Monday, December 18, 2006

ಸುಧಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಎರಡು ದಿನಗಳೇ ಬೇಕು..

ಕೆಲವು ಜಾಗಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟರೆ ಮನೆಗೆ ವಾಪಸ್ ಯಾವಾಗ ಹೋಗ್ತೀನೋ ಅನ್ನಿಸಿಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತೆ. ಕೆಲವು ದಾಕ್ಷಿಣ್ಯಗಳಿಗೆ, ಅಥವಾ ಯಾವುದೋ ವ್ಯವಹಾರದ ವಿಷಯಾರ್ಥವಾಗಿ ಕೆಲವು ಜಾಗಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವೇ ಯಾವುದೋ ಚಿತ್ರಹಿಂಸೆಯ ಜೇಡರಬಲೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡು ವದ್ದಾಡುವಂತೆ ಆಗಿಬಿಡುತ್ತೇವೆ.. ಅಯ್ಯೋ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಎಸ್.ಪಿ. ರೋಡಿಗೆ ಹೋದಾಗೆಲ್ಲಾ ನಂಗೆ ಹೀಗೆ ಅನ್ನಿಸಿಬಿಡುತ್ತೆ!! ಸಾಕಪ್ಪಾ ಸಾಕು!! ಈ ಸ್ಥಳ ಮಹಾತ್ಮೆ ಅಂಥದ್ದು!!

ಸಿಕ್ಕಿದನೇ ಗಂಗಾ??

ಸಂಜೆ ಐದುವರೆಗಂಟೆಗೆ ಎಸ್.ಪಿ. ರೋಡಿನಲ್ಲಿ ನಾನು ಮಹೇಂದ್ರನ ಆದೇಶದ ಪ್ರಕಾರ ಒಂದು ಅಂಗಡಿಯನ್ನು ಹೊಕ್ಕು "ಇಲ್ಲಿ ಗಂಗಾ ಅನ್ನೋರು ಯಾರು?" ಅಂದೆ.. ಅಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರ ವೇಷವೂ ಒಂದೊಂದು ರೀತಿ ಭಯಂಕರವಾಗಿತ್ತು. ಇವರೆಲ್ಲಾ ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಪಾರ ಮಾಡುವವರೋ ಅಥವಾ ಮಿಲಿಟರಿ ಏಜೆಂಟುಗಳೋ ಅನ್ನಿಸಿತು. ನನ್ನ ಪ್ರೆಶ್ನೆಯನ್ನು ಆಲಿಸುವವರೇ ಇಲ್ಲ!! ಅಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಕಪ್ಪಗೆ, ರಬ್ಬರ್ ಮುಖದಂತೆ ಒಬ್ಬ cash counterನಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ. ಕುಳ್ಳಗೆ ಬೇರೆ ಇದ್ದ. ಆದರೆ ಧ್ವನಿ ಮಾತ್ರ ಅಮಿತಾಬ್ ರೀತಿ ಗಡುಸಾಗಿತ್ತು. ಅವನನ್ನ ಕೇಳಿದೆ ಒಂದು ಸಲ. "ಇಲ್ಲಿ ಗಂಗಾ ಅನ್ನೋರು ಯಾರು?" ಎಂದು. ಅವನು ಕೆಂಗಣ್ಣಿನಿಂದ ನನ್ನ ನೋಡಿದ. ನನಗೆ ಯಾವುದೋ crime ಸಿನೆಮಾ ನೆನಪಾಯಿತು. ಇದೇನು ನಾನು ಇಲ್ಲಿ computer components ಕೊಂಡುಕೊಳ್ಳಲು ಬಂದಿದ್ದೀನೋ ಅಥವಾ ಯಾರನ್ನೋ ಸುಪಾರಿ ಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಸಲು ಬಂದಿದ್ದೀನೋ ಎಂಬಂತೆ ನನಗೇ ಡೌಟಾಯಿತು. ಅವನು ಮುಖದಲ್ಲಾಗಲೀ ಕಂಠದಲ್ಲಾಗಲೀ ಒಂದು ಚೂರೂ ಭಾವನೆಗಳ ಬದಲಾವಣೆಗಳನ್ನು ತೋರದೆ, "ನಮಾಜ್‍ಗೆ ಹೋಗಿದಾನೆ.." ಎಂದು UNDERTAKER ರೀತಿ ಉತ್ತರಿಸಿದ. ನಾನು "ಎಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಬರ್ತಾರೆ?" ಎಂದು ಕೇಳಬೇಕೆಂದಿದ್ದ ಪ್ರೆಶ್ನೆಯೇ ಅವನಿಗೆ ಬೇಡವಾಗಿತ್ತು. ನನ್ನನ್ನು "ignore user" ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟ.

ಆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು ಇಪ್ಪತ್ತು ಜನ customers ಇದ್ದರು. ಇನ್ನೂ ಇಪ್ಪತ್ತು ಜನ ಆ ಅಂಗಡಿಯ ಕೆಲಸಗಾರರೇ ಇದ್ದರು. ಎಸ್.ಪಿ. ರೋಡಿನ ಅಂಗಡಿಗಳೇ ಅಂಥದ್ದು. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬರುವ ಗಿರಾಕಿಗಳೆಲ್ಲಾ ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಯಾವುದಾದರೂ ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗನನ್ನು ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೆ, componentsನ ಕಡಿಮೆ ದರದಲ್ಲಿ ಖರೀದಿಸಲು. ನನಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಯಾರ ಪರಿಚಯವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಮಹೇಂದ್ರ ಹೇಳಿದ್ದ, ಅಲ್ಲಿ ಗಂಗಾ ಅನ್ನೊನು ಇರ್ತಾನೆ, ಹೋಗು, ಒಳ್ಳೆ priceಗೆ ಕೊಡ್ತಾನೆ ಎಂತ. ಆದರೆ ಗಂಗಾ ನಮಾಜಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾನೆ!!

ನಾನು ಅಂಗಡಿಯ ಒಳಭಾಗಕ್ಕೆ ನುಗ್ಗಿಬಿಟ್ಟೆ. ಅಲ್ಲಿ ಕಪ್ಪು ಬಟ್ಟೆ ಧರಿಸಿ ಒಬ್ಬ ಸಾಬಿ ನಿಂತಿದ್ದ. ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದ customers ಜತೆಗೆಲ್ಲಾ ಹಿಂದಿಯಲ್ಲಿ, ಉರ್ದುವಿನಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ನನ್ನ ಹಿಂದಿ, ಉರ್ದು ಅವನೇನಾದರೂ ಕೇಳಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಿದ್ದರೆ ಅವನು ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ short circuit ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ, ಅಥವಾ ನನ್ನ ಬಾಯಿ ಮುಚ್ಚಿಸಬೇಕೆಂದು ತಾನೇ ಗಂಗಾ ಎಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ!! ಕನ್ನಡ ಬರದೆ ಇರುವ ಜನರೆದುರು ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡಾಭಿಮಾನ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚಾಗುವುದು ಸರ್ವೇ ಸಾಮಾನ್ಯ! ನಾನು ಕನ್ನಡದಲ್ಲೇ ಕೇಳಿದೆ. "ಇಲ್ಲಿ ಗಂಗಾ ಅನ್ನೋರು ಯಾರು?" ಅಂತ. ಅವನೂ ಕೂಡ ಅದೇ ಉತ್ತರ ಕೊಟ್ಟ. ಆದರೆ ಸ್ಪಷ್ಟ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ. ನಾನು ಅವನೊಡನೆ ಮಾತು ಮುಂದುವರಿಸಿದೆ. ಕಪ್ಪು ಬಟ್ಟೆ ಧರಿಸಿದ್ದರೂ, ಗಡ್ಡ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದರೂ, ನನ್ನ ಹಾಗೆ ತೆಳ್ಳಗೆ ಇದ್ದು, ಮೃದು ಕಂಠ ಹೊಂದಿದ್ದ. ಮಾರುದ್ದ ಜಟೆಯಿದ್ದರೂ ಈತನೊಡನೆ ಮಾತನಾಡಬಹುದೆನಿಸಿತು. ಭಯ ಆಗಲಿಲ್ಲ. "ಎಷ್ಟ್ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಬರ್ತಾರೆ?" ಎಂದೆ. "ಒಂದು ಹತ್ತು ನಿಮಿಷ ಆಗುತ್ತೆ ಕೂತ್ಕೋಳಿ ಸರ್" ಎಂದ. ಅಬ್ಬಾ ಸ್ವಲ್ಪ ಆದ್ರೂ ಮರ್ಯಾದೆ ಸಿಕ್ಕಿತಲ್ಲಾ!! ಇದೇನು customersನ ಹೆದರಿಸುವವನನ್ನೆಲ್ಲಾ ಈ ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲ್ಸಕ್ಕೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದಾರಲ್ಲಾ ಎಂದು ಆ ಭಯಾನಕ ಮುಖವನ್ನು ಶಪಿಸಿ, ಇವನು ಈ ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಓಕೆ ಎಂದು ನನಗೆ ಉತ್ತರ ಕೊಟ್ಟವನನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಪ್ರಶಂಸಿಸಿದೆ. "ಬಂದ ಮೇಲೆ ಇವರೇ ಗಂಗಾ ಅಂತ ನಂಗೆ ಹೇಳಿ, ಇಲ್ಲೇ ಕೂತಿರ್ತೀನಿ" ಎಂದು ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಎರಡೇ ಕುರ್ಚಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದನ್ನು musical chair ಎಂಬಂತೆ ಆರಿಸಿಕೊಂಡು ಕುಳಿತೆ.

