರವಾಗಿರೋದಿಲ್ಲ ಬಿಡಿ.



ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಕಾಫಿ ಕುಡಿದಿದ್ದೇನೆ. ಬಸವನಗುಡಿಯ ಕೆಲವು ಹೋಟೆಲುಗಳಿನ ಕಾಫಿ ಬಲು ರುಚಿಕರ.. ಬಾಲಾಜಿ, ಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮಿ, ಉಪಹಾರ ದರ್ಶಿನಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಕಾಫಿ ಬಾರ್, ಎಸ್.ಎಲ್.ವಿ., ಅಡಿಗಾಸ್, ನಿಸರ್ಗ, ಹಳ್ಳಿತಿಂಡಿ, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಭವನ, ಮಾಡರ್ನ್ ಟಿಫಿನ್ ರೂಮ್, ರೋಟಿ ಘರ್, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಂದು ಕೃತಜ್ಞತೆಯ ನಮನ - ಅದ್ಭುತವಾದ ಕಾಫಿಗೆ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್. ಬೆಳಗೆರೆಯ ಕಾದಂಬರಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಬರುವಂತೆ, "ಇವು ದೇವತೆಗಳೇ ಕುಡಿಯುವಂಥ ಕಾಫಿ" .

ಕಝಿನ್ ಮಧು ಮನೆಗೆ ಹೋದರೆ ಗಂಟೆ ರಾತ್ರಿ ಹನ್ನೆರಡಾದರೂ ಒಂದು ಕಾಫಿಯಂತೂ ಗ್ಯಾರೆಂಟಿ. ಅತ್ತೆ ಮಾಡಿಕೊಡುವ ಕಾಫಿ ಏನು ರುಚಿ, ಏನು ಮೋಹ.. ಆಹಾ..

ಗೆಳೆಯ ಬಾಲಾಜಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನೀರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಫಿಯನ್ನೇ ಕುಡಿಯುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಮನೆಗೆ ಹೋದ ತಕ್ಷಣ, "ಬಾ ಅರುಣ.. ಕಾಫಿ ಕೊಡಲಾ??" ಎಂದೇ ಕೇಳುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಮನೆಯ ಕಾಫಿ ಬಣ್ಣಿಸಲಸದಳ.

ಶ್ರೀ ಮನೆಗೆ ಹೋದಾಗ, ಅದೆಷ್ಟೋ ಸಲ ಅವಳ ಕೈಯ್ಯಾರೆಯೇ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟ ಕಾಫಿಯ ಸವಿಯನ್ನು ಮರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಚಾಮರಾಜ ಪೇಟೆಯ ಡಾನ್ ಆಗಿದ್ದೂ ಮಚ್ಚನ್ನೆತ್ತುವಂತೆ ಕಾಫಿಯನ್ನು ಮಾಡುವುದರಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಎತ್ತಿದ ಕೈಯೆಂದು ಎಷ್ಟೋ ಸಲ ನಿರೂಪಿಸಿದ್ದಾಳೆ ಶೃತಿಯು! ಬಂದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಹೀಗೇ ಕಾಫಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿರುವಂತಿರಲಿ ಈ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳು!! ;-)

ಮೊನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆಯಷ್ಟೇ ಅಮೆರಿಕೆಗೆ ಹೊರಟಿದ್ದ ಅಕ್ಕ ಕಾಫಿ ಪುಡಿಯನ್ನೂ ಕೊಂಡೊಯ್ದಿದ್ದಳು. ಯಾಕೆಂದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ಕಾಫಿಗಿಂತ ಕಲಗಚ್ಚೇ ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತೆ ಅಂತ! ಅದಕ್ಕೇ ತಾನೇ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಕುಡಿವ ಛಲ! ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದಾಕ್ಷಣ ಒಳ್ಳೆಯ ಫಿಲ್ಟರ್ ಕಾಫಿ ಅವಳನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸಿತ್ತು. ತನ್ನ ಗಂಡ ಕೈಯ್ಯಾರೆ ಮಾಡಿದ್ದ ನೊರೆಭರಿತ ಕಾಫಿ - ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ!



ಉತ್ತರಭಾರತ ಪ್ರವಾಸಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಗ ಇಪ್ಪತ್ತು ದಿನ ಕಾಫಿಯಿಲ್ಲದೆ ನಾಲಿಗೆಯೆಲ್ಲಾ ಕೆಟ್ಟ ಕೆರವಾಗಿ ತುಕ್ಕು ಹಿಡಿದು ಹೋಗಿತ್ತು. ಕರ್ನಾಟಕ ಎಕ್ಸ್‍ಪ್ರೆಸ್‍ನಲ್ಲಿ ಹಿಂದಿರುಗುವಾಗ ಗುಂಟ್‍ಕಲ್ ತಲುಪುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ, "ಕಾಫಿ ಕಾಫಿ" ಎಂದು ಕಾಫಿ ಮಾರುವವನ ಧ್ವನಿ ಕೇಳಿ ಕರುವಿಗೆ ಹಸುವಿನ ಅಂಬಾ ಸದ್ದು ಕೇಳಿದಂತೆಯೇ ಸಂತಸವಾಗಿತ್ತು. ಆ ಉತ್ತರಭಾರತದವರು ಕಾಫಿ ಕುಡಿಯದೇ ಅದು ಹೇಗೆ ಇದ್ದಾರೋ ಎಂದು ಶಪಿಸಿ ರೈಲಿನ ಕಾಫಿ ಅಷ್ಟೇನೂ ಚೆನ್ನಿರದಿದ್ದರೂ ಬರಗೆಟ್ಟವರಂತೆ ಹೀರಿದ್ದೆ.

ಆದರೂ ಶ್ರೀನಿಧಿಯನ್ನು ಕೇಳಿ ನೋಡಿ.. ಮುಸುಕಿದ ಮಂಜಿನ ನಡುವೆ, ಕೊರೆವ ಚಳಿಯಲ್ಲಿ, ಚಾರಣದಿಂದ ದಣಿದ ಚೇತನಕ್ಕೆ, ಆರೂಕಾಲುಸಾಸಿರ ಅಡಿಯೆತ್ತರದ ಮುಳ್ಳಯ್ಯನಗಿರಿ ಶಿಖರದ ಮೇಲೆ, ನಾಲಿಗೆಗೆ ಚರಟ ಸಿಗುವಂತೆ, ಅತಿ ಕಡಿಮೆ ಹಾಲಿಗೆ ಅಕ್ಕರೆಯಿಂದ ಬೆರೆಸಿ ಕೊಟ್ಟರಲ್ಲಾ, ಆ ಬೆಲ್ಲದ ಸ್ಟ್ರಾಂಗ್ ಕಾಫಿಯ ರುಚಿಯ ಮುಂದೆ ಬೇರೆ ಕಾಫಿಯಿಲ್ಲ ಬಿಡಿ.. ಅನ್ನುತ್ತಾರೆ..

ನಿಜಕ್ಕೂ ಅಂದು ಕುಡಿದಿದ್ದು ಅಮೃತವೇ!!

ಕಾಫಿಯೆಂಬ ಅಮೃತವನ್ನು ಕುಡಿಯೋಣ ಬನ್ನಿ..

ಕಾಫಿಗೆ ಜೈ!

(ಇಲ್ಲಿ ಕಾಫಿ ಪುರಾಣ ಮಾತ್ರ. ಟೀ ಬಗ್ಗೆ ಇನ್ಯಾವಾಗಲಾದರೂ ಬರೆಯುತ್ತೇನೆ. ಇಲ್ಲಾ ಅಂದರೆ ಕವಿ ಗಂಡಭೇರುಂಡರು ಹಳೆಗನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಬೈದಾರು!)

- ಅ
17. 05.2007
1.30PM

ಹಾರೈಕೆ..

ಪುಟ್ಟ ತಂಗಿ ಸ್ಮಿತಾ ಇಂದು ಗಂಡು ಮಗುವಿಗೆ ಜನುಮ ನೀಡಿದ್ದಾಳೆ. 'ಕಂದ' ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದೆ, ಈಗ ಅವಳಿಗೊಂದು ಕಂದಮ್ಮ.. ನನ್ನ ಹಾಗೂ ನನ್ನವರ ಅಕ್ಕರೆಯ ಹಾರೈಕೆಯು ತಂಗಿಗೆ ಹಾಗೂ ಪತಿ ಕಾರ್ತಿಕ್‍ರೊಡನೆ ನಿರಂತರವಾಗಿರುವುದು. ಇವರ ಸಂತಸವು ಹೀಗೇ ನಿರಂತರವಾಗಿರಲಿ.