"ಗಂಗಾ" ಅಂತ ಹೆಸರಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ನಮಾಜಿಗೆ ಹೋಗ್ತಾನಾ?? ಅವರಲ್ಲಿ ಗಂಗಾ ಅನ್ನೋ ಹೆಸರೂ ಉಂಟಾ? ಎಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ ನನ್ನ ಮೊಬೈಲ್‍ನಲ್ಲಿ ರೇಡಿಯೋ ಕೇಳುತ್ತಾ ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದ componentsನೆಲ್ಲಾ ನೋಡುತ್ತಾ ಕಾಲಕಳೆದೆ. ಆ ಕಪ್ಪುವಸ್ತ್ರಧಾರಿ ಮಾಯವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದ. ಅಂಗಡಿಯ ಕ್ರೌಡು ಜಾಸ್ತಿಯಾಗಿತ್ತು. ಬಿಳಿ ಶರ್ಟು ತೊಟ್ಟ ಒಂದಷ್ಟು ಯುವಕರು ಅಂಗಡಿಯೊಳಗೆ ದಾಳಿ ಮಾಡಿ cash counter ಬಳಿ ಇದ್ದ ಆ ಭಯಂಕರ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಏನೇನೋ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. Cash counter ಬಳಿ ಅವನೊಬ್ಬನೇ ಇದ್ದ ನಾನು ಅಂಗಡಿಗೆ ಬಂದಾಗ. ಈಗ ಅಲ್ಲಿ ಐದು ಜನ ಇದ್ದಾರೆ. ಆ ಬಿಳಿ ಶರ್ಟು ತೊಟ್ಟು ಬಂದವರು INTEL ಕಂಪೆನಿಯಿಂದ, ಏನೋ ಸರ್ವೆ ಮಾಡಲು ಎಂದು ತಿಳಿಯಿತು. ಅವರು ಹೋಗೋವರೆಗೂ ನಾನು ಅಲ್ಲೇ ಕೂತು ಅವರನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ನನಗಿಂತ ಲೇಟಾಗಿ ಬಂದೋರೆಲ್ಲಾ, ಕಂಪ್ಯೂಟರುಗಳನ್ನು ಕೊಂಡುಕೊಂಡು, assemble ಸಹಾ ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡು ಹೊರಟು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಹೊಸ ಹೊಸ customers ಒಳಗೆ ಬರುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರು. ಗಂಗೆಯು ಮಾತ್ರ ಕಾಣಲೇ ಇಲ್ಲ.. ನಾನು ಆ ಅಂಗಡಿಯ ಒಳಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟು ಒಂದು ಗಂಟೆಕಾಲ ಆಗಿಹೋಯಿತು!!

ಮತ್ತೆ cash counter ಬಳಿ ಹೋದೆ. ಈ ಬಾರಿ ಆ ಭಯಂಕರ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅವನ ಪಕ್ಕ ಒಬ್ಬ ಚಿಕ್ಕ ಹುಡುಗ ನಿಂತಿದ್ದ. ಹದಿಹರೆಯದವನಿರಬೇಕು. ಆ ಇಂಟೆಲ್ ಗುಂಪಿಗೆ ಅವನೇ ಉತ್ತರ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದುದು. ತುಂಬಾ ವಿಷಯ ಬಲ್ಲವನಂತೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಹೆಸರೇನು ಎಂದು ಅವರು ಕೇಳಿದಾಗ ಎಂಥದೋ ಇಜಾಜ್ ಎಂದ. ಅದೇನು intuite ಅಯಿತೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಅವನ ಹೆಸರನ್ನು ಕೇಳಿಯಾದಮೇಲೂ ಅವನನ್ನೇ, "ಗಂಗಾ ಎಂದರೆ ನೀವೇನಾ?" ಎಂದೆ. ಅವನು ನನ್ನನ್ನು ಮೇಲಿಂದ ಕೆಳಗಿನವರೆಗೂ ನೋಡಿದ. ಭಯಂಕರ ಮನುಷ್ಯನೂ ಸಹ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ನಿಂತು ನನ್ನನ್ನು ವಜ್ರಮುನಿಯಂತೆ ದುರುಗುಟ್ಟಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ. ಆ ಹುಡುಗ ತಾನೆ ಗಂಗಾ ಎಂದ.

ಇಲ್ಲಿ ಏನು ಬೇಕಾದರೂ ಸಿಗುತ್ತೆ, ಯಾವ ಹೆಸರಿನ ಬ್ರಾಂಡ್ ಬೇಕಾದರೂ......

ನನಗೆ ಆದ ಸಮಾಧಾನ ಅಷ್ಟಿಷ್ಟಲ್ಲ. ನನ್ನ ಅಲ್ಲಿನ ಕೆಲಸವನ್ನು ವಿವರಿಸಿ, ನನಗೆ ಏನೇನು ಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳಿದೆ. ಅವನು ಬರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಹೋದ. components ಒಂದು ಕಡೆ, ಅದರ cost ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ. ಅವನು ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದರೆ ನಾನು ಕೋಲೆಬಸವನ ಹಾಗೆ ತಲೆಯಲ್ಲಾಡಿಸುತ್ತಾ ಇದ್ದೆ. "ಬರೀ preocessor, board, keyboard, mouse, cabinet ಸಾಕೂ?? RAM, Hard Disk, Speaker, Monitor ಎಲ್ಲಾ ಬೇಡಾ??" ಎಂದ. ನಾನು, "ಇಲ್ಲ, ಅವೆಲ್ಲಾ ಇದೆ. ಇಷ್ಟು ಮಾತ್ರ ಸಾಕು" ಎಂದೆ. ನನ್ನ customer ಹತ್ತಿರ ಮಿಕ್ಕ components ಇದ್ದವು. ನನಗೆ ಬೇಕಾಗಿದ್ದುದು ಅಷ್ಟೇ! ಆದರೆ ಎಲ್ಲಾ ವರ್ತಕರಂತೆ ಈ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ವರ್ತಕರೂ ಸಹ ಅದು ತೊಗೊಳಿ ಇದು ತೊಗೊಳಿ ಅನ್ನೋದುಂಟು. ನಮಗೆ ಬೇಡವಾಗಿದ್ದರೂ ಗಂಟು ಹಾಕುತ್ತಾರೆ ಕೆಲವು ಸಲ. "ಬರೀ ಇಷ್ಟೇ ಇಟ್ಕೊಂಡ್ ಏನು ಮಾಡ್ತೀರಾ?" ಎಂದ. ನಾನು, "ಇಲ್ಲ, ಅವೆಲ್ಲಾ ಇದೆ. ಇಷ್ಟು ಮಾತ್ರ ಸಾಕು" ಎಂದು ಇನ್ನೊಂದು ಸಲ ಸ್ವಲ್ಪಾ ಏರಿದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದೆ. ಅವನ ಮುಖ ಒಂದು ಥರ ಬೇಸರದಿಂದ ಕೂಡಿತು. ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಬಿಳಿ ವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿದ typical ಸಾಬಿಯಿದ್ದ. ಅವನ ಕೈಗೆ ಈ ಚೀಟಿಯನ್ನು ಎಸೆದು, "ಇವರಿಗೆ ಇಷ್ಟು ಮಾತ್ರ ಸಾಕಂತೆ, ಕೊಡೋ" ಎಂದು ಉರ್ದುವಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ. ಅವನು ಆ ಚೀಟಿ ಇಟ್ಕೊಂಡು ನನ್ನ ಆಟ ಆಡಿಸಿದ್ದು ಅಷ್ಟಿಷ್ಟಲ್ಲ. ಅರ್ಧ ಗಂಟೆ!! Show Caseನಲ್ಲಿ ಇದ್ದ componentsನ ತೆಗೆದು ನನ್ನ ಕೈಗೆ ಕೊಡೋಕೆ ಇವನಿಗೆ ಅರ್ಧ ಗಂಟೆ ಬೇಕಾಯ್ತು.

"Processor ಯಾವುದು ಬೇಕು?" ಎಂದು ಕೇಳಿದ. ಅಲ್ಲೇ ಬರೆದಿತ್ತು. ಗಂಗಾ ಎಲ್ಲಾ ಬರೆದುಕೊಟ್ಟಿದ್ದ. ಆದರೂ ಇವನು ನನ್ನನ್ನು ಕೇಳಿದ. ಗಂಗಾನಿಗಾಗಿ ಅಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಯಾಕೆ ಕಾಯಬೇಕಿತ್ತು ಎಂದೆನಿಸಿತು. "processor ಯಾವುದು ಬೇಕು?" ಎಂದು ಕೇಳಿದ ಶ್ವೇತವರ್ಣವಸ್ತ್ರಧಾರಿ ನನ್ನ ಉತ್ತರಕ್ಕೆ ಕಾಯಲೇ ಇಲ್ಲ. ಪಕ್ಕದವನ ಜೊತೆ ಏನೋ ಜೋಕು ಹೇಳಿಕೊಂಡು ನಕ್ಕ. ಮತ್ತೆ ನನ್ನ ಕಡೆ ತಿರುಗಿ ಅದೇ ಪ್ರೆಶ್ನೆ ಕೇಳುವವನಂತೆ ನನ್ನ ಮುಖ ನೋಡಿದ. ಮತ್ತೆ ಹೇಳೋಕೆ ಹೊರಟೆ, ಪುನಃ ಅದೇ ರೀತಿ ಮಾಡಿದ. ಈ ರೀತಿ ಸುಮಾರು ಐದು ಸಲ ಮಾಡಿದ. ನಾನು ಅವನ ಕೈ ಎಳೆದು "ಸ್ವಾಮಿ, AMD ATHLON 3500 ಕೊಡಿಪ್ಪಾ!!" ಎಂದೆ. ಅವನು, "3500? ಇರಿ ಒಂದು ನಿಮಿಷ" ಎಂದು ಯಾರಿಗೋ ಫೋನಾಯಿಸಿದ. ನಾನು, "ಎರಡು ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲದಿಂದ ಇಲ್ಲೇ ಇದೀನಿ, ಇನ್ನು ಒಂದು ನಿಮಿಷ ತಾನೆ", ಎಂದು ಸುಮ್ಮನಾದೆ. ಸುಮಾರು ಹತ್ತು ನಿಮಿಷ ಹೀಗೆ ಫೋನಾಯಿಸಿ, ಮತ್ತೆ ನನ್ನ ನೋಡಿ "ಒಂದು ನಿಮಿಷ.." ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಅಂಗಡಿಯಿಂದ ಹೊರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟ. ನನ್ನ ಚೀಟಿ ಅನಾಥವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತು!!

ಐದು ನಿಮಿಷ ಆದರೂ ಬಾರದ ಅವನನ್ನು ಶಪಿಸಿ, ಆ ಚೀಟಿಯನ್ನು ಕೈಗೆ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು, ಗಂಗಾ ಬಳಿ ಹೋಗಿ, "ಇದನ್ನ ಕೊಡಿಪ್ಪಾ.." ಎಂದು ಭಿಕ್ಷುಕನಂತೆ ಗೋಗರೆದೆ. ಅವನು ಆ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಅನ್ನು ಇನ್ನೊಬ್ಬನಿಗೆ ವಹಿಸಿದ. ಅವನೊಡನೆ ತಮಿಳು ಮಾತಾಡಿದ. ಎಲಾ ಇವನಾ, ಎಲ್ಲಾ ಭಾಷೆ ಬರುತ್ತೆ ಈ ಗಂಗೆಗೆ?? ಎಂದುಕೊಂಡೆ. ಆ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಅಂತೂ ಇಂತೂ ಎಲ್ಲಾ ತರಿಸಿದ. ಆದರೆ cabinet ಒಂದನ್ನು ಹೊರೆತು. ತಂದಿದ್ದ ಎಲ್ಲವೂ ನನ್ನಲ್ಲೇ ಉಳಿಯುತ್ತೆ ಎಂದು ಖಾತ್ರಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಲುವಾಗಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನನ್ನ ಎರಡೂ ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಭದ್ರವಾಗಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡೆ. ನನ್ನ bill ಆ ಭಯಂಕರ ಮನುಷ್ಯನು ತಂದುಕೊಟ್ಟ. ದುಡ್ಡೂ ಕಟ್ಟಿದೆ. ಆದರೆ cabinet ಬರಲೇ ಇಲ್ಲ. ನಾನು ಆ ಅಂಗಡಿಗೆ ಬಂದು ಮೂರು ತಾಸಾಯಿತು. ಸಮಯ ಎಂಟುವರೆ..

ಚಳಿಗಾಲದಲ್ಲೂ ಬೆವರುವಷ್ಟು ಸುಸ್ತಾಯಿತು. ಇನ್ನು ಗೋಗರೆಯಲೂ ಚೈತನ್ಯ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ತಂದುಕೊಡುವವರೆಗೂ rest ತೊಗೊಳೋಣ ಎಂದೆನಿಸಿ, ಅಲ್ಲೇ ಬಾಗಿಲಲ್ಲೇ ಕುಳಿತೆ, ಕೈಯ್ಯಲ್ಲಿ computer componentsನ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು. ಎಂಥ ರೋಡಪ್ಪಾ ಇದು.. ಇಲ್ಲಿಗೆ ಐದು ವರ್ಷದಿಂದ ಬರುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ಇರೋಬರೋ ಅಂಗಡಿಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಇದೇ ಗೋಳಲ್ಲಾ ಎಂದು ನೊಂದುಕೊಂಡೆ. ಕಾಯಿಸುತ್ತಾರೆ, ನೋಯಿಸುತ್ತಾರೆ, ಸತಾಯಿಸುತ್ತಾರೆ, ಸಾಯಿಸುತ್ತಾರೆ!! ಆದರೆ, ಇಲ್ಲಿ ಕಡಿಮೆಗೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ. MG Roadಗೆ ಹೋದರೆ, ಜಯನಗರಕ್ಕೆ ಹೋದರೆ, ಅರ್ಧ ಗಂಟೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಕೆಲಸ ಆಗೋಗುತ್ತೆ, ಆದರೆ ಲಾಭ ಗಿಟ್ಟೋದೇ ಇಲ್ಲ. ವ್ಯಾಪಾರ ಮಾಡೋದು ಲಾಭಕ್ಕಾಗಿ ಅಲ್ಲವೇ? ವ್ಯಾಪಾರದಲ್ಲಿ ಲಾಭವೇ ಇಲ್ಲವಾದರೆ, ಮದುವೆ ಗಂಡಿಗೆ "ಅದೇ" ಇಲ್ಲ ಅನ್ನೋ ಹಾಗೆ ಎಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ Big FM ಅಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಕೆಟ್ಟ ಹಾಡೊಂದನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ತಲೆಯು ಅದಕ್ಕಿಂತ ಕೆಟ್ಟಿತ್ತು. ನಾನು ಇದ್ದ ಜಾಗ ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಕೆಟ್ಟಿ ಕುಲಗೆಟ್ಟಿತ್ತು.