- ಅ
17. 05.2007
10AM

Tuesday, May 15, 2007

ಬಾಣತಿಮಾರಿ

ಡಿಸ್ಕ್ಲೈಮರ್

ಇದು ನನ್ನ ಹಳೆಯದೊಂದು ಲೇಖನ. ಮೂರು ವರ್ಷಕ್ಕೂ ಹಳೆಯದು. ಆಗ ಇದ್ದ ಅನುಭವ ತೃಣಮಾತ್ರದ್ದು. ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಹಾಗೆ ಈ ಲೇಖನವಿರಬಹುದು. ಎಲ್ಲೋ ಏನೋ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಹಾಳೆಗಳು ಸಿಕ್ಕಿದವು ಅಷ್ಟೇ. ಅದನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಟೈಪಿಸಿದ್ದೀನಿ. ಭಾಷೆ-ಭಾವಗಳಲ್ಲಿ ತಪ್ಪಿದ್ದರೆ ತಿದ್ದುಕೊಂಡು ಓದಿಬಿಡಿ. ಹಿಡಿಸದಿದ್ದರೆ ನಕ್ಕು ಸುಮ್ಮನಾಗಿಬಿಡಿ.




ಕನ್ನಡಕುವರರ ನಡುವೆ..

ಕಾವೇರಿ ಅರಣ್ಯ ಇಲಾಖೆಯ ಡಿ.ಸಿ.ಎಫ್‍ರವರು ರಾಜೇಶ್ ಮತ್ತು ನನ್ನನ್ನು ತಮ್ಮ ಛೇಂಬರಿಗೆ ಕರೆದರು. ನಾವು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದದ್ದು "ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಮುತ್ತತ್ತಿ" ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚೆಗೆ. ಮೂಲತಃ ರಾಜಸ್ಥಾನದವರಾದ ಡಿ.ಸಿ.ಎಫ್ ವಿಜಯ್ ಲಾಲ್ ಮೀನಾ ಅವರು ತಕ್ಕ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಕನ್ನಡ ಮಾತನಾಡಿದರೂ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅಂಥ ಕಷ್ಟವೇನಲ್ಲ. ವಿಚಿತ್ರ ಕನ್ನಡ! ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಕಡತಗಳನ್ನು ತಮ್ಮ ಟೇಬಲ್ ಮೇಲಿಂದ ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡು ಓದಿದ ಹಾಗೆ ನಟಿಸುತ್ತಾ, ರುಜು ಹಾಕುತ್ತಾ, "ಮತ್ತೆ...?? ಎಲ್ಲಿವರ್ಗು ಬಂತು...?? ಏನು ಯೋಚ್ನೆ 'ಮಾದ್ರಿ'?" ಎಂದರು. ಥಟ್ಟನೆ ನಮ್ಮ ರಾಜೇಶ್, ತಮ್ಮ ವಿಶಿಷ್ಟ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಉತ್ತರಿಸಿದರು. " ಹಾ... ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಬಿಸಾಡಿದಾರೆ ಜನ.. 'ಹಲ್ಲಲ್ಲಿ' ಡಸ್ಟ್-ಬಿನ್ ಹಾಕೋಣ 'ಹಂತ'..." ಎಂದಾಗ ನನಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ದಿಗಿಲಾಯಿತು. ಯಾರ ಹಲ್ಲಲ್ಲಿ ಏನು ಹಾಕ್ತಾರೋ ಏನೋ ಹಂತ.. ಛೆ ಛೆ.. ಕ್ಷಮಿಸಿ.. ಏನು ಹಾಕ್ತಾರೋ ಅಂತ!! ಮುಕ್ಕಾಲುಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ಸುದೀರ್ಘ ಚರ್ಚೆ, ಮೀಟಿಂಗಿನ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ವಿಜಯಲಾಲರು "ನಿಮ್ ಬಟ್ಟೆ ಕೊಲೆಯಾಗಿದೆ"? ಎಂದರು. ನಾನು "ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿಗೆ ನಾನೂ ಕೊಲೆಯಾಗಿ ಹೋಗ್ತೀನಿ ಈ ಕನ್ನಡಕುವರರ ಮಧ್ಯೆ ಇದ್ದರೆ" ಎಂದು ಆಲೋಚಿಸುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ರಾಜೇಶ್, "ಹುಂ.. ಪಾರೆಸ್ಟಲ್ಲಿ ಅಂಗೆ ಹಲ್ವಾ.." ಎಂದುಬಿಟ್ಟರು!! ಆಹಾಹಾ.. ಎಂಥಾ ಜೋಡಿ...




ಕೊಲೆಯಾಗಲು ಕಾರಣ?

ನಮ್ಮ ಬಟ್ಟೆ 'ಕೊಲೆ'ಯಾಗಲು ಕಾರಣ ಇದೆ.. ಮುಂಜಾನೆ ಆರಕ್ಕೇ ನಾನು ನನ್ನ ಫಿಯರೋ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು, ಬನಶಂಕರಿಯ ತರಕಾರಿ ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ಎದುರು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ರಾಜೇಶರನ್ನು ಹಿಂದೆ ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿಕೊಂಡು ಕನಕಪುರದತ್ತ ಸಾಗಿಸಿದೆ. ಹತ್ತುವರೆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ನಾವು ವಿಜಯ್-ರವರೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಲು ಹೋಗಬೇಕಿತ್ತು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬೇಗ ಹೊರಟಿದ್ದ ಕಾರಣ ಹಾಗೆ ಬಾಣತಿಮಾರಿಗೆ ಹೋಗಿ ನಂತರ ಅವರ ಆಫೀಸಿಗೆ ಹೊಗೋಣ ಎಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದೆವು. ಕನಕಪುರದಿಂದ ರಾಮನಗರಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಹೋಟೆಲನ್ನು ಹೊಕ್ಕೆವು. ಅದನ್ನು ಹೊಟೆಲ್ ಎಂದರೆ ಹೊಟೆಲು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ತಿಂಡಿ ಮಾರುವ ಕೊಳಕು-ಶುಭ್ರ ಅಂಗಡಿ ಅಷ್ಟೆ! ಏಳು ಗಂಟೆಗೇ ತಿನ್ನಲು ಹೊಟ್ಟೆಯಾಗಲೀ, ನಾಲಿಗೆಯಾಗಲೀ ಇನ್ನೂ ಸಿದ್ಧವಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಅಷ್ಟು ಬೇಗ ಟೀ ಕಾಫಿಗಳನ್ನು ಹೊರೆತು ಬೇರೇನೂ ಕಂಡು ಅಭ್ಯಾಸವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅಂಥದ್ದರಲ್ಲಿ ಆ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಜಿಹ್ವೆಯ ಪರಮ ವೈರಿಯಾದ ಖಾರದ ಚಟ್ನಿಯನ್ನು ಬೇರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಪರಿಚಯಿಸಿದರೆ ಅದು ನನ್ನನ್ನು ಹೇಗೆಲ್ಲಾ ಶಪಿಸಿರಬಹುದು!! ರಾಜೇಶರಂಥ ರಾಜೇಶರೇ ಖಾರ ಎಂದರು! ನಾನು ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ನಾಲಿಗೆಗೆ ಬೇಸರಗೊಳಿಸಲು ಇಚ್ಛಿಸದೆ ಬರೀ ಇಡ್ಲಿಯನ್ನು ತಿಂದೆ. ಟೀ ಕುಡಿದಾಗ ಸಮಾಧಾನವಾಯಿತು!