ಎಸ್.ಪಿ. ರೋಡಿನಲ್ಲಿ ಸಿಗದ electronic ಉಪಕರಣವೇ ಇಲ್ಲ. ಯಾವ ಬ್ರಾಂಡ್ ಬೇಕಾದರೂ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಯಾವ ಮೇಕ್ ಬೇಕಾದರೂ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಯಾವ ಕಂಪೆನಿಯ ಹೆಸರು ಕೊಡುತ್ತೀರೋ ಆ ಕಂಪೆನಿಯ logo ನಿಮ್ಮ ಉಪಕರಣದ ಮೇಲೆ ಇರುತ್ತದೆ. ನಿಮ್ಮ ಹೆಸರು ಕೊಟ್ಟರೆ, ಆ ಹೆಸರಿನ logo ಸಹ ಹಾಕಿ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ. "ಅರುಣ್ DVD Player" ಎಂದು ಸಿಕ್ಕರೂ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಪಡಬೇಡಿ. ಎಲ್ಲಾ ಅಲ್ಲೇ manufacture ಮಾಡಿಕೊಡೋದು, including label!! "Made in ......." ಯಾವ ದೇಶದ ಹೆಸರು ಬೇಕೋ ನೀವೇ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಬಹುದು. ಅದನ್ನು ಹಾಕಿ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ಬೇಕಿದ್ದರೆ Made in ಕತ್ತರಿಗುಪ್ಪೆ" ಅಂತ ಕೂಡ ಹಾಕಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು.

ಹೀಗೆ ತ್ರಿಕಾಲಸತ್ಯದ ವಿಪರ್ಯಾಸವನ್ನು ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ ಬುದ್ಧನಂತೆ ಕುಳಿತಿದ್ದ ನನ್ನ ಬಳಿ ಗಂಗಾ ಬಂದು, "ಸರ್, cabinet ready ಇದೆ" ಎಂದ. "ನಾನು ಹೊರಡೋಕೆ ರೆಡಿ.. ನೀವು ಬೇಗ ಕೊಡಿ.." ಎಂದು, ಅವನ ಕೈಯ್ಯಿಂದ cabinetನ ಕಸಿದುಕೊಂಡು ಜಾಗ ಖಾಲಿ ಮಾಡಿದೆ.

ಹನುಮಂತನಗರಾನಾ??? ಛೆ!!

ಇದು ಆಟೋದವನ reaction. "ಹನುಮಂತನಗರ ಬರ್ತೀರಾ?" ಅಂತ ಕೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ, "ಹನುಮಂತನಗರಾನಾ? ಛೆ!!" ಎಂದು ಹೇಳಿ ಗೇರು ಬದಲಿಸಿ, ಆ ಸಣ್ಣ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲೇ ಮೈಕಲ್ ಶೂಮಾಕರ್‍ನಂತೆ ಪರಾರಿ (ferarri) ಆಗಿಬಿಟ್ಟ. ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಆಟೋದವನದು ಸ್ವಲ್ಪ ದೊಡ್ಡ ಮನಸ್ಸು. "ಅರವತ್ತು ರುಪಾಯಿ ಆಗುತ್ತೆ" ಎಂದು ನನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಸಾಮಾನುಗಳನ್ನು ನೋಡಿದ. ನಾನು, "ಯಾಕೆ ನಿಮಗೆ meter ಇಲ್ವಾ? Sorry, ನಿಮ್ಮ ಆಟೋಗೆ ಮೀಟರ್ ಇಲ್ವಾ?" ಎಂದೆ. ಅವನು, "ಅಯ್ಯೋ ನಿಮಗೆ ಎಸ್.ಪಿ.ರೋಡಿಂದ ನಿಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಆಟೋ ಸಿಗ್ತಾ ಇರೋದು ನಿಮ್ಮ ಪುಣ್ಯ.." ಎಂದ. Weaknessನ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಉಪಯೋಗಿಸಿಕೊಳ್ಳೋದರಲ್ಲಿ ಆಟೋದವರು ಉತ್ತಮರು ಎಂದು ಶಪಿಸುತ್ತ, ಅರವತ್ತು ರುಪಾಯಿ ಹೋದರೂ ಚಿಂತೆಯಿಲ್ಲ, ಪಾಲಿಗೆ ಬಂದದ್ದು ಪಂಚಾಮೃತ ಎಂದು ಆ ಆಟೋ ಹತ್ತಿದೆ.

ಎಸ್.ಪಿ.ರೋಡಿಗೆ bye ಹೇಳಿದೆ. ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಎಂಥದೋ vibrations ಆಗುತ್ತಿತ್ತು. ಕಣ್ಣುಗಳು ಆಯಾಸದಿಂದ ನೀರುತುಂಬಿಕೊಂಡಿದ್ದವು. ಕಲಾಸಿಪಾಳ್ಯವನ್ನು ಸಮೀಪಿಸಿದಂತೆ, ಈ ಕಚಡಾಪಾಳ್ಯಕ್ಕೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಕಾಲಿಡಬಾರದು ಎಂದೆನಿಸಿತು. Fly-over ಇಳಿದು, ಚಾಮರಾಜಪೇಟೆಯ ಬಳಿ ನಮ್ಮ ರಥ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಸ್ವಲ್ಪ ದಣಿವಾರಿತು. ರಾಮಕೃಷ್ಣ ಆಶ್ರಮ ಕಾಣಿಸಿದಂತೆ, "ಅಬ್ಬಾ, ನಮ್ಮೇರಿಯಾಗೆ ಬಂದೆ" ಎಂಬ ತೃಪ್ತಿ. ಮನೆ ತಲುಪಿದ ನಂತರ ಯುದ್ಧವನ್ನು ಗೆದ್ದು ಬಂದಂತೆ ಸಮಾಧಾನ. ಅವನಿಗೆ ಅರವತ್ತ್ತು ರೂಪಾಯಿ ಕೊಟ್ಟರೂ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ, ಈ ಸಮಾಧಾನ ಸಿಕ್ಕಿತಲ್ಲಾ ಎಂದೆನಿಸಿತು. . ಆದರೆ ಮಾರ್ಕೆಟ್ ಏರಿಯಾಗೆ ಹೋಗಿ ಬಂದಾಗ ಆದ ದಣಿವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಆರಲು ಎರಡು ದಿನವೇ ಬೇಕಾಯಿತು.

- ಅ
18.12.2006
6AM

Wednesday, November 22, 2006

ಕಣ್ಣುಗಳು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದವು..

ಕಟ್ಟಿದ ಮೂಗು, ನೆಗಡಿ ಕೆಮ್ಮುಗಳೆಂಬ ಸ್ನೇಹಿತರ ಜೊತೆ ಈ ಅಂಕಣ ಬರೀತಾ ಇದೀನಿ.. ಪ್ರವಾಸಗಳು ನನಗೆ ಹೊಸತಲ್ಲ.. ನನ್ನ ಅನೇಕ ಪ್ರವಾಸಗಳು ಏನಾದರೂ ಒಂದು ನೆಪದಿಂದ ಕೂಡಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಈ ಸಲದ ಪ್ರವಾಸವೇ ಒಂದು ನೆಪವಾಗಿ ಹೋಯಿತು. ಜೊತೆಗೂಡಿ ಹರಟುವ ನೆಪ. ಈ ಹರಟೆಯನ್ನು ಎಲ್ಲಿ ಬೇಕಾದರೂ ಆಡಬಹುದಿತ್ತು. ಆದರೆ ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆ, ಎಲ್ಲಾ ಸ್ಹಳದಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲಾ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಮಾತನಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ.

ಇರುಳ ಹರಟೆ..

ಗಂಡಭೇರುಂಡನ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಆ ಸಮಯ ಕಳೆದು, ಅಲ್ಲೇ ಮನದೊಳಗಿನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ನಾಲಿಗೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದು, ಎದೆಯೊಳಗಿನ ಬಾಷ್ಪವನ್ನು ಕಂಗಳಿಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬರುವುದು ಕಾಲನ ತೀರ್ಮಾನವಾಗಿತ್ತು. "Actually, ನಾನು ನಮ್ ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿ trip plan ಮಾಡೋಕೆ ಶುರು ಮಾಡಿದಾಗಿಂದಲೂ ನನ್ನ ಮನಸಲ್ಲಿ ಇದ್ದಿದ್ದೇ ಇದು, ಮಾರಾಯ. ಅದು ನೋಡಬೇಕು, ಇದು ನೋಡಬೇಕು ಅನ್ನೋದಲ್ಲ. ರಾತ್ರಿ camp fire 'ಹಾಕ್ಕಂಡು' ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹರಟೆ ಹೊಡೀಬೇಕು ಅನ್ನೋದು.. ಇವತ್ ಮಾಡಿದ್ವಲ್ಲಾ, ರಾತ್ರಿಯೆಲ್ಲಾ.. ಅದೇ ಥರಾ..." ಅಂತ ಶ್ರೇಯಸ್ ತನ್ನ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದಾಗ ಅವನ ಕಂಗಳಲ್ಲಿ ಎಂಥದೋ ಒಂದು satisfaction ಎದ್ದು ತೋರುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನು ಇಂಥದ್ದೊಂದು ದಿನಕ್ಕೆ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದನೇನೋ ಎಂಬಂತೆ ಅವನ ಕಂಗಳು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದವು.

ಕಣ್ಣುಗಳು ಎಲ್ಲಾ ಹೇಳುತ್ತವೆ. ಹಸ್ತ ರೇಖೆಗಳು ಹೆಚ್ಚು ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಕಳೆದ ಬಾರಿ ಶೃತಿಯನ್ನು ಕೈಯೊಡ್ಡಿ ಕೇಳಿದವರು, ಈ ಸಲ ನನ್ನನ್ನು ಮುತ್ತಿಗೆ ಹಾಕಿದರು. ಎರಡು ತಿಂಗಳಿಂದ ಕೇವಲ ಪುಸ್ತಕ ಓದಿ ಅಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪ ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿದ್ದ ನಾನು first time ಕೈಗಳನ್ನು ನೋಡಿದ್ದು!! ಅವರ ಕೈಗಳು ಹೇಳದಿದ್ದದ್ದನ್ನು ಅವರ ಕಂಗಳು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದವು.

ಶುಭಾಳ ಕಂಗಳಲ್ಲಿ curiosity ಬಹಳ ಬಹಳ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. "ನೀನು ಕೈ ನೋಡ್ತಿದ್ಯೋ ಅಥವಾ ಮುಖಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಹೇಳ್ತಿದ್ಯೋ?" ಎಂದು ಪದೇ ಪದೇ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ತನಗೆ ಹಪ್ಪಳ ಇಷ್ಟ ಅನ್ನೋದು ಸತ್ಯ ಎಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಶ್ರೇಯಸ್ ನನ್ನ ಮರ್ಯಾದೆ ಉಳಿಸಿದ. ಸ್ಮಿತಾ, ಸಿಂಗರ್ ಶೃತಿ, ಸಂತೋಷ್ - ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದ ಅನೇಕಕ್ಕೆ ಹೌದೆಂದು ಹೇಳಿದಾಗ ನನಗೇ ಅಚ್ಚರಿಯಾಯಿತು. ಅವರಿಗೆಲ್ಲಾ ಒಳ್ಳೆಯದಾಗಲಿ ಎಂದು ಹಾರೈಸುತ್ತೇನೆ.


ಈ ಕೈ ನೋಡುವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಇನ್ನೊಂದು ವಿಜೃಂಭಣೆಯ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ದಾರಿ ತೋರಿಸಿತು. ಎಲ್ಲರ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಎಲ್ಲರೂ ಮಾತನಾಡುವಂತೆ! ಇಂಥದೊಂದು ಸಭೆಯನ್ನು ಬದುಕಿನ ಯಾವ ಹಂತದಲ್ಲೂ ನಾನು ಎಲ್ಲೂ ಕಂಡಿರಲಿಲ್ಲ. ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿಯೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಹತ್ತು ಜನ ಹತ್ತೂ ಜನರ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುವುದು - ಅಂದರೆ ಒಟ್ಟು ನೂರು appraisalಗಳು ಗಂಡಭೇರುಂಡನ ಮನೆಯ ಗೋಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗಿ ಹೋದವು. ನಾನು ಹೆಚ್ಚು ಹೊತ್ತು 'ಕಚ್ಚುತ್ತೀನಿ' ಅಂತ "ನೀನು last ಮಾತಾಡು, ಬೇಗ ಮುಗ್ಸಲ್ಲ" ಎಂದು ಶೃತಿ ಆಣತಿ ಮಾಡಿದಳು. ನನ್ನ ಮಾತುಗಳು ಯಾರನ್ನೂ ಬೇಸರ ತರಿಸಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ನಂಬಿರುತ್ತೇನೆ.

ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ನಡೆದ discussion ಕೊಟ್ಟಕೊನೆಯದಾಗಿತ್ತು.. ಸುದೀರ್ಘವಾಗಿತ್ತು. ನನ್ನ ಉತ್ತರ ಇನ್ನೂ ದೀರ್ಘವಾಗಿತ್ತು. ಮುಕ್ಕಾಲು ಗಂಟೆಗಳಲ್ಲಿ ಹದಿನೈದು ವರ್ಷದಿಂದ ಎದೆಯೊಳಗೆ ಅಡಗಿದ್ದರ ತಾತ್ಪರ್ಯವನ್ನು ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದಾಗ ನನ್ನ ಕಂಗಳನ್ನೇ ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಿದ್ದರು ಶುಭಾ, ಶ್ರೀನಿವಾಸ್, ಶ್ರೇಯಸ್, ಸಿಂಗರ್ ಶೃತಿ. ಅವರುಗಳಿಂದ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಅನೇಕ ಅತಿಶಯೋಕ್ತಿಗಳು ಕೇಳಿಬಂದವು. ಎಷ್ಟು ಸಂತೋಷವಾಯಿತೋ ಅಷ್ಟೇ ಮುಜುಗರ ಕೂಡಾ ಆಯಿತು. ಆದರೂ ಏನೇನು ಹೇಳ್ತಾರೆ ಅನ್ನೋದನ್ನ ಕೇಳಲು ನಾನು ತುಂಬಾ ಉತ್ಸುಕನಾಗಿದ್ದೆ. ನಾನು ಎಲ್ಲರ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಹೊಂದಿರಲಿಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ಕೆಲವರೊಡನೆ ನನ್ನ ಒಡನಾಟವೇ ಇಲ್ಲ ನೋಡಿ... ಶ್ರೇಯಸ್, ಶ್ರೀನಿವಾಸ್‍ರನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ನೋಡಿದ್ದೆ. ಶೃತಿ, ಶ್ರೀ, ಸಿಂಧೂರನ್ನು ನನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದಿಂದ ಸಾಕಷ್ಟು ನೋಡಿದ್ದೇನಾದರೂ ಅದನ್ನೆಲ್ಲಾ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಆ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳ ಬಗ್ಗೆ ಎಷ್ಟು ಹೇಳಿದರೂ ಸ್ವಲ್ಪವೇ.. ಏನು ಹೇಳಿದರೂ ಅಲ್ಪವೇ.. ಯಾವ ಜನ್ಮದ ಮೈತ್ರಿಯೋ....

ಕರ್ನಾಟಕ ಸಾರಿಗೆಯಿಂದ ಮೈಸೂರು ಬಸ್ ಸ್ಟಾಂಡಿನಲ್ಲಿ ಇಳಿದು ಅಲ್ಲಿಂದ ದಾಸಪ್ರಕಾಶದವರೆಗೂ ನಡೆದು ಸಾಗಿ "No service this side" ಎಂಬ ಬೋರ್ಡಿದ್ದರೂ ಎಂಟುಗಂಟೆಯ ನಂತರ ಅಲ್ಲಿ service ಮಾಡ್ತಾರೆ ಎಂಬ ಹೋಟೆಲಿನವನ ಆಶ್ವಾಸನೆಯ ಮೇರೆಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಕಾದು ಕೂತು ಅತ್ಯಂತ ರುಚಿಕರ ಊಟ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಮಾತಿಗೆ ಮಾತು ಬಂದು, ಶ್ರೀನಿವಾಸ "....ಪಾಲಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದು ಪಂಚಾಮೃತ" ಎಂದು ಹೇಳಿದ. ಆ ಮಾತು ಯಾಕೆ ಬಂತು ಎಂಬುದು ಮರೆತು ಹೋಗಿದೆ. ನಾನು ಹೇಳಿದೆ, "ನನಗೆ ಪಂಚಾಮೃತ ಅಲ್ಲ, ಎಷ್ಟೊಂದು ಅಮೃತಗಳು ಸಿಕ್ಕಿವೆ" ಎಂದು ಹೇಳಿ ಅಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದವರನ್ನು ಹಾಗೇ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೋಡಿದೆ. ಸೂತ್ರಧಾರಿಗಳೂ ಬದಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ಮನದಲ್ಲೇ ಪ್ರೀತಿಪೂರ್ವಕ ಕೃತಜ್ಞತೆಯ ಪುಷ್ಪಮಾಲೆಯನ್ನು ಅವರುಗಳಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದೆ.