ಬೆಟ್ಟಗುಡ್ಡಗಳಂತೆಯೇ ಇರುವ ಈ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ನಿಮಿಷ ಪಯಣಿಸಿದ ನಂತರ ಮಾದಸಂದ್ರ ಎಂಬ ಕುಗ್ರಾಮವೊಂದು ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಆ ಹಳ್ಳಿಯೊಳಕ್ಕೆ ಗಾಡಿಯನ್ನು ಕರೆದೊಯ್ಯಲು ಹರಸಾಹಸ ಪಡಬೇಕಾಯಿತು. ಹಳೆಯದನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಂಡ ರಾಜೇಶ್ "ನಾನು, ರವಿಶಂಕರ್ ಸೋಲಿಗೆರೆನ ಬೈಕು ತಳ್ಕೊಂಡ್ ಹಿಳಿದಿದ್ವಿ" ಎಂದರು. ನನಗೆ ಅದೇನೂ ಆಶ್ವರ್ಯ ಆಗಲಿಲ್ಲ.. ಏಕೆಂದರೆ ಅವರು ನನಗೆ ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ಹೇಳಿದ್ದು ಇದು ಹದಿನೈದನೇ ಸಲ! ಮಾದಸಂದ್ರದಲ್ಲಿ ರಾಜೇಶರ ಸಂಬಂಧಿಕರ ಮನೆಯಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಗಾಡಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಚಾರಣ ಮಾಡೋಣ ಎಂದು ನಿರ್ಣಯಿಸಿದೆವು. ಅವರ ಮನೆಯ ನಾಯಿಯು ನನ್ನನ್ನು ಬಹಳ ಪರಿಚಿತನಂತೆ ನೋಡಿ, ಬಾಲವು ಇನ್ನೆಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದು ಹೋಗುವುದೋ ಎನ್ನುವಷ್ಟು ಪೆಂಡುಲಮ್ ಥರ ಅಲ್ಲಾಡಿಸಿ, ಮೈ ಮೇಲೆಲ್ಲಾ ಎಗರಿ, ಕೈಯನ್ನು ಕಾಲನ್ನು ನೆಕ್ಕಿತು! ನಾನೂ ಅದನ್ನು ನನ್ನ ಹಳೆಯ ಸ್ನೇಹಿತನಂತೆಯೇ ಮಾತನಾಡಿಸಿದೆ. "ಹಾಗೆಲ್ಲಾ ನೆಕ್ತಾರೇನೋ ಕೊಳಕಾ!!!" ರಾಜೇಶ್ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಹೊಕ್ಕು ಒಳಗಿನಿಂದಲೇ ನನ್ನನ್ನು ಕೂಗಿ, "ಇವರು ನನ್ನ ಪ್ರೆಂಡ್ ಹರುಣ್ ಹಂತ" ಎಂದು ಪರಿಚಯಿಸಿಕೊಟ್ಟರು! ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ "ನಾಸ್ಟ" ಮಾಡಲು ಬಹಳ ಬಲವಂತ ಮಾಡಿದರು. ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಒಂದೇ ನಿಲುವಿಂದ ಒಲ್ಲೆಯೆಂದೆವು. ಇಳಿಸಲಾಗದೆ ಇಡ್ಲಿಯನ್ನು ಇಳಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದಿರುವಾಗ ಇಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ತಿನ್ನಲು ಮನಸಾಗಲೀ ಹೊಟ್ಟೆಯಾಗಲೀ ನಾಲಿಗೆಯಾಗಲೀ ಅನುಮತಿ ನೀಡಲಿಲ್ಲ.

ರಾಜೇಶ್ ತಮ್ಮ ಟ್ರೆಕ್ಕಿಂಗ್ ಔಟ್‍ಫಿಟ್‍ನಲ್ಲಿ ಫಿಟ್ ಆದರು. ಟೀ-ಶರ್ಟ್, ಟ್ರಾಕ್ ಪ್ಯಾಂಟ್, ಹವಾಯ್ ಚಪ್ಪಲಿ!! ಚಪ್ಪಲಿ ಧರಿಸಿ ಇವರು ಅದು ಹೇಗೆ ಅಷ್ಟೊಂದು ಚಾರಣ ಮಾಡ್ತಾರೋ ನಾನರಿಯೆ! ಆದರೆ ಇವರು ಸಾಧಿಸಿರುವ ಕಾಲುಭಾಗವನ್ನೂ ನಾನು ಮುಟ್ಟಲು ನನಗೆ ವರ್ಷಗಳೇ ಬೇಕಾದೀತು! ನಾನು ನನ್ನ ಮಾಮೂಲಿ ವೇಷದಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧನಿದ್ದೆ. ಟ್ರೆಕ್ಕಿಂಗ್ ಗೆ ಯಾವಾಗ ಬೇಕಾದರೂ ಸಿದ್ಧ! ಒಂದು ಟೀಶರ್ಟು, ಜೀನ್ಸು, ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಧಡಿಯ ಶೂ, ಹೆಗಲ ಮೇಲೊಂದು ಚೀಲ, ಚೀಲದೊಳಗೆ ನೀರಿನ ಬಾಟಲಿ, ಟಾರ್ಚು, ಸೊಂಟಕ್ಕೊಂದು ಪೌಚು. ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಕಿರೀಟವಂತೂ ಇಲ್ಲ, ಆದರೆ ಒಂದು ಟೋಪಿ ಇರದೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ!

ಅವರ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಡುವಾಗ ನನ್ನ ಮೈಮೇಲೆ ಎಗರಿ ನನ್ನ ಕೈಕಾಲುಗಳನ್ನು ನೆಕ್ಕಿದ ನಾಯಿಯು ತನ್ನ ಸಂಗಾತಿಯ ಮರ್ಮಾಂಗಗಳನ್ನು ನೆಕ್ಕುತ್ತಿದ್ದ ದೃಶ್ಯ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿತ್ತು. ತಕ್ಷಣ ಹಿಂದಿರುಗಿ ಸೋಪು ಹಾಕಿ ಕೈತೊಳೆದು, " ಥೂ! ಅದಕ್ಕೆ ನಾಯಿ ಬಗ್ಗೆ ಗಾದೆ ಮಾಡಿರೋದು.. ಅಸಹ್ಯ ಮುಂಡೇದು" ಎಂದು ಶಪಿಸಿದೆ. ಮರುಕ್ಷಣವೇ "ಪಾಪ, ಅದರದೇನು ತಪ್ಪಿದೆ, ಎಲ್ಲಾ ನ್ಯಾಚುರಲ್ ಇನ್ಸ್ಟಿಂಕ್ಟ್ಸ್" ಅಂದು ತೆಪ್ಪಗಾದೆ. ಆದರೂ ಒಂದು ರೀತಿ ಅಸಹ್ಯವಾಗುತಿತ್ತು.

ಸಿಟಿ ಹಂಗಲ್ಲ ಕಣಪ್ಪೋ...

ಮರಳು ಸರಬರಾಜು ಮಾಡುವ ರಾಜ ಎಂಬಾತನನ್ನು ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದೆವು. ಆತ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ, ರಾಜೇಶ್ ಗೆ "ಸಿಟಿ ಹಂಗಲ್ಲ ರಾಯೇಸಪ್ನೋರೇ.. ಅದು ಕಾಡು.." ಎಂದ. "ಹವ್ರು ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಕಾಡು ನೋಡಿದಾರೆ.. ನೀನು ನಡಿ ರಾಜ.." ಎಂದು ನನ್ನ ಪರವಾಗಿ ರಾಜೇಶ್ ಮಾತನಾಡಿದರು. ಅದೆಂಥಾ ಕಾಡೋ! ಅಷ್ಟು ದಟ್ಟವಾಗಿದೆಯಾ? ಕರ್ನಾಟಕದ ಪಶ್ಚಿಮಘಟ್ಟಕ್ಕಿಂತಲೂ ಕನಕಪುರದ ಬಳಿ??? ರಾಜ ಯಾಕೆ ಹೀಗೆಲ್ಲಾ ಹೇಳ್ತಿದಾನೆ?? ಅವನೇನೇ ಹೇಳಲಿ, "ಅಮೃತ"ದ ವಾಸನೆ ಅವನ ಉಸಿರಿನಿಂದ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಕಾರಣ ಹೀಗೆಲ್ಲ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎಂದುಕೊಂಡೆ. ನನ್ನ ಸಣ್ಣ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ದೇಹ, ನೋಡಿದರೆ ಸಿಟಿಯವನಂತಿರುವ ನನ್ನ ಈ ಕಾಡು ಮನಸ್ಸಿನ ಸಿಟಿದೇಹವನ್ನು ನೋಡಿದ ರಾಜನಿಗೆ ಆ ಕಾಡು, ಆ ಬೆಟ್ಟ ಹತ್ತುತ್ತೀನೋ ಇಲ್ಲವೋ ಎಂಬ ಸಂದೇಹ ಬಂದಿರಬೇಕು.