ನಾನು ಒಂದನ್ನು ತುಂಬಾ ಸಮಯದಿಂದ observe ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ, ಹಗಲಲ್ಲಿ ಜತೆಗೇ ಇದ್ದರೂ ಮಾತನಾಡದ ವಿಷಯಗಳು ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತು ಅದೆಲ್ಲಿಂದ ಹುಟ್ಟಿಬರುತ್ತೋ ಏನೋ, ಎಲ್ಲಾ ಮಾತಾಡಿರುತ್ತೇವೆ. ರಾತ್ರಿಯ ಶಕ್ತಿಯೇ ಅಂಥದ್ದು, especially ಸ್ನೇಹಿತರು ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತು ಒಟ್ಟು ಸೇರಿದ್ದಾಗ - ಅದೂ ಪ್ರಪಂಚ ಮಲಗಿದ ನಂತರವೂ ಎದ್ದಿರುವ ಸ್ನೇಹಿತರು ಯಾವುದೇ filter ಇಲ್ಲದೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ. ಮನದಾಳದ ಭಾವುಕತೆಯ ಮಾತುಗಳನಾಡುತ್ತಾರೆ. ಎಂದಿನಿಂದಲೋ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಗುಟ್ಟುಗಳನ್ನು ಸಲೀಸಾಗಿ ಬಹಿರಂಗ ಪಡಿಸಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ರಾತ್ರಿಗಳೇ, ಏನು ನಿಮ್ಮ ಮೋಡಿ?

ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಸದಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನು ಕೇಳಲು ಎಷ್ಟು ಸಂತೋಷ ಆಗುತ್ತೋ ಅಷ್ಟೇ ಮುಜುಗರ ಕೂಡ ಆಗುತ್ತೆ. ಶೃತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತು ಮುಗಿದ ನಂತರ ಅವಳ ಕಂಗಳಿಂದ ಹರಿದು ಬಂದ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಬಾಷ್ಪವು ನೂರು ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳಿತ್ತು. ವೇದಾಳ ಕಣ್ಣ ತುದಿಯಿಂದ ಒಂದು ಹನಿ ಕೆಳ್ಗಿಳಿಯುವ ಮುನ್ನವೇ ಅವಳು ಒರೆಸಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟಿದ್ದು ಗೋಚರಿಸಿತು. ಶ್ರೇಯಸ್ಸಿನ ಎಂಜಲು ಗಂಟಲಿನೊಳಗೆ ಇಳಿಯಲಾಗದೆ ಇಳಿಯುತ್ತಲಿತ್ತು. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ತುಂಬಾ ತುಂಬಾ ಭಾವುಕರಾಗಿದ್ದರು. . ನನ್ನ ಕಂಗಳೇಕೋ ಬತ್ತಿ ಹೋಗಿದ್ದವು..

ಇನ್ನೋಂದು ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ಮತ್ತು ಅತಿಸಂತಸದ ವಿಷಯ - "ಇದು ನಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಂದ ನಿನ್ನ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬದ gift.. Belated wishes.." ಎಂದು ಶ್ರೀ ಎಲ್ಲರ ಪರವಾಗಿ ನನ್ನ ಕೈಗೆ ಒಂದು ಕವರ್‍ನ ಕೊಟ್ಟಳು. ತೆಗೆದು ನೋಡ್ತೀನಿ, ಅದ್ಭುತವಾದ ಸೊಗಸಾದ ಒಂದು ನೀಲಿ ಬಣ್ಣದ ಜುಬ್ಬಾ!! ನನ್ನನ್ನು ಆ ವೇಷದಲ್ಲಿ ನೆನೆಸಿಕೊಂಡು ಒಳಗೇ ನಕ್ಕೆ. ಯಾವ ಕಾಲವಾಯಿತೋ ಈ ರೀತಿಯ ಬಟ್ಟೆ ತೊಟ್ಟು. ಬಟ್ಟೆಗಳ ಮೇಲಿನ ಆಸಕ್ತಿಯೇ ಹೊರಟು ಹೋಗಿ ವರ್ಷಗಳಾಗಿವೆ.. "ಹಾಕ್ಕೊಂಡ್ ಬಾ " ಎಂದಳು. ನಾನು , "ನಾಳೆ GRS ಗೆ ಹಾಕ್ಕೊತೀನಿ, ಈಗ ಬೇಡ" ಎಂದು ಸಮಯ ನೋಡಿದಾಗ ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿಯಾಗಿತ್ತು. ಈ gift ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಆದಮೇಲೇನೇ ಅಭಿಪ್ರಾಯದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಆರಂಭವಾಗಿದ್ದು.

ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬಗಳೆಂದರೆ ನನ್ನ ಪಾಲಿಗೆ ಏನು ಎಂಬುದನ್ನು ನಾನು ಹೇಳಿದಾಗ ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯದ ಚಿತ್ರ ನನ್ನ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ ಸಿನಿಮಾ ಥರಾ ಬಂದುಬಿಟ್ಟಿತು. Birthday - Cake ಬಗೆಗಿನ ನನ್ನ ಒಲುಮೆ ಕೂಡ ವಿವರಿಸಿದೆ.. ಆ ವಿಷಯ ಇಲ್ಲಿ ಯಾಕೆ?

ಸರೂಪನ ಬಗ್ಗೆ, ಶ್ರೀಧರನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಲು ನನ್ನಲ್ಲಿ ನೂರು ವಿಷಯಗಳಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಅವರೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಶಿಲ್ಪಾ ಕೂಡ ಚಕ್ಕರ್ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಳು. ಇವರುಗಳ absence ಅಲ್ಲಿ ಮನವರಿಕೆಯಾಯಿತು. ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು ಎಂದುಕೊಂಡೆ. ರಾತ್ರಿಯಿಡೀ ನಿದ್ರಿಸದೇ ಇದ್ದ ನಾವೊಂದಿಷ್ಟು ಜನ "ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು" ಎಂದು ಅಂದಿನ ಇರುಳನ್ನು ಹೊಗಳಾಡಿದೆವು.

ದಿಲ್ ಆಜ್ ಶಾಯರ್ ಹೈ..

ಈ ಹಾಡು ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟವಾಗಿದ್ದು, ಹಿಮಾಲಯದ ತಪ್ಪಲಲ್ಲಿ ಡಾಕ್ಟರೊಬ್ಬರು ಹಾಡಿದಾಗ. ಮನೆಗೆ ಬಂದು ನಾನು ಅದನ್ನು ಕಲಿತು, ನಮ್ಮ ಮುಂಚಿನ ಕೊಡಗು ಪ್ರವಾಸದಲ್ಲಿ ನಾನು ಹಾಡಿದಾಗ ಇದು ಶ್ರೇಯಸ್ಸಿಗೆ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟವಾದ ಹಾಡಾಯಿತು. ಆ ಹಾಡಿನ ಸಾಹಿತ್ಯವೇ ಅಂಥದ್ದು. ಮನಕರಗಿಸುವಂತಿರುತ್ತೆ.. ನೋವೆಂದರೇನು ಎಂಬುದನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತೆ.
ಯೇ ಪ್ಯಾರ್ ಕೋಯಿ ಖಿಲೋನಾ ನಹಿ ಹೈ
ಹರ್ ಕೋಇ ಲೇ ಜೋ ಖರೀದ್
ಮೇರಿ ತರಹ್ ಜಿಂದಗಿ ಭರ್ ತಡಪ್‍ಲೋ
ಫಿರ್ ಆನಾ ಉಸ್‍ಕೇ ಕರೀಬ್..

ಆಹಾ.. ಎಂಥಾ ಸೊಗಸಾದ ಸಾಹಿತ್ಯ.. ಎಂಥಾ ಸೊಗಸಾದ ಸಂಗೀತ.. ಅದ್ಭುತವಾದ ಗಾಯನ ಕಿಶೋರನದು.. ಕೇಳುವ ಕಿವಿಗಳೆ ಧನ್ಯ..

ಈ ಹಾಡನ್ನು ನನ್ನಿಂದ ಹಾಡಿಸಿದನು ಶ್ರೇಯಸ್. ನಾನು ನನ್ನ ಅಲ್ಪಜ್ಞಾನದಲ್ಲೇ ಹಾಡಿದೆ.. ಆ ಹಾಡು ಹೇಳುವಾಗ ಎಷ್ಟು ಸಲ ಹಾಡಿದರೂ ಅದರ ಒಳಗೇನೇ ಹೋಗಿಬಿಡುತ್ತೇನೆ. ಯಾವುದೋ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಕಳೆದು ಹೋಗಿರುತ್ತೇನೆ.. ಒಳ್ಳೆಯ ಸಾಹಿತ್ಯ ಇರುವ ಹಾಡೆಂದರೆ ಹೀಗೆಯೇ.. ನಮ್ಮನ್ನು ಮೈ ಮರೆಸುವಂತೆ ಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತದೆ.

ಶ್ರೀನಿವಾಸನು ಮತ್ತು ಶ್ರೀ ಇಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ಉತ್ತಮವಾದ ಕಂಠಸಿರಿಯಿಂದ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಸಂಗೀತದ ಕೀರ್ತನೆಗಳನ್ನು ಹಾಡಿದರು. ಶ್ರೀನಿವಾಸನು ಯಾವ ಸಂಗೀತಗಾರರಿಗೆ ಏನು ಕಮ್ಮಿ ಇಲ್ಲ. ಧ್ವನಿ, ಧಾಟಿ, ಶೈಲಿ.. body language.. ಎಲ್ಲಾ.. ಸಿಂಗರ್ ಶೃತಿ ಕೂಡಾ ಸೊಗಸಾದ ಶಾರೀರ ಹೊಂದಿರುವವಳು.. ಧ್ವನಿಯು ತುಂಬಾ ಸಿಹಿಯಾಗಿದೆ.. ಅಷ್ಟೊಂದು ಹಾಡುಗಾರರ ಮಧ್ಯೆ ನಾನು ಕೂಡ ಒಂದು ಹಾಡು ಹಾಡಿದೆ.. "ನನ್ನ ಓಲೆ ಓಲೆಯಲ್ಲ...." ಇದು ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರೇಮಿಗಳಿಗೂ dedicate ಮಾಡಿ ಹಾಡಿದ ಹಾಡು.. ಪ್ರೀತಿಸುವವರ ಕಡೆಗೆ ನನ್ನದೊಂದು ಸಪೋರ್ಟ್ ಯಾವಾಗ್ಲೂ ಇರುತ್ತೆ..

ಎಲ್ಲಿಗೇ ಪಯಣ??

ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಆರು ಗಂಟೆಗೆ ಎದ್ದೇಳುವ ಸ್ಥಿಥಿಯಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ನಿದ್ರಿಸಿದರೆ ತೊಂದರೆಯಾದೀತು ಎಂದು ಶ್ರೀನಿವಾಸ ಸ್ನಾನ ಮುಗಿಸಿ, ತನ್ನ ಪೂಜೆಯ ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಶುರು ಮಾಡಿದ. ಅವನ ಮಂತ್ರದ ಸದ್ದಿಗಾದರೂ ಈ ಹುಡುಗರು ಏಳುತ್ತಾರೆಂದು ಭಾವಿಸಿದ್ದೆ. ಆದರೆ, ಜೋಗುಳ ಕೇಳಿದ ಮಕ್ಕಳಂತೆ ಇನ್ನೂ ಸೊಗಸಾಗಿ ಮಲಗಿದ್ದರು. ಸಂತೋಷ, ಸಿಂಗರ್ ಶೃತಿ ಮಾತ್ರ ಕೂಗಿದ ತಕ್ಷಣ ಎದ್ದು ಸಿದ್ಧರಾದರು. ಎದ್ದು ಏನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ತೋಚದೆ bluff ಆಡತೊಡಗಿದೆವು. ನಾನು ಹುಡುಗರನ್ನೆಬ್ಬಿಸಲು radio ಸಹ ಹಾಕಿದೆ, ಆದರೂ ಅದಕ್ಕೂ ಯಾರೂ care ಮಾಡಲಿಲ್ಲ.. ರಾತ್ರಿಯಿಡೀ ಹರಟೆಯಲ್ಲಿ ದಣಿದ ದೇಹಗಳು ಸದ್ದಿಗೆ ಎಲ್ಲಿ ಸ್ಪಂದಿಸೀತು! ಶ್ರೀ ಒಬ್ಬಳು ಕೊಸ ಕೊಸ ಎಂದಳು ರೇಡಿಯೋ ಸದ್ದಿಗೆ.

ಅಂತೂ ಇಂತೂ ಹರಸಾಹಸ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಕಣ್ಣು ಬಿಡಲಾರದೆ ಬಿಟ್ಟು, ಏಳಲಾಗದೆ ಎದ್ದು, ರೆಡಿಯಾಗಲಾರದೆ ರೆಡಿಯಾದರು. ಬೊಂಬಾಟಾಗಿರೋ ಕಾಫಿ, ಟೀ ಕೊಟ್ಟ ಶ್ರೀನಿವಾಸ್. ರಾತ್ರಿ ಸಹ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟ ಬ್ಲ್ಯಾಕ್ ಟೀ ಅದ್ಭುತವಾಗಿತ್ತು.. ಚಪ್ಪರಿಸಿ ಕುಡಿದೆ. Original Plan ಪ್ರಕಾರ ನಾವು GRSಗೆ ಹೋಗಬೇಕೆಂದಿತ್ತು. ಆದರೆ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಸಂಜೆ ಆರುಗಂಟೆ ಹೊತ್ತಿಗೆಲ್ಲಾ ವಾಪಸ್ ಹೋಗಲೇಬೇಕಾಗಿತ್ತು ಎಲ್ಲರೂನೂ.. ಹಾಗಾಗಿ, ಆ GRS idea ನ ನಾನು ಚಾಮುಂಡಿ ಬೆಟ್ಟಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿಸಿದೆ. Actually ಇದು decide ಆಗಿದ್ದು, ಎಲ್ಲರೂ ಮಲಗಿದ್ದರಲ್ಲಾ ಆಗ. ನಾನು, ಶ್ರೀನಿವಾಸ್, ಶ್ರೇಯಸ್, ಶುಭಾ ನಿಷ್ಕರ್ಷಿಸಿದೆವು. ಮಲಗಿದ್ದ ಸ್ಮಿತಾಳನ್ನು ಸುಮಾರು ಎಂಟು ಸಲ ಎಬ್ಬಿಸಿ ಎಬ್ಬಿಸಿ, "plan change ಆಗಿದೆ.. ಚಾಮುಂಡಿ ಬೆಟ್ಟಕ್ಕೆ ಹೋಗೋಣ.." ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅವಳ ಎಂಟೂ ಸಲವೂ ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟು ನನ್ನ ನೋಡಿ, "ಸರಿ" ಎಂದು ಮತ್ತೆ ಮಲಗುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಲು ನನ್ನ ಉಪಾಯವಾಗಿತ್ತು ಅದು. ಆದರೆ ಅವಳು ಏಳಲೇ ಇಲ್ಲ.


ಇನ್ಫೋಸಿಸ್‍ಗೆ ಹೋಗೋಣ ಅಂತ ಅದ್ಯಾರಿಗೆ ಎಲ್ಲಿಂದ ಹೊಳೀತೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಅದರ ಪ್ರಸ್ತಾಪಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲರೂ ಕೈ ಮೇಲೆ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟರು. ಶ್ರೀ "ನಿನಗೆ ಇಷ್ಟ ಇಲ್ವಾ?" ಅಂತ ಮೂರು ಮೂರು ಸಲ ಬೇರೆ ಕೇಳಿದಳು.. ನಾನು, "ಇಲ್ಲಪ್ಪ, ಹಾಗೇನಿಲ್ಲ, ಎಲ್ಲರೂ ಹೊಗೋದು ಅಂದರೆ ಖಂಡಿತ ಹೊಗೋಣ.." ಎಂದು ಹೇಳಿದೆ.. ಸತ್ಯವಾಗಲೂ ನನಗೆ ಕಟ್ಟಡಗಳನ್ನು, ಕೃತಕ ಉದ್ಯಾನವನಗಳನ್ನು ನೋಡಲು ಆಸಕ್ತಿ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇನ್ಫೋಸಿಸ್‍ನ ನಾನು ನೋಡಿದ್ದೇನೆ, ನೋಡಿರದವರ ಪಾಲಿಗೆ ನಾನು ಶತ್ರುವಾಗುವ ಆಸೆಯಿರಲಿಲ್ಲವಾದರೂ ಮನದಾಳದಲ್ಲಿ, ಬೇರೆ ಇನ್ನೆಲ್ಲಿಗಾದರೂ ಹೋಗೋಣ ಅಂತ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಇನ್ನೇನು ಬೀಗ ಹಾಕಬೇಕು, ಆಗ ಥ್ಥಟ್ಟನೆ ಅದೆಲ್ಲಿಂದ ಹೊಳೆಯಿತೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಹಾಡು ಗುನುಗುತ್ತಿದ್ದೆ, "ಮೈಸೂರು ಕೂಲಾಗಿದೆ, ಬೃಂದಾವನ ಗ್ರೀನಾಗಿದೆ ಲವ್ವಿಗೆ.. ಈ ಲವ್ವಿಗೆ..." ತತ್‍ಕ್ಷಣ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಿದೆ, "ಬೃಂದಾವನಕ್ಕೆ ಹೋಗೋಣವೇ?" ಎಂದು. ಎಲ್ಲರದೂ ದೊಡ್ಡ ಮನಸ್ಸು, ಕೂಡಲೇ ಒಂದು ಚೂರೂ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯ ಇಲ್ಲದೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟರು. ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾರದ ನಿರಾಳ. ಕೈಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದ ಐಡಿಯನ್ನು ನನ್ನ ಕೈಗೆ ಕೊಟ್ಟ. ಜುಬ್ಬಾ ತೊಟ್ಟಿದ್ದ ನಾನು, ಆ ಐಡಿಯನ್ನು ನನ್ನ ಸೊಂಟದ ಪೌಚಿನೊಳಗೆ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲು, ಹಳ್ಳಿಯವರು ಪಂಚೆಯೆತ್ತಿ ಪಟ್ಟಾಪಟ್ಟಿ ಚಡ್ಡಿಯೊಳಗೆ ಹಣ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಜುಬ್ಬಾ ಎತ್ತಿ ಪೌಚಿನೊಳಗೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡೆ..