ಚಾರಣ ಶುರುವಾಯಿತು. ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಬಲುವೇಗದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾನು ಅವರ ಹಿಂದೆಯೇ ಅವರ ವೇಗಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತ ನಡೆದೆ. ಬಾಣತಿಮಾರಿಯದು ಪಶ್ಚಿಮಘಟ್ಟದ ರೀತಿ ಹಸಿರುಗಾಡಲ್ಲ. ಮಳೆ ಬಂದಾಗ ಬೆಳೆಯುವ ಕಾಡು. ಕಳೆದ ಎರಡು ತಿಂಗಳು ಸಾಕಷ್ಟು ಮಳೆಯಾಗಿ ದಟ್ಟವಾಗಿ ಬೆಳೆದಿದೆ. ವಿಶೇಷವೇನೆಂದರೆ ಈ ದಟ್ಟ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಹೆಮ್ಮರಗಳಾಗಲೀ ಹೆಬ್ಬುಲಿಗಳಾಗಲೀ ಇಲ್ಲ. ಇದು ಸಂಪೂರ್ಣ ಮುಳ್ಳುಗಾಡು. ಮಳೆಯಾದ ಒಂದು ದಿನದಲ್ಲೇ ಎತ್ತೆತ್ತರಕ್ಕೆ ಮುಳ್ಳುಗಿಡಗಳು ಬೆಳೆದು ನಿಂತು ದಾರಿಯನ್ನೆಲ್ಲಾ ಮುಚ್ಚಿ ರಾಸ್ತಾ ರೋಕೋ ಚಳುವಳಿ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಈ ಮೊನೆಯಾದ ಮುಳ್ಳಿನ ವ್ಯೂಹವನ್ನು ಭೇದಿಸಿ, ಛೇದಿಸಿ ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬೆಟ್ಟ ಹತ್ತುವುದರಲ್ಲಿ ಅದೆಂಥ ಆನಂದ! ಅನುಭವಿಸಿದವನಿಗೇ ಗೊತ್ತು!!!
ರಾಜನ ಕೈಲಿ ಮಚ್ಚಿತ್ತು. ದಾರಿಗೆ ಅಡ್ಡ ನಿಂತ ಚಳುವಳಿಗಾರರ ಕತ್ತು ಕತ್ತರಿಸಿದನು. ಇಲ್ಲಿರುವಿದು ಬರೀ ಮುಳ್ಳು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ. ತೇಗ, ಬಿದಿರು, ನೆಲ್ಲಿ ಇನ್ನು ಅನೇಕ ಔಷಧಿಯುತ ಗಿಡಗಳು ಸಹ ಇವೆ. ರಾಜನು ಅಂದಿನ ತನ್ನ ಊಟಕ್ಕೆಂದು ಬಿದಿರು ಕಳಲೆಯನ್ನು ಕಿತ್ತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಬಂದನು. (ಬಿದಿರಿನ ಬೇರಿನ ಬಳಿ ಬೆಳೆಯುವ ಎಳೆಯ ಕಾಂಡವನ್ನು ಕಳಲೆ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಇದರ ಸಾಂಬಾರು ಬಲುರುಚಿ. ಕಾನೂನು ಪ್ರಕಾರ ಇದನ್ನು ಇದನ್ನು ಕಡಿಯುವುದು ನಿಷಿದ್ಧ. ಪಾಲಿಸದವರ ಪ್ರಕಾರ ನಿಷಿದ್ಧವಲ್ಲ!! ಕಳಲೆಯನ್ನು ಕಡಿದಾಗ ಇಡೀ ಗಿಡವು ಸತ್ತು ಹೋದಂತೆ. ಮೊಳಕೆಯಲ್ಲೇ ಚಿವುಟಿದಂತೆ. ನಮ್ಮ ಕೂಸನ್ನು ಅತಿ ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಕೊಚ್ಚಿಹಾಕಿದಂತೆ.)



ಒಂದು ಚೂರೂ ದಾರಿಯಿಲ್ಲದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ದಾರಿಯನ್ನು ಮಾಡುತ್ತ ಸಾಗಿದೆವು. ಕೈಕಾಲುಗಳು ತರಚಿ ಬರೆ ಹಾಕಿದಂತಾದವು. ಲಂಟಾನ ನವೆಯನ್ನುಂಟು ಮಾಡಿತು! ಕರಡಿಗಳು ಎದುರು ಬಾರದಿರಲಿ ಎಂದು ರಾಜ ಆಗಾಗ್ಗೆ "ಹೊಯ್.." ಎಂದು ಜೋರಾಗಿ ಕೂಗುತ್ತಿದ್ದ. ಒಂದು ಬೃಹತ್ ಬಂಡೆಯನ್ನು ತಲುಪಿದೆವು. "ಅರುಣೂ.. ನೋಡಿ ಹೇಗಿದೆ ಕಾಡು.." ಎಂದ.. ನಾನು ಸುಮ್ಮನೆ ನಕ್ಕು ನಿಶಬ್ಧವನ್ನು ಆನಂದಿಸಿದೆ. ಮೌನವನ್ನು ಮೀರಿದ ನಿಶಬ್ಧ ಅದು. ಹಾಡು ಗುನುಗತೊಡಗಿದೆ..


"ಸುಹಾನೀ ರಾತ್ ಢಲ್ ಚುಕೀ.. ನ ಜಾನೇ ತುಮ್ ಕಬ್ ಆಓಗೇ..."

ಬೆಟ್ಟದ ಕಾಲು ಭಾಗ ತಲುಪಿದ್ದೆವು. ಚಾರಣ ಮುಂದುವರೆಸಿದೆವು. ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ರಾಜ ಕಳಲೆಯನ್ನು ಕಿತ್ತು ಕಿತ್ತು ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಬಚ್ಚಿಡುತ್ತಿದ್ದ. "ಕೆಳೀಕ್ ಓಯ್ತೀವಲ್ಲಾ, ಆಗ ತಗೋತೀನಿ ಅರುಣೂ.." ಅಂತ ಬಾಯಿ ಬಾಯಿ ಬಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ನನಗೆ ಹೇಳಿದ. ನೆಲ್ಲಿಕಾಯಿ ಮರ ಸಿಕ್ಕಿತು.. ಸಾಕಷ್ಟು ನೆಲ್ಲಿಕಾಯಿ ತಿಂದೆವು. ನಂತರ ಹೊನ್ನೆ ಮರ ಎದುರಾಯಿತು. ಅದರ ಕೊಂಬೆಗೆ ರಪ್ಪನೆ ತನ್ನ ಮಚ್ಚಿಂದ ಬೀಸಿದ. ಕೆಂಪಗೆ ರಕ್ತ ಬಂದಿತು. ಅವನು ರಾಮಾಯಣದ ಒಂದು ಕಥೆಯನ್ನು ಹೆಳಿ, ಹೊನ್ನೆ ಮರದಲ್ಲಿ ಹಾಲು ಬರಲ್ಲ, ರಕ್ತ ಬರುತ್ತೆ ಎಂದ.



ಹೀಗೆ ಕಥೆ ಕೇಳುತ್ತ ಕೇಳುತ್ತ, ಬೆಟ್ಟದ ನೆತ್ತಿಗೆ ಬಂದೇಬಿಟ್ಟೆವು. ಬಾಣತಿಮಾರಿ ಬೆಟ್ಟದ ಪೀಕ್! ದೊಡ್ಡ ಸ್ಟೇಡಿಯಮ್ ಹಾಗಿದೆ. ತುದಿಗೆ ಹೋದೆವು. ಗಾಳಿಯು ನಮ್ಮನ್ನು ಹಾರಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವಂತೆ ಇತ್ತು. ಭೋರೆಂದು ಸದ್ದು ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು! ಮೂರುಸಾವಿರ ಅಡಿಗಳ ಎತ್ತರದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಆಷಾಢದಲ್ಲಿ ಆ ಪವನಸ್ಪರ್ಶವನ್ನು ಆ ಅನುಭವವನ್ನು ಬರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅದನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲೇ ಬೇಕು. ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲೆ ಒಂದಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಕಾಲ ಕಳೆದೆವು. ಎರಡು ಸಾವಿರ ಅಡಿಯ ಜಾರುಬಂಡೆಯಂತಿದ್ದ ಹೆಬ್ಬಂಡೆಯನ್ನು ಕಂಡು ಆನಂದಿಸಿದೆವು. ಆ ಬಂಡೆಯಿಂದ ನೀರು ಜಾರಿಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು. ಎಡಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿದರೆ, ದೂರದಲ್ಲಿ ಕಲ್ಲಹಳ್ಳಿಯ ಚಿಕ್ಕ ತಿರುಪತಿಯೆಂದೇ ಖ್ಯಾತವಾದ ವೆಂಕಟೇಶ ದೇವಸ್ಥಾನ. ಹಾಗೇ ಅರ್ಧ ಸೆಂಟಿಮೀಟರು ಕಣ್ಣು ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಹಾಯಿಸಿದರೆ ಗೆರೆಯೆಳೆದಂತೆ ಅರ್ಕಾವತಿ! ಬಲಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿದರೆ ಬರೀ ಬೆಟ್ಟಗಳೆ!