ಒಂದು ಹೋಟೆಲಿನಲ್ಲಿ ತಿಂಡಿ ತಿಂದು, ಅದ್ಭುತವಾದ "luxury" ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕೆ.ಆರ್.ಎಸ್. ಗೆ ಹೊರಟೆವು. ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲು ಸೀಟಿರಲಿಲ್ಲ. ನಿಲ್ಲಲು ಎತ್ತರ ಸಾಲದು. ಪಾಪ ಬಸ್ಸಿನ ಟಾಪ್ ಶ್ರೇಯಸ್‍ನ ಟಾಪ್‍ಗೆ ತಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಸಾಲದೆಂಬಂತೆ, ಜಗಳ ಬೇರೆ ಆ ಬಸ್ಸಿನೊಳಗೆ. ಅವರ ಜಗಳಕ್ಕಾದರೂ ಸೂರು ಹಾರಿಹೋಗಿ ಶ್ರೇಯಸ್ಸಿಗೆ ನಿಂತುಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಆಗಬೇಕಿತ್ತು, ಆದರೆ ಅವನ ದುರಾದೃಷ್ಟ. ಶೃತಿ ನಿಂತುಕೊಂಡೇ ನಿದ್ದೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಳು.

ಕೆ.ಆರ್.ಎಸ್. ಸ್ಟಾಪಿನಿಂದ ಬೃಂದಾವನಕ್ಕೆ ನಾಕು ಕಿ.ಮೀ. ದೂರ. ಇದು ಕೂಡ ಕೃತಕ ಉದ್ಯಾನ. ಆದರೆ, ಇಲ್ಲಿ ಕನ್ನಂಬಾಡಿ ಕಟ್ಟೆಯಿದೆ, ಕಾವೇರಿಯಿದೆ, ಹಸಿರಿದೆ.. ಏನೇ ಆದರೂ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿರುವ ಹಸಿರಿನ ಮುಂದೆ ಈ ಕೃತಕ ಹಸಿರೇನೂ ಇಲ್ಲ ಬಿಡಿ. ಆ ನಾಕು ಕಿ.ಮೀ. ನಡೆದೇ ಸಾಗಿದೆವು. ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ನಾಯಿ ಇನ್ನೇನು ಸಾಯುವ ಹಂತದಲ್ಲಿದ್ದುದನ್ನು ಕಂಡು ಎದೆ ಚುರುಕ್ ಎಂದಿತು. ಮೈಯೆಲ್ಲಾ ಖಾಯಿಲೆ ಇತ್ತು ಅದಕ್ಕೆ. ನಡೆದು ನಡೆದು, ನಮ್ಮ ಗುಂಪಿನ ಬಹುಪಾಲು ಮಂದಿಗೆ ತುಂಬಾ ಆಯಾಸ ಆಯಿತು. ಮುಖದಲ್ಲಿ ಚೈತನ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ನಡೆದಿದ್ದರಿಂದಲ್ಲ, ರಾತ್ರಿ full ಎದ್ದಿದ್ದರಿಂದ. ಶುಭಾ ತುಂಬಾ ಲವಲವಿಕೆ, ಉತ್ಸಾಹಭರಿತದಿಂದಿದ್ದನ್ನು ಕಂಡು ಸಂತೋಷ ಅಯಿತು.

ಬೃಂದಾವನ ತಲುಪುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಸಮಯ ಹನ್ನೆರಡುವರೆ ಆಗಿಹೋಗಿತ್ತು. ನಮಗೆ ಇದ್ದಿದ್ದು ಕೇವಲ ಅರ್ಧ ಗಂಟೆ ಮಾತ್ರ ಸಮಯ. ಅಲ್ಲಿ camera ಗೆ ಟಿಕೆಟ್ ತೊಗೊಂಡಿದ್ದರ ಸಲುವಾಗಿ ಫೋಟೋಗಳನ್ನು ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿ, ಸಂಗೀತ ಕಾರಂಜಿಯೆದುರು ಇರುವ ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳ ಮೇಲೆ ತುಸು ವಿರಮಿಸಿ, ವಾಪಸ್ ಹೊರಟೆವು. ಕೆಲವರದು ಸಿಡ ಸಿಡ ಅನ್ನುವ ಮೂಡು. ಅಲ್ಲಿ ಬಿಸಿಲು ಅಷ್ಟೇ ಜೋರಾಗಿತ್ತು. ನೀರಿನಲ್ಲಿ ವಿಪರೀತ ಗಲೀಜು ಬೇರೆ. ಫ್ರೂಟ್ ಜೂಸ್ ಕುಡಿದು, ಅಲ್ಲಿಂದ ಮೈಸೂರಿನ ಗಂಡಭೇರುಂಡನ ಮನೆಗೆ ಪಯಣಿಸಿದೆವು. ಈ ಬಾರಿ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸೀಟು ಸಿಕ್ಕಿತು. ನಿದ್ರಿಸಿದರೆ ಸಾಕು ಎಂದು ಎಲ್ಲರ ಕಣ್ಣುಗಳೂ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದವು. ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಬಿಸಿಲು. ಮೈಸೂರು ಕೂಲಾಗೂ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಬೃಂದಾವನ ಗ್ರೀನಾಗೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.. ಅದು ಬರೀ ಲವ್ವಿಗೆ ಅಷ್ಟೆ ಅಂತ ಹಾಡನ್ನು ಮತ್ತೆ ಗುನುಗಿದೆ..

ಹಿಂದಿರುಗುವಾಗ vovloಲಿ ನಿದ್ದೆ ಹೊಡೆದು ಬಂದೆವು. ಸಿಂಧೂ ರಾತ್ರಿಯ ಚರ್ಚೆಯಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸದ ಕಾರಣ ಅವಳ sesion ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ನಡೆಯಿತು. ತುಂಬಾ ತುಂಬಾ ಸೊಗಸಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದಳು. ಶೃತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತ, ಕಣ್ಣೀರು ಉಕ್ಕಿ ಬರುವುದರಲ್ಲಿತ್ತು, ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಆಗಸದಲ್ಲಿ ಮೂಡಿದ ಕಾಮನಬಿಲ್ಲು ಅವಳ ಭಾವಪೂರ್ಣ ಬಾಷ್ಪಕ್ಕೆ distrub ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟಿತು. . ಆದರೆ, ಈ ಪ್ರವಾಸದಲ್ಲಿ ಭಾವನೆಯೇ ನಮ್ಮ ವಾಹನ.. ಕಣ್ಣುಗಳೇ ಸ್ಥಳಗಳು.. ಮಾತುಗಳೇ ನಮ್ಮ ಪಯಣವಸ್ತ್ರಗಳು.. ನನ್ನ ಪಾಲಿಗೆ ಬಹುಶಃ ನ ಭೂತೋ ನ ಭವಿಷ್ಯತಿ!

-ಅ



ಒಂದಷ್ಟು ಚಿತ್ರಗಳು..