ಕೆಳಗೆ ಧಾವಿಸಿದೆವು..

ಅಲ್ಲಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಇಳಿವಾಗ ಮುಳ್ಳುಗಳನ್ನು ಲೆಕ್ಕಿಸುವಷ್ಟು ಸಮಯ ನಮಗೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಸಮಯ ಹತ್ತುಗಂಟೆಯೆಂದು ಗಡಿಯಾರ ಕೂಗಿ ಹೇಳಿತು. ವಿಜಯಲಾಲರನ್ನು ನೋಡಬೇಕಿತ್ತು. ಹಾಗೇ ತರಚಿಕೊಂಡೇ, ಮೈಕೈ ಗಾಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡೇ ಕೆಳಗೆ ಧಾವಿಸಿದೆವು. ರಾಜೇಶರ ಸಂಬಂಧಿಕರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸೊಗಸಾದ ಮುಂಡುಗ ಅಕ್ಕಿಯ ಸಾರನ್ನ ಬಡಿಸಿದರು. ಹಸಿದ ಹೊಟ್ಟೆಯು ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್ ಹೇಳಿತು. ರಾಜ ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಹೋದ.. ಮೂರು ಕೆ.ಜಿ. ಕಳಲೆಯೊಂದಿಗೆ! ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಬೈ ಹೇಳಿ ನನ್ನ ಫಿಯರೋ ಏರಿ ಹೊರಟೆವು. ರಾಜನಿಗೆ ಇಪ್ಪತ್ತು ರುಪಾಯಿ ಇನಾಮು ಕೊಟ್ಟು ವಿಶೇಷ ಬೈ ಹೇಳಿ ಹಳ್ಳಿಯಿಂದ ಹೊರಕ್ಕೆ ಹೋಗುವಾಗ ಇರುವ ಭೀಕರ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದ ಗಾಡಿ ಓಡಿಸತೊಡಗಿದೆ. ರಾಜೇಶ್, "ನೋಡಿ.. ನಾನು, ರವಿಶಂಕರ್ ಇಬ್ರೂ ಸೋಲಿಗೆರೆಲಿ..." ಅಂತ ಹದಿನಾರನೆಯ ರಿಪೀಟ್ ಟೆಲಿಕಾಸ್ಟ್ ಮಾಡಿದರು..

ನಾನು ಬೆವರೊರೆಸಿಕೊಂಡು ಒಳಗೇ ನಕ್ಕೆ!

-ಅ
14.02.2004

Friday, May 11, 2007

ಎನಗೆಂದು ಕರುಣಿಪುದು ವಿಧಿಯುಮೀ ಸಗ್ಗವಂ?



ಮಿತ್ರ ಜಯಣ್ಣ ಸ್ಯಾನ್ ಡಿಯೆಗೋಗೆ ಹೋಗಿ ವರ್ಷದ ಮೇಲಾಯಿತು. ಆಗಾಗ್ಗೆ ಚಾಟಿಂಗ್‍ಗೆ ಸಿಗುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ. ಇವತ್ತಿನ ಚಾಟಿಂಗ್‍ ಅಲ್ಲಿ ಅವನು ಹೇಳಿದ ವಿಷಯಗಳು ನನಗೆ ಬಹಳ ರೋಮಾಂಚಕಾರಿಯಾಗಿತ್ತು.


ಒಂದು ವರ್ಷದಿಂದ ಕತ್ತುನೋವಿನಿಂದ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿರುವ ನನಗೆ ಚಾರಣವನ್ನೂ ನಿಲ್ಲಿಸಿಬಿಡಿ ಎಂದು ವೈದ್ಯರೊಬ್ಬರು ಹೇಳಿದಾಗ ಆದ ನೋವು ಅಷ್ಟಿಷ್ಟಲ್ಲ. ಆದರೆ ತೀರ extreme adventureನ ಮಾಡಲೆತ್ನಿಸದಿರಿ ಎಂದಾಗ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಾಧಾನವಾದರೂ ಒಳಗೆ ಬೇಸರ ಹಾಗೆಯೇ ಇದೆ. But something is better than nothing..


ಜಯಣ್ಣ ನನ್ನ ಜೊತೆ ಒಂದೇ ಒಂದು ಟ್ರೆಕ್ಕು ಮಾಡಿದ್ದಲ್ಲದೆ ಬೇರಾವ ಸಾಹಸವನ್ನೂ ಮಾಡಿದ್ದು ನಾನು ಕಂಡಿಲ್ಲ. "ಏನೋ, ಅಮೆರಿಕೆಗೆ ಹೋಗಿ ಹೊಟ್ಟೆಯನ್ನು ಸಾಕುತ್ತಿದ್ದೀಯ" ಎಂದು ರೇಗಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಇಂದು "ಸ್ಕೈ ಡೈವಿಂಗ್ ಮಾಡಿದೆ ಗುರೂ..." ಎಂದು ಅವನು ಹೇಳಿದ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಅಡ್ರಿನಲಿನ್ ತುಂಬಿ ತುಳುಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ನನಗೆ ಎಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಸಂತಸವಾಯಿತು. ಓಹ್, ಜಯಣ್ಣ ಸ್ಕೈ ಡೈವಿಂಗ್ ಮಾಡಿದನೇ? Super!! ಎಂದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸಾವಿರ ಬಾರಿ ಹೇಳಿಕೊಂಡೆ. ಹದಿಮೂರು ಸಾವಿರ ಅಡಿಯೆತ್ತರದಿಂದ ಧುಮುಕುವ ಮಜವೇ ಬೇರೆ.. ( ಅದೂ ಅಲ್ಲದೆ, ಚೆಲುವೆಯೊಬ್ಬಳು ಇವನ ಇನ್ಸ್ಟ್ರಕ್ಟರ್ ಆಗಿ ಅವಳನ್ನು ತಬ್ಬಿಕೊಂಡು ಬೀಳುವ ಮಜವೇ ಬೇರೆ ಬಿಡಿ ;-) ) ನಾನು ಮಾಡುವುದು ಯಾವಾಗಪ್ಪಾ ವಿಧಿಯೇ?? (ಶ್ರೀನಿಧಿಯನ್ನು ನಾನು ಚಾರಣದ ಕಥೆ ಹೇಳಿ ಹೊಟ್ಟೆ ಉರಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯೆಲ್ಲಾ.. ಈಗ ನನ್ನನ್ನು ಇವನು.. :-) )


ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಸಾಹಸ ಕ್ರೀಡೆಗಳಿಗೆ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳನ್ನು ಧೈರ್ಯವಾಗಿ ಕಳಿಸುವುದಿಲ್ಲವೆಂಬುದು ವಿಪರ್ಯಾಸ! ಅದು ಇರುವುದೇ ಗಂಡಸರಿಗೆ ಎಂಬ ಭೇದಭಾವದ ಕೀಳರಿಮೆಯ ಜನ ಇನ್ನೂ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಇದ್ದಾರೆ. ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳಿರಲಿ, ಗಂಡಸರಿಗೂ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹವಿಲ್ಲದ್ದನ್ನು ನಾನು ಕಂಡಿದ್ದೇನೆ. ನಮ್ಮ ಜನಕ್ಕೆ ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಆಗ್ಬಿಡಬೇಕು ಎಲ್ಲರೂ.. ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಮುಂದೆ ಏಸಿ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಕೂತು ಕೈಗೆ ಲಕ್ಷ ಲಕ್ಷ ಇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರಬೇಕು. ಬೇರೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವವರೆಲ್ಲಾ ಅಪ್ರಯೋಜಕರು ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಇನ್ನೂ ಕೋಟ್ಯಾನುಕೋಟಿ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಇದೆ. ನಮ್ಮ ಮನೆಯವರ ಮನದಲ್ಲಿಯೂ ಇಂಥ ಮಾರಿಯು ವಾಸ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ. ಅದು ನಮ್ಮ ಹಣೆಬರಹ ಬಿಡಿ. ಎಲ್ಲೋ ಒಬ್ಬಳು ಕಲ್ಪನಾ ಚಾವ್ಲಾ, ಎಲ್ಲೋ ಒಬ್ಬಳು ಕಿರಣ್ ಬೇಡಿ.. ಮನೆಮನಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ಧೈರ್ಯ ಸ್ಥೈರ್ಯಗಳೆಂದು ಬರುವುದೋ ಸ್ತ್ರೀಗೆ.


ಆ ವಿಷಯ ಬದಿಗಿರಲಿ. ಟಾಪಿಕ್ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಡ್ರಿಫ್ಟ್ ಆಗೋದು ಬೇಡ. ಅದು ಬೇರಯದೇ ಚರ್ಚೆ. ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಇರಲಿ. ಈಗ ಮೂಡ್ ಇಲ್ಲ.

"ಜಯಣ್ಣ, ನಂಗೆ ನಿನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಹೊಟ್ಟೆವುರಿ ಆಗ್ತಾ ಇದೆ ಕಣೋ" ಎಂದೆ. ಒಂದು ಬಗೆಯ ಸಾತ್ವಿಕ ಅಸೂಯೆ ಮೂಡುವುದು ಸಹಜವಲ್ಲವೇ? ಸಂತಸದ ಅಸೂಯೆ!! ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟೆತ್ತರದ ಸ್ಕೈ ಡೈವಿಂಗ್ ಇನ್ನೂ ಬಂದಿಲ್ಲ. ಮತ್ತು ತುಂಬಾ ತುಂಬಾ ತುಟ್ಟಿ. ಹದಿನೈದರಿಂದ ಇಪ್ಪತ್ತು ಸಾವಿರ ಕೊಟ್ಟು ಸ್ಕೈ ಡೈವಿಂಗ್ ಮಾಡಲು ಬರೀ ಆಸೆ, ಧೈರ್ಯಗಳಿದ್ದರೆ ಸಾಲದು. ಅಂತೂ ದೂರದ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಉನ್ನತ ಸಾಹಸ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಜಯಣ್ಣ ಸಂತಸದಿಂದಿರಲಿ. "ನನಗೆ ಈಗ ಧೈರ್ಯ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ, ನಾನು ಎಲ್ಲಾ ಅಡ್ವೆಂಚರ್‍ನೂ ಮಾಡಬೇಕೆನಿಸಿದೆ" ಎಂದು ಅವನು ಹೇಳಿದಾಗ ಬಹಳ ಖುಷಿಯಾಯಿತು. ಸಾಹಸ ಕ್ರೀಡೆಗಳೇ ಹಾಗೆ, ಧೈರ್ಯ, ಕಾನ್ಫಿಡೆನ್ಸು, ತಾಳ್ಮೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವೃದ್ಧಿಸುತ್ತೆ!


ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ಡೈವ್ ಮಾಡುವವರನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆ, ಹದಿಮೂರು ಸಾವಿರ ಅಡಿಯೆತ್ತರಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ದು, ಒಬ್ಬ ಡೈವರ್ ಜೊತೆಗೊಬ್ಬ(ಳು) ಇನ್ಸ್ಟ್ರಕ್ಟರು ಧುಮುಕಿ, ಧುಮುಕಿಸಿ, ಪ್ಯಾರಾಶೂಟಿನಿಂದ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಕೆಳಗಿಳಿಸಿ, ಬದುಕಿನ ಅಮೃತ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುವ ಸಂಘಗಳೇ ಧನ್ಯ. ಅಂತ ಅಮೃತಘಳಿಗೆಯನ್ನನುಭವಿಸಿದ ಜಯಣ್ಣನೇ ಧನ್ಯ! ಜಯಣ್ಣನ ಬಗ್ಗೆ ನಂಗೆ ಬಹಳ ಸಂತಸವಾಗುತ್ತಿದೆ. ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನು ಸ್ಕೈಡೈವಿಂಗ್ ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ. ಬದುಕಿನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕ್ಷಣದಲ್ಲೂ ನೆನಪಿನಲ್ಲುಳಿಯುವಂಥ ಪ್ರಸಂಗವೊಂದು ಇವನ ಪಾಲಾಗಿದ್ದು ಇವನ ಯಾವ ಜನ್ಮದ ಪುಣ್ಯವೋ! ಕೆಲವು ಅನುಭವಗಳನ್ನು ಬಣ್ಣಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅನುಭವಿಸಬೇಕಷ್ಟೇ!
ಹೀಗೆ ಸಾಹಸಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿರು ಜಯಣ್ಣ... ಆಲ್ ದಿ ಬೆಸ್ಟ್.. (ಹುಡುಗಿ ಇನ್ಸ್ಟ್ರಕ್ಟರ್ ಅಂತ ಹೆಚ್ಚು ಕಮ್ಮಿ ಮಾಡ್ಕೊಂಡೀಯೆ.. ಜೋಕೆ)
ಸಂಪೂರ್ಣ ಚಲನಚಿತ್ರ ಇಲ್ಲಿದೆ, ವೀಕ್ಷಿಸಿ..
ಓದುಗ ಮಿತ್ರರೇ, ನನಗೂ ಇಂಥ ಸುದಿನ ಒದಗಲೆಂದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿ! ;-)
ಎನಗೆಂದು ಕರುಣಿಪುದು ವಿಧಿಯುಮೀ ಸಗ್ಗವಂ??
-ಅ
11.07.2007
11PM

Wednesday, May 09, 2007

ಕೊಡಗಿನ ಮಳೆಯಲೊಂದು ಟ್ರೆಕ್ಕು..



ಬೆಟ್ಟದ ತುದಿಯಲ್ಲಿ......

"ರೀ.. Let us go back.. Its raining heavily.. ಬೇಡ.. ನೋಡಿ, ಎಷ್ಟು ಮೋಡ.. listen to me.. come here.. ಬನ್ನಿ ಇಲ್ಲಿ, ಹೇಳ್ತೀನಿ.. ಅಲ್ಲದೇ ಬಂಡೆಗಳು ಜಾರುತ್ತೆ..", ಗೋವಿಂದ್ ರಾಜ್ ಎಂದಿನಂತೆಯೇ ತಮ್ಮ ಧಾಟಿಯಲ್ಲಿ, ಎತ್ತರದ ಕಂಠದಲ್ಲಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಕತ್ತಲಾಗುವ ಸಮಯ ಇನ್ನೇನು ದೂರವಿರಲಿಲ್ಲ. ಬ್ಯಾಗುಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಎರಡು ಬಂಡೆಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಹಾಕಿ, ಮೇಲೆ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಚೀಲವನ್ನು ಹೊದಿಸಿ, ವಿರಮಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ನಾವು ಆಗಲೇ ಹತ್ತು ಕಿ.ಮೀ ನಡೆದು ಬಂದದ್ದಾಗಿದೆ. ಚಾರಣ ಮಾಡಬೇಕಿದ್ದು ಇನ್ನೂ ಎರಡೇ ಕಿ.ಮೀ. ಆದರೆ, ಬಹಳ ಎತ್ತರದ ಶಿಖರವನ್ನೇರುವಂತಿತ್ತು. ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಬಂಡೆಗಳು ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು. ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ನೆಂದ ಬಂಡೆಗಳು ಜಾರೋ-ಬಂಡೆಯಾಗುವುದೆಂಬುದು ಎಲ್ಲಾ ಚಾರಣಿಗನಿಗೂ ಗೊತ್ತಿರುವ ಸತ್ಯ!

ಆದರೆ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಬಂಡೆಗಳನ್ನು ಹಾಗೆಯೇ ಏರುವ ಅವಷ್ಯವಿಲ್ಲವೆಂವುದು ಡೀನ್ ಹಾಗೂ ನಾನು ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ನಡೆದು ಸಾಗಿ ದಾರಿಯನ್ನು ಪತ್ತೆ ಮಾಡಿ ಬಂದ ನಂತರವೇ.. ದೇವಸ್ಥಾನಗಳಿಗಿರುವ ಕಾಲುದಾರಿಗಳಂತೆ ಸ್ಪಷ್ಟ ದಾರಿ ಸಿಕ್ಕಾಕ್ಷಣ "ಅಯ್ಯೋ ಇಲ್ಲೇ ಇದ್ಯಲ್ಲಾ ಮಾರಾಯ ದಾರಿ" ಎಂದು ಡೀನ್ ತಮ್ಮ ಕೈಯನ್ನು ದಾರಿಯೆಡೆಗೆ ಚಾಚಿ ತೋರಿಸಿದರು. ಮಳೆ ಆರಂಭವಾದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಟೆಂಟನ್ನು ಬಿಡಿಸಿ ರಾತ್ರಿ ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಶಿಖರವನ್ನೇರೋಣವೆಂಬುದು ಶ್ರೀಕಾಂತನ ಸಲಹೆಯಾಗಿತ್ತು. ಶ್ರೀಕಾಂತನ ಕಂಗಳೂ ಸಹ ಅದನ್ನೇ ಹೇಳುತ್ತಿತ್ತು. "ಆಮೇಲೆ, ಹೆಚ್ಚು-ಕಮ್ಮಿ ಆಗ್ಬಿಟ್ರೆ?" ಅನ್ನೋ ಚಕಿತಭರಿತ ಪ್ರೆಶ್ನೆಯೊಂದು ಅವನ ಕಂಗಳಲ್ಲಿ ಗೋಚರಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಮಳೆಯ ರಭಸವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲು ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಸೂರಿನಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬಂದು ಸಂಪೂರ್ಣ ನೆಂದು ಸಂತಸ ಪಟ್ಟೆ. ಬಟ್ಟೆಯೆಲ್ಲಾ ಸಂಪೂರ್ಣ ಒದ್ದೆಯಾಗಿದ್ದರೂ ಬೆಟ್ಟವನ್ನೇರಲು ಹೊರಟ ಕೆಲಸಮಯದಲ್ಲೇ ಒಣಗಿತು.. ಆದರೆ ಮಸುಕಿದ ಮಂಜು, ಅದರೊಳಗೆ ನಾವು, ನಮ್ಮನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಒದ್ದೆ ಮಾಡಿತ್ತು. ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳು ಮೋಡದ ಮೇಲೆ ಇರುತ್ತಾರೆಂಬಂತೆ ಚಲನಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ತೋರಿಸೋದಿಲ್ವೇ, ಹಾಗೆ ನಾವು ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿದ್ದೇವೆಂಬ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಈ ಭಾಸದಲ್ಲಿ ಮುಂದಿನ ದಾರಿಯೇ ಕಾಣದಂತಿತ್ತು. ಮಂಜು ಮರೆಯಾಗಲು ತುಸು ಕಾದು ನಂತರ ಚಾರಣ ಮುಂದುವರೆಸಬೇಕಾಯಿತು.

ಕೋಟೆಬೆಟ್ಟವು ಕಡೆಯ ಹಾದಿಯವರೆಗೂ ಬೇರೆ ಬೆಟ್ಟಶ್ರೇಣಿಗಳ ಹಿಂದೆ ಅವಿತುಕೊಂಡಿದೆ. ಅವನ್ನೆಲ್ಲಾ ದಾಟಿಬಂದ ಮೇಲೆ, ಕೈಲಾಸ ಪರ್ವತವನ್ನು ಹೋಲುವಂತೆಯೇ ಪೋಸ್ ಕೊಟ್ಟು ಸ್ವಾಗತಿಸುತ್ತೆ! ಆದರೆ ಈ ಕೈಲಾಸವನ್ನೇರಲು ಯಾರ ಅಡಚಣೆಯೂ ಇಲ್ಲ - ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಆನೆಗಳನ್ನು ಹೊರೆತಾಗಿ. ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲೆ ಟೆಂಟುಗಳನ್ನು ಹಾಕಿ ಅದರೊಳಗೆ ಹೊಕ್ಕು ಉಸಿರೆಳೆದುಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಸಿಡಿಲು ಗುಡುಗುಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ಲಯಬದ್ಧವಾಗಿ ರಂಜಿಸಿದವು. ಗಾಳಿಯ ಗಾಯನಕ್ಕೆ ಟೆಂಟುಗಳೂ ತೂಗಿದವು! ಸೂರ್ಯನು ಆಗಸವನ್ನೆಲ್ಲಾ ರುಧಿರಕೆಂಪಾಗಿಸಿ "ನಾಳೆ ಸಿಗೋಣ, ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ!" ಎಂದು ಹೇಳಿ ಹೊರಟು ಹೋದನು.



ಟೆಂಟಿನೊಳಗೆ ನಿದ್ದೆ ಬರಲು ಪ್ರಕೃತಿಯೂ ಕಾರಣ. ಗಾಳಿ ಜೋರಾಗಿ ಬೀಸಲಿಲ್ಲ, ಮಳೆ ನಿಂತು ಹೋಯಿತು. ಗುಡುಗು ಸಿಡಿಲು ತಾಳ ಮೇಳಗಳು ಮನೆಗೆ ಹೊರಟು ಹೋದವು.



ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದು ರಾಗಿ ಹುರಿಟ್ಟು ಕಲಸಲು ಬಾರದೆ, ಅರ್ಧ ಕೆ.ಜಿ. ಹುರಿಟ್ಟನ್ನು ಚೆಲ್ಲಿದ್ದಾಯಿತು. ಅದಕ್ಕೆ ಒಂದಷ್ಟು ಅನ್ನಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೂ ಆಯ್ತು. "ನಾನು ಮೊದಲೇ ಹೇಳಿದೆ, ಅಷ್ಟೊಂದು ಹಾಕ್ಬೇಡಿ ಅಂತ.. ಈಗ ನೋಡಿ" ಅಂತ ಡೀನ್ ತಮ್ಮ ಯಾವುದೋ ಜನ್ಮದ ಸಿಟ್ಟನ್ನು ತೀರಿಸಿಕೊಂಡಂತೆ ಬೈದರು. ಬೈಗುಳ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು. ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ಬೈದರು ನನಗೆ. ಅದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಇಲ್ಲಿ ಬರೆಯೋದಿಲ್ಲ ಬಿಡಿ. ಅಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪ ಮರ್ಯಾದೆಯನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೀನಿ. ಅನ್ನಪೂರ್ಣ ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಮೋಡದ ಮರೆಯಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದ್ದ ಸೂರ್ಯನಿಗೆ ಬೆನ್ನು ತೋರಿಸಿ, ಬೆಟ್ಟದ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಸ್ವರ್ಗದಂಥ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿ ಮೈಮನಮರೆತು ಆನಂದಮಯಕೋಶವನ್ನು ತಲುಪಿದ್ದರು. ಡೀನ್ ಟೆಂಟನ್ನು ಬಿಡಿಸುತ್ತಲೇ ನನಗೆ ರಾಗಿಹುರಿಟ್ಟಿನ ಸಲುವಾಗಿ ಬೈಯ್ಯುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರು.

ಎರಡು ದಿನದಿಂದಲೂ ಬೈಸಿಕೊಳ್ಳೂತ್ತಲೇ ಇದ್ದೆ ನಾನು. ಹಿಂದಿನ ದಿನ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಾಪತ್ತೆಯಾದ ಮೊಬೈಲ್ ಸಲುವಾಗಿ ನಾನು ಎಲ್ಲರಿಂದಲೂ ಹೊಸ ಹೊಸ ರಿಂಗ್ ಟೋನ್‍ಗಳ ಉಪದೇಶಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ನಂತರ ಹೇಗೋ ಆ ಬಸ್ಸನ್ನು ಚೇಸ್ ಮಾಡಿ ವಾಪಸ್ ಪಡೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೆವು. ಮಡಿಕೇರಿಯ ವೀಥಿಯಲ್ಲಿ ಬೆಳ್ಳಂಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಹಾಗೆ ದಿಕ್ಕುಕಾಣದೆ ಓಡುತ್ತಿರುತ್ತೇನೆಂದು ಕನಸುಮನಸಿನಲ್ಲಿಯೂ ಎಣಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನೊಡನೆ ಓಡುತ್ತಿದ್ದ ಶ್ರೀಕಾಂತ್ ಕರೆದರೂ ಕೇಳದಂತೆ ಓಡುತ್ತಿದ್ದೆನೇ? ನನ್ನ ಪಾಡನ್ನು ತಮ್ಮ ಪಾಡೆಂದುಕೊಂಡು ಡಿಪೋ ಇಂದ ಹೊರಟ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಬಂದ ಡೀನ್ ಕೂಗಿದ್ದೂ ಕೇಳಿಸದೇ ಹೋಯಿತೇ? ಅಂತೂ ಹೇಗೋ ಮೊಬೈಲ್ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಪಯಣವನ್ನು ಹಟ್ಟಿಹೊಳೆಯತ್ತ ಬೆಳೆಸಿದೆವು.

ಹ್ಯಾಟಿಹೋಲ್

ಇಂಗ್ಲೀಷಿನಲ್ಲಿ ಬರೆದಿರೋದು ಹೀಗೆಯೇ.. Hattyhole! ಅಲ್ಲಿಂದ ಚಾರಣವನ್ನಾರಂಭಿಸಿದ ನಾವು ಕೋಟೆಬೆಟ್ಟವನ್ನು ಯಾವಾಗ ತಲುಪುತ್ತೇವೋ ಎಂದು ಕಾತುರರಾಗಿದ್ದೆವು. ಹಟ್ಟಿಹೊಳೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಥಟ್ಟನೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಹೊಳೆದ ಸಂಗತಿ - ನನ್ನನ್ನು ಹೊರೆತು. "ನಾಳೆ ವಾಪಸ್ ಬರ್ತಾ ಇಳಿಯೋಣ, ನೀರು ಸಕ್ಕತ್ತಾಗಿದೆ" ಅನ್ನಪೂರ್ಣ ಆದೇಶಿಸಿದರು. ಎಡದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ಸೇತುವೆಯಂತೂ ಬಹಳ ಖುಷಿ ಕೊಟ್ಟಿತು ನನಗೆ. ಆ ಸೇತುವೆಯನ್ನೊಮ್ಮೆ ದಾಟಿ ಪುನಃ ಹಿಂದಿರುಗಿದೆವು. ಟಾರುರಸ್ತೆಯು ಕಲ್ಲು ರಸ್ತೆಯಾಗಿ, ಅದು ಕಾಲುದಾರಿಯಾಗಿ ನಂತರ ಕಾಡುದಾರಿಯಾಗುವುದು ಇಲ್ಲಿನ ಹಾದಿಯ ವೈಶಿಷ್ಟ್ಯ.




ಹೋಗುವಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು, ಒಂದೆರಡು ಕಡೆ ನಿದ್ದೆ ಹೊಡೆದು, ಹಲಸಿನ ಹಣ್ಣನ್ನು ಕಿತ್ತು ತಿನ್ನದೇ ಬರೀ ಹೆಚ್ಚಿ, ನೂರಾರು ಫೋಟೋಗಳನ್ನು ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿ, ಕೈಲಾಸರೂಪಿ ಕೋಟೆಬೆಟ್ಟದ ತಪ್ಪಲನ್ನು ತಲುಪಲು ನಮಗೆ ಐದುಗಂಟೆಗಳಕಾಲವೇ ಬೇಕಾಯಿತು. ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ತೊರೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ನೀರು ಎಷ್ಟು ಕಡಿಮೆಯಿತ್ತೆಂದರೆ, ಶ್ರೀಕಾಂತನೂ ನಾನೂ ನಮ್ಮ ಬಾಟಲಿಯನ್ನು ಭರ್ತಿ ಮಾಡಲು ಮುಚ್ಚಲದಿಂದ ತುಂಬಿಸಿದೆವು.

ಕೆಳಗಿಳಿವಾಗ ಈ ಹಲಸಿನ ಹಣ್ಣನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿದ ಜಾಗ, ನೀರು ತುಂಬಿಸಿದ ಜಾಗ, ನಾಯಿ ಮರಿಯು ಸಿಕ್ಕಿದ ಜಾಗ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೋಡುತ್ತಾ, ವೇಗವಾಗಿ ಚಾರಣ ಮಾಡುತ್ತ ನೆನಪಿನ ಶಿಖರವನ್ನೇರತೊಡಗಿದೆವು. ಹಟ್ಟಿಹೊಳೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಗಂಟೆ ಕಾಲ ಕಳೆದು, ಮಂಡಿಯೆತ್ತರದ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ತೇಲಾಡಿ, ಉರುಳಾಡಿ, ಹೊರಳಾಡಿ, ಆಟವಾಡಿ, ಸಂತಸ ಪಟ್ಟು, ಹಸಿದ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಮಡಿಕೇರಿಯನ್ನು ತಲುಪಿ, ಊಟ ಮುಗಿಸಿದೆವು.

ಒಂದು ವರ್ಷದ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟು
ಒಂದು ವರ್ಷದಿಂದ ಕೋಟೆಬೆಟ್ಟ ಕೋಟೆಬೆಟ್ಟ ಎಂದು ಯೋಜನೆ ಹಾಕುತ್ತಲೇ ಬರುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಆದರೆ ಈಗ ಕೈಗೂಡಿತು. ಕೋಟೆಬೆಟ್ಟ ನಮ್ಮನ್ನು ಧನ್ಯರನ್ನಾಗಿಸಿತು! ಸಂಪೂರ್ಣ ಯೋಜನೆ, ನಿರ್ವಹಣೆಗಳನ್ನು ಡೀನ್ ಹಾಗೂ ಶ್ರೀಕಾಂತ್ ವಹಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಅನ್ನಪೂರ್ಣ, ಗೋವಿಂದ್ ರಾಜ್, ಮತ್ತು ನನ್ನ ಕೆಲಸ ಅವರನ್ನು ಫಾಲೋ ಮಾಡುವುದಷ್ಟೇ.. ಅವರೆಲ್ಲಿ ಕರೆದರತ್ತ ಹೋಗಲು ಸಿದ್ಧನಿದ್ದೆ!

ಇನ್ನೂ ಅನೇಕ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟುಗಳು ಪೆಂಡಿಂಗ್ ಇವೆ.. ಆದಷ್ಟು ಬೇಗ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೆರವೇರಿಸುವ ಕೆಲಸವನ್ನು ನಮ್ಮ ಪ್ಲಾನಿಂಗ್ ಕಮಿಷನ್ ಕೈಗೊಳ್ಳುತ್ತೆಂದು ಆಶಿಸುತ್ತೇನೆ.. ಹಿಂಬಾಲಿಸಲು ನಾನು ಸಿದ್ಧನಿದ್ದೇನೆ. ಗುರುಗಳ ಹಿಂದೆ ಶಿಷ್ಯನಿದ್ದಂತೆ!!



ಡೈಲಾಗ್ಸ್


"ರೀ, ಇಲ್ಲಿ ದೇವಸ್ಥಾನ ಇದೆ ಅನ್ನೋದೇ ಡೌಟು, ಮೇಲೆ ಹೋಗೋದು ಸೇಫ್ ಅಲ್ಲ.. come on lets go back.. ಮಳೆ ನೋಡಿ, ಬೋಳಿಮಗಂದು ಎಷ್ಟು ಜೋರಾಗಿ ಬರ್ತಿದೆ.." - ಗೋವಿಂದ್ ರಾಜ್ (ಮಳೆ ಶುರುವಾದ ತಕ್ಷಣ)

"ಇದು ನನ್ನ ಬೆಸ್ಟ್ ಟ್ರೆಕ್ಕ್ - ಬ್ರಹ್ಮಗಿರಿಯನ್ನು ಹೊರೆತುಪಡಿಸಿ!" - ಶ್ರೀಕಾಂತ್ (ವಾಪಸ್ ಬಂದ ಮೇಲೆ)

"ಕೈಲಾಸ ಪರ್ವತದ ಹಾಗೆಯೇ ಕಾಣಿಸುತ್ತೆ ಅಲ್ಲಾ ಕೋಟೆಬೆಟ್ಟ?" - ಅನ್ನಪೂರ್ಣ (ಕೋಟೆ ಬೆಟ್ಟದ ದರ್ಶನವಾದ ನಂತರ)

"ರೀ, ಬಾಡಿ ವೈಟ್ ಹಾಕ್ರೀ.. ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಾಬ್ಲಮ್ ಸಾಲ್ವ್ ಆಗುತ್ತೆ ನಿಮ್ಗೆ" - ಡೀನ್ (ನನ್ನ ಕತ್ತುನೋವನ್ನುದ್ದೇಶಿಸಿ)

"ನಾನೂ ನೀರಿಗಿಳಿಯುತ್ತೇನೆ.. ನನಗೆ ಮೂಡ್ ಬಂದಿದೆ.." - ನಾನು (ನೀರಿಗಿಳಿಯುವ ಮೂಡ್ ಅಷ್ಟೇ. ಬೇರೆ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದಿರಿ. ಹಟ್ಟಿಹೊಳೆಯ ನೀರನ್ನು ಹತ್ತು ನಿಮಿಷ ನೋಡಿದ ನಂತರ ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದು - usually ನಾನು ನೀರಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡುವುದಿಲ್ಲ)
ಅನ್ನಪೂರ್ಣರ ಬರಹವನ್ನೋದಿದರೆ ನಿಜವಾದ ಕೋಟೆಬೆಟ್ಟವನ್ನೇರಿದಂತಾಗುತ್ತೆ.. ಓದಿ.. http://nannakhajaane.blogspot.com/2007/05/blog-post.html


- ಅ
11.05.2007
12.10AM

ಒಂದಷ್ಟು ಚಿತ್ರಗಳು